Het jaar waarin ik weer werk vond. Vooral dat. FrieslandCampina Beilen bood mij de kans en ik greep deze met beide handen aan. Ik had 3 jaar zonder werk gezeten en ik had in die periode zo’n 1200 sollicitaties verstuurd. Waarom ik niks kon vinden? De moeder der recessies en leeftijd, maar ik kom ook niet zo vlot uit de woorden. De tijden zijn veranderd en dit is een tijd waarin een schaapherder zelfs al over educatieve kwaliteiten dient te beschikken. Wat te doen als je bodem- en milieukundige, maar geen type voor relatiebeheer of het binnenhalen van nieuwe projecten bent? Wat als je in hart en nieren echter IT’er bent, maar daartoe de opleiding niet hebt? Er bestond toentertijd nog geen IT-gerelateerde hbo-opleiding.

Wat te doen als je 2 rechterhanden hebt?

Met de baan bloeide mijn hele leven weer op en in de daaropvolgende werkzame periode, nam ik dus ook maar een handjevol aan vrije dagen op. Er was een duidelijke klik, maar ’t was direct ook wel bekend dat men het met minder personeel wilde gaan doen. Mijn contract liep ten einde en per 1 december vertrok ik dan dus maar naar FrieslandCampina Leeuwarden. Maar ook daar zullen mijn verdiensten vermoedelijk wel nooit kunnen worden verzilverd met een vaste aanstelling. Het concern is aan het automatiseren geslagen en daarmee zullen veel van mijn collega’s boventallig worden.

Het gaat goed, materialistisch gezien. Ik denk zelfs al aan het kopen van een huisje. Komend jaar misschien. Lekker vrijstaand, ergens in de rimboe. Een collega van mij wees mij op het concept. Hij is zelf schoonmaker op uitzendbasis en had onlangs ook zijn eigen huisje weten te kopen. Nationale hypotheekgarantie; alleen betalen als je verdient. Toen we het over het salaris kregen, bleek overigens dat schoonmakers – hij tenminste – bijna net zoveel als mij verdienen, terwijl ik best heel erg goed verdien en terwijl ik altijd het idee heb gehad dat schoonmakers het zo slecht hadden. Dat is immers de indruk die bestaat. Wel kan hij altijd fulltime en in 5-ploegensysteem werken, wat ook een flinke slok op een borrel scheelt natuurlijk. Wat minder lullen en wat meer poetsen dus. En ’t liefst op incourante tijden, want die zijn ’t lucratiefst. Ik was blij met de tip, want die was best wel horizonverbredend.

Ik had er geen zin in, maar kwam toch. De balans in de familie is immers ook verstoord als ‘t zwarte schaap geen acte de présence geeft. Mijn moeder had een etentje in gedachten. Ze werd 82.

Ze had aangegeven dat ze mijn “verhaaltjes” zo graag eens wilde lezen en ik gaf haar deze website in boekvorm cadeau.

Ik kan overigens goed met mijn moeder overweg. ’t Probleem zit niet in de individuen, maar in de groepswerking.

Individuen beïnvloeden elkaar enorm en nemen elkaars mening over in een groep. Ook al staat men daar helemaal niet achter. Individuen kunnen de groep ook aansporen om, gezamenlijk, negatief te denken over derden. Zeuren is verwerken. Denk aan collega’s die zeuren over die baas waar ze eigenlijk heel blij mee zijn. Denk ook aan de vreemde eend in de bijt.

Het geeft een individu zekerheid als de hele groep hetzelfde standpunt heeft en het vergt veel zelfvertrouwen om zo’n veilig groepsgevoel te ontstijgen. Zelfs de stoerste mannen zijn daar vaak te onzeker voor. Dat typische stoere praat is immers gewoon meeloperspraat. Het individu met de eigen, groepsonafhankelijke mening, daarentegen, staat vaak juist helemaal NIET bekend als stoer. Tenminste, aanvankelijk niet.

Er gaat bijna geen dag voorbij zonder dat ik fiets of wandel. Vandaag viel die traditie echter in ’t water. Het was zo donkergrijs en miezerig, dat ik zelfs niet tot een wandeling met paraplu kon komen. Ik stapte in de auto voor een ritje.

Zo toerde ik over verlaten binnenweggetjes door De blesse, Noordwolde en Elsloo naar een eveneens druilerig Oosterwolde, waar ik vanzelfsprekend ook even langs mijn voormalige woning reed. Deze stond nog leeg. In gedachten evalueerde ik mijn leven.

De stap naar Heerenveen (2 november 2015) bleek al snel een miskleun. Het grote probleem bij verhuizingen is altijd dat je de nieuwe buren pas leert kennen nadat je bent verhuisd. Ik ben alweer druk op zoek naar wat beters. Verhuizen is voor mij geen straf.

