Tagarchief: werkloosheid

Haast

FrieslandCampina zit nog jaren nog in die enorme reorganisatie, zodat ik die vaste aanstelling van operator sproeidroogtorens / kindervoeding wel op mijn buik kan schrijven. Voor de vacante, hogergeschoolde, vaste banen, lijkt men mij (nog) niet te willen.

Ik moet mijn horizon dus snel weer even verbreden. Ik ben 50.

Maar, aangezien Nestlé recentelijk ook is afgevallen, blijven, behalve Abbott, alleen de wat kleinere zuivelbedrijven nog over. Tenminste, als ik het in de zuivel in het noordoosten wil blijven zoeken.

Hmm, al schrijvende realiseer ik mij ineens dat ik destijds alleen maar vanwege gebrek aan beter in ’t fabriekswerk ben gerold. Ik denk dat Beilen zo leuk is geweest dat ik er een toekomst in ben gaan zien. Leeuwarden is anders. De roze bril is nu weer af. De economie is intussen op volle toeren gaan draaien en die baan op niveau is nu ook gewoon weer een optie. ’t Stipje op de horizon is verschenen. ’t Roer omgegooid en de zeilen gehesen. ’t Is mooi geweest.

Ik zal het hoe dan ook nog een decennium lang werkende uit moeten zien te zingen. Daarna wordt het rentenieren in dat hutje op de hei. Je werkt om te leven en lang niet iedereen wordt (gezond) 80+.

Vanmorgen

Ik ben onlangs begonnen in een zoveelste uitzendbaan en moet mij nu daarom voor de 100.000ste keer bewijzen. Datzelfde stramien, van mijzelf laten zien en wachten tot men het licht ziet weer doorlopen. Ik merk dat ik daartegen in verzet kom. Alles wat ik in Beilen opbouwde lijkt weer verdampt. Waarom dan überhaupt nog iets opbouwen. Ik ben klaar met de mooie praatjes over dat er misschien wel een vaste baan in zit. Hoe zou dat immers ook moeten als men juist mensen wil laten afvloeien.

Ook in mijn nieuwe werkplek loop ik weer aan tegen lageropgeleiden die ontevreden zijn met hun baan, omdat ze vinden dat ze meer kunnen. De gemiddelde mbo’er ambieert een baan op hbo-niveau en denkt dat ook te kunnen realiseren. Terwijl men nu al meer verdient dan de gemiddelde hbo’er en zichzelf dus gigantisch in de handen zou moeten knijpen. Bovendien, ik doe datzelfde werk -mèt hbo-achtergrond – en zit in een lagere loonschaal, omdat ik beginnend uitzendkracht ben in deze specifieke plant. Ik mag geen werkvergunning meer tekenen en werd – van Beilen naar Leeuwarden – zelfs teruggezet in loonschaal. In Beilen was ik allrounder (schaal 5) en nu ben ik weer de snotneus (4). Dat scheelt circa 1 euro bruto per uur. Het gaat nergens over. Ik draaide 25 jaar geleden al de hele afdeling van een fabriek. Wat als ik mijzelf te goed zou vinden voor hbo-banen en mijn zinnen zou zetten op een baan met academisch niveau? Dan zou de wereld te klein zijn. Men zou mij als eigenwijs stuk stront bestempelen. Nee, mijn idee om mij NIET te goed te voelen voor lagergeschoolde banen, brengt mij nergens. Men snapt het niet.

Vandaag solliciteerde ik op een hbo-baan in Beilen, maar het uitzendbureau wees mij af. Klaarblijkelijk begreep men ‘t weer eens niet, want sinds wanneer is een milieukundige ongeschikt voor QC/QA? Ik heb toch bovendien een excellente referentie in datzelfde Beilen?

2016

Het jaar waarin ik weer werk vond. Vooral dat. FrieslandCampina Beilen bood mij de kans en ik greep deze met beide handen aan. Ik had 3 jaar zonder werk gezeten en ik had in die periode zo’n 1200 sollicitaties verstuurd. Waarom ik niks kon vinden? De moeder der recessies en leeftijd, maar ik kom ook niet zo vlot uit de woorden. De tijden zijn veranderd en dit is een tijd waarin een schaapherder zelfs al over educatieve kwaliteiten dient te beschikken. Wat te doen als je bodem- en milieukundige, maar geen type voor relatiebeheer of het binnenhalen van nieuwe projecten bent? Wat als je in hart en nieren echter IT’er bent, maar daartoe de opleiding niet hebt? Er bestond toentertijd nog geen IT-gerelateerde hbo-opleiding.

Wat te doen als je 2 rechterhanden hebt?

Met de baan bloeide mijn hele leven weer op en in de daaropvolgende werkzame periode, nam ik dus ook maar een handjevol aan vrije dagen op. Er was een duidelijke klik, maar ’t was direct ook wel bekend dat men het met minder personeel wilde gaan doen. Mijn contract liep ten einde en per 1 december vertrok ik dan dus maar naar FrieslandCampina Leeuwarden. Maar ook daar zullen mijn verdiensten vermoedelijk wel nooit kunnen worden verzilverd met een vaste aanstelling. Het concern is aan het automatiseren geslagen en daarmee zullen veel van mijn collega’s boventallig worden.

Het gaat goed, materialistisch gezien. Ik denk zelfs al aan het kopen van een huisje. Komend jaar misschien. Lekker vrijstaand, ergens in de rimboe. Een collega van mij wees mij op het concept. Hij is zelf schoonmaker op uitzendbasis en had onlangs ook zijn eigen huisje weten te kopen. Nationale hypotheekgarantie; alleen betalen als je verdient. Toen we het over het salaris kregen, bleek overigens dat schoonmakers – hij tenminste – bijna net zoveel als mij verdienen, terwijl ik best heel erg goed verdien en terwijl ik altijd het idee heb gehad dat schoonmakers het zo slecht hadden. Dat is immers de indruk die bestaat. Wel kan hij altijd fulltime en in 5-ploegensysteem werken, wat ook een flinke slok op een borrel scheelt natuurlijk. Wat minder lullen en wat meer poetsen dus. En ’t liefst op incourante tijden, want die zijn ’t lucratiefst. Ik was blij met de tip, want die was best wel horizonverbredend.

Ranglijst

Het is een koude en regenachtige zondagmiddag en ik kom uit een nachtdienst, zodat ik nog maar net wakker ben. De wasmachine draait al en ik heb besloten dat ik danmaar binnen blijf.

Komende nacht de 2e nachtdienst en dan weer weekend. De sfeer op het werk is overigens ouderwets goed. Zo had ik het al een tijdje niet meer gezien. Ook al is er natuurlijk overal wel een duiveltje te vinden, dat je maagzuur probeert op te spelen. Nee, deze baan scoort hoog in mijn ranglijst van de (34?) baantjes die ik tot op heden doorleefde. Wacht, ik kom even met een top 5.

Let niet op de volgorde, want die weet ik niet precies te bepalen.