Ook de werkloosheid speelt mij parten. Ik zit al meer dan 3 jaar thuis en solliciteerde mij het apezuur. Dat bleek een zinloze exercitie. Sociale zaken adviseerde mij zelfs al om het rustiger aan te doen. Men had nog nooit eerder meegemaakt dat iemand zoveel solliciteerde als ik.

Wat dan steekt is dat omstanders suggereren dat er wel werk is en dat ik te beroerd ben om beneden mijn niveau te werken. Niets is immers minder waar? De hedendaagse situatie is immers zo dat men jongelui wil voor laaggeschoold werk en schapen met 1001 poten, voor de banen op niveau? Ik val tussen wal en schip.

Experts zeggen bovendien dat de economie het komende jaar slechts minimaal zal groeien en dat 45-plussers daar niet van zullen profiteren. Om toch wat om handen te hebben, heb ik mij afgelopen week aangemeld voor vrijwilligerswerk. Ik ga bejaarden aan gezelligheid helpen.

Enthousiast!

Ik begin zo zachtjes aan al wat te wennen aan de variëteit aan geluiden, die mijn nieuwe woonomgeving produceert. Vanavond keek ik nog op van de harde wind, die het ventilatiekanaal in mijn flat doet fluiten.

Ik herinner mij een kameraad die zich vroeger weleens wat angstig opstelde bij het betreden van nieuwe woonruimte. Hij was bang voor gedoe met buren en wilde daarom het liefst onhoorbaar leven. Destijds begreep ik dat helemaal niet, want ik was juist zo’n type dat er op los leefde. Nu, decennia later, kijk ik er met andere ogen naar.

Ik vertel iets over mijn verhuizingen.

In 2000 verhuisde ik van Nieuwehorne naar Heerenveen. Daarvoor was ik al menigmaal verhuisd, zonder ooit vervelende buren te hebben gehad. Ik was dus naïef en vol van vertrouwen. In Heerenveen kwam ik echter in een situatie met vooroorlogse woningen en buren die elkaar onbarmhartig hard in de haren vlogen. Ik was dan weliswaar buitenstaander, maar dat weerhield mij er niet van om precies 1 jaar later alweer te verhuizen.

In 2001 verhuisde ik van Heerenveen naar Oldeberkoop. Daar beleefde ik aanvankelijk mooie jaren. Het klikte geweldig met alle buren en mijn sociale leven kende eens te meer hoogtijdagen. Ruim 11 jaar nadien gooiden de buren het roer echter drastisch om. Hun leefritme verschoof daarbij plotsklaps van 9:00-24:00 met borrel naar 7:00-21:30 zonder borrel. Onze levens waren ineens niet meer compatibel.

Zodoende belandde ik in 2013 in een vakantiehuisje van vrienden in Fochteloo. Ook daar beleefde ik schitterende tijden. Ik kon mij heerlijk en onbeperkt uitleven in de omvangrijke tuin en kreeg in plaats daarvan gratis onderdak. Ik vergat de stress van 2013.

In 2014 verhuisde ik naar Oosterwolde. Dat was een noodsprongetje. Mijn vrienden in Fochteloo wilden hun huisje graag weer leeg en ik zou kort na de verhuizing naar Oosterwolde doorverhuizen naar de hippe woongemeenschap te Groningen. Dat laatste kwam er door omstandigheden helaas (nog steeds) niet van. De woning te Oosterwolde bleek overigens dermate gehorig, dat er wederom een stresssituatie ontstond.

Met deze achtergrond ben ik afgelopen week neergestreken in mijn nieuwe nest te Heerenveen. Ik hoop dat ik aan de vooravond sta van een rustige, ontspannen periode.

Ik kan mij nu dus heel goed verplaatsen in de beweegredenen van die kameraad van destijds. Jammer, dat ik niet meer de onbevangen persoon ben die ik eens was.

Ik wil weer vol van vertrouwen worden.

78768813

Een winterslaapmodus begint mij parten te spelen. Ik verlies aan interesse in non-fundamentele zaken en voel een sterker wordende aandrang, om alles dat pushmeldingen genereert, slechtnieuwsjournaals, fictie of reclame projecteert, op zwart te zetten. Unplugged de winter door. De stekker eruit. Op blote voeten door de drek en tussendoor mijn 2e familiekroniek samenstellen. Dat laatste hangt overigens nog even af van de clientèle, want men realiseert zich op dit moment nog niet wijdverspreid dat men naar zo’n boek hunkert. Zou dat proces te katalyseren zijn? Hmm… Hé…

Een niet betrokken buurtje met gehorige rijtjeshuizen. Ik bemerk dat ik steeds vaker weg ben om maar weg te zijn en dat ik mijn huis niet meer als mijn rustpunt zie.

Verhuizen!!

Op dit moment staan er een aantal interessante sociale huurwoningen vrij, maar ik hoop dat men in Groningen nu eens spijkers met koppen gaat slaan, want die leuke, hippe woongemeenschap blijft toch de plek waar ik ècht toekomst zie. Elke andere verhuizing is een plan B.

Plan C is een woonwagen...
Plan C is een woonwagen…