  1. De aanstellingen – destijds via Dactylo – bij Frico Cheese Wolvega, de perioden voordat de fabriek, ergens in 2005, volledig werd herbouwd. Dat was een legendarische tijd. Een oase. Je was er helemaal thuis. Hard werken in het kaaspakhuis en tussendoor warme snacks en heerlijke vlaflips van die alleraardigste kantinedame voorgeschoteld krijgen, in een kantine waar je nog gewoon mocht roken. Wachten tot iedereen het eten op had was fatsoenlijk. Daar had ik wel een vaste baan willen krijgen. Die kwam er niet vanwege de geplande reorganisatie en de daaruit volgende ontslagen. Nadien bleek alles drastisch veranderd te zijn. In negatieve zin.
  2. Koninklijke Koopmans Meelfabrieken Leeuwarden, gedurende de jaren (91-95) dat ik in de stad woonde en studeerde.  Ik genoot er het volledige vertrouwen van het vaste personeel en het kwam zelfs voor dat ik nachtdiensten draaide, waarbij ik alléén in de fabriek was. Boekweitdoppen afzakken. In grote big bags die niks wogen. Er zijn ook tijden geweest dat ik wekenlang dubbele diensten draaide, wat toentertijd blijkbaar nog mocht. De witte overall heb ik nog steeds en zal ik altijd blijven bewaren. Ik kreeg deze destijds eens van mijn leidinggevende. Jellema. Thuis bewaren en zelf uitwassen. Om aan te trekken als hij daar om zou vragen, bijvoorbeeld bij aanwezigheid van een externe partij in de fabriek. Op zaterdagen, als het na twaalven werd, steevast Chinees. Ik merk dat het mij wat doet, nu ik dat zo schrijf. Ik mis die tijd enorm. Ik woonde in het roemruchtste studentenhuis van Leeuwarden en het was elke dag feest. We waren intens gelukkig en werkten tussendoor bij om een extraatje te verdienen. Meestal werd dat dan dezelfde avond nog omgezet in bier. We werkten juist bij Koopmans omdat de sfeer er zo goed was, want bij de buurman, de CCF, waar ook vaak vacatures waren, kon je immers veel meer verdienen. Bij die laatste, nu FrieslandCampina, heb ik overigens per omgaande een sollicitatiegesprek.
  3. De periode (2002) bij LASER, een agentschap van het ministerie van landbouw in Groningen, hartje centrum. Er hing een sterk studentikoze sfeer en ik kwam er te werken met een paar buitengewone collega’s. Eén daarvan zie ik als de meest gelijkgestemde collega, ja zelfs als de zuiverste mens die ik ooit heb ontmoet.
  4. De periode (2006) bij Dienst Regelingen, een LASER-vervangend agentschap van het ministerie van landbouw in Assen. Ik kwam er op een kamer te zitten met 2 ex-stotteraars. Bij de een klikte het zelfs al voordat we kennis hadden gemaakt. We kwamen namelijk tegelijkertijd binnen voor de kennismakingsbijeenkomst en hij meldde mij aan bij de balie, omdat hij had opgemerkt dat ik niet goed uit de woorden kwam. “Zal ik je even aanmelden?”. Ik zag de vriendelijke knipoog. Het begrip en de goede bedoelingen. Achteraf bleek overigens dat de werkzaamheden helemaal verkeerd waren gepland en dat men daarmee veel teveel uitzendkrachten had aangenomen. Ik vloog er dus al na 3 weken weer uit. Dezelfde collega hielp mij vervolgens aan een halfjaarcontract bij Wetterskip Fryslân. Hij was zelf voor de vacature benaderd, maar had mij aanbevolen omdat hij al wat had.
  5. FrieslandCampina Beilen. Deze aanstelling is nog in ontwikkeling.

Een veranderende wereld

Zojuist keek ik even op de website van UWV, om te kijken hoeveel recht op WW ik zou hebben bij een eventueel ontslag. Niet dat dit er concreet aan zit te komen, maar ik heb een nulurencontract en…

Maar ik schrok mij een hoedje, want de broekriem blijkt aardig te zijn aangehaald. Men kijkt nu naar de laatste 5 jaren. Als je daarin minder dan 4 jaar hebt gewerkt (mijn situatie op dit moment), dan heb je nog maar recht op 3 maanden WW. Hoe vind je in 3 maanden tijd een nieuwe baan? Als je meer dan 4 jaar hebt gewerkt ben je overigens ook niet veel beter uit. Ook dan ben je al vrij snel op bijstand aangewezen.

Zo komen mensen die een tijdje werkloos zijn geweest al heel snel in een negatieve spiraal terecht, want vanuit de bijstand solliciteren is lastig en dan moet je ook nog maar eens aan het werk zien te blijven. Bovendien, hoe koop je weer een huis, nadat je het vorige hebt opgegeten? En als je eenmaal weer een aantal jaren hebt kunnen werken en dan opnieuw wordt ontslagen, dan wordt je opnieuw gedwongen om je bezit op te eten. Is dat rechtvaardig in een wereld met een tekort aan banen?

Niet dat rijkelui recht op bijstand zouden moeten hebben. Dat bedoel ik niet te propaganderen. Ik heb het ook niet over mensen met een huis van 3 ton. Nee, ik heb het over mijzelf. Klein tweedehands autootje, enkele duizenden euro’s op de bank, wonend in een sociale huurwoning en dromende over die vaste baan en dat piepkleine koophuisje op de hei.

Waarom voert men het basisinkomen niet gewoon in? Dan komen we weer in een positieve spiraal terecht en kunnen we weer bouwen aan een toekomst. Dan kunnen we bovendien een grote reeks aan geldverslindende organisaties opheffen. Is dat niet prachtig?

En als dat echt niet kan, verhoog dan de waarde van het toegestane bezit voor bijstandsgerechtigden van €5800 naar bijvoorbeeld €15.000. Dan kan ook de minderbedeelde wat sparen. Wist je dat een begrafenis €10.000 kost? Dat kun je dus sowieso al niet betalen als je in de bijstand zit, als je tenminste geen sok met zwart geld onder je matras hebt liggen. Het is ten hemel schreiend. Godzijdank heb ik weer een baan. Hopen dat dit zo blijft.

Boeddhist

Ik speel wel vaker met het idee om boeddhistisch monnik te worden. ’t Is een mooi alternatief voor een geldgedreven leven. Je hebt geen bezittingen meer nodig, ’t is linkser dan links en hipper dan hip.

Onlangs bekeek ik een documentaire over de cisterciënzer monniken, die zich op Schiermonnikoog gaan vestigen. Men oogde weinig diepzinnig en mijn interesse ebde weer weg. Ik ben ook geen Christen. Ik denk dat de kerk de boodschap gigantisch heeft verdraaid.

Leven in een klooster lijkt mij wel wat. Ik zou er veel tijd hebben om te denken en de ervaring zou mijn kijk op dit aardse bestaan drastisch kunnen verrijken. Ik zou de maatschappij kunnen vergeten en met gelijkgestemden kunnen samenleven in een poel van rust. Niet dat ik boeddhist ben. Ik ben gnost.

Maar die 2 gezindten hebben veel gemeen. Via de de lange eenzame weg naar binnen de waarheid in jezelf ontdekken, bijvoorbeeld.

Of ik de stap ooit zal zetten is nog maar zeer de vraag. Ik ben geen type dat zomaar gaat voor zijn dromen, maar worstel juist vaak met ideeën, die inhouden dat mensen, die mij nodig hebben, mij minder vaak zullen zien. Succesvolle mensen moeten egoïstisch zijn, ik schreef daar al eerder over. Maar, wat is succes?

In wezen spreekt het ook niet voor zich, dat monniken in kloosters leven. Het ultieme streven is immers een kluizenaarsbestaan? Is het een teken van zwakte?

Groepswerking

Ik had er geen zin in, maar kwam toch. De balans in de familie is immers ook verstoord als ‘t zwarte schaap geen acte de présence geeft. Mijn moeder had een etentje in gedachten. Ze werd 82.

Ze had aangegeven dat ze mijn “verhaaltjes” zo graag eens wilde lezen en ik gaf haar deze website in boekvorm cadeau.

Ik kan overigens goed met mijn moeder overweg. ’t Probleem zit niet in de individuen, maar in de groepswerking.

Individuen beïnvloeden elkaar enorm en nemen elkaars mening over in een groep. Ook al staat men daar helemaal niet achter. Individuen kunnen de groep ook aansporen om, gezamenlijk, negatief te denken over derden. Zeuren is verwerken. Denk aan collega’s die zeuren over die baas waar ze eigenlijk heel blij mee zijn. Denk ook aan de vreemde eend in de bijt.

Het geeft een individu zekerheid als de hele groep hetzelfde standpunt heeft en het vergt veel zelfvertrouwen om zo’n veilig groepsgevoel te ontstijgen. Zelfs de stoerste mannen zijn daar vaak te onzeker voor. Dat typische stoere praat is immers gewoon meeloperspraat. Het individu met de eigen, groepsonafhankelijke mening, daarentegen, staat vaak juist helemaal NIET bekend als stoer. Tenminste, aanvankelijk niet.

Verregende zondag

Er gaat bijna geen dag voorbij zonder dat ik fiets of wandel. Vandaag viel die traditie echter in ’t water. Het was zo donkergrijs en miezerig, dat ik zelfs niet tot een wandeling met paraplu kon komen. Ik stapte in de auto voor een ritje.

Zo toerde ik over verlaten binnenweggetjes door De blesse, Noordwolde en Elsloo naar een eveneens druilerig Oosterwolde, waar ik vanzelfsprekend ook even langs mijn voormalige woning reed. Deze stond nog leeg. In gedachten evalueerde ik mijn leven.

De stap naar Heerenveen (2 november 2015) bleek al snel een miskleun. Het grote probleem bij verhuizingen is altijd dat je de nieuwe buren pas leert kennen nadat je bent verhuisd. Ik ben alweer druk op zoek naar wat beters. Verhuizen is voor mij geen straf.

Ook de werkloosheid speelt mij parten. Ik zit al meer dan 3 jaar thuis en solliciteerde mij het apezuur. Dat bleek een zinloze exercitie. Sociale zaken adviseerde mij zelfs al om het rustiger aan te doen. Men had nog nooit eerder meegemaakt dat iemand zoveel solliciteerde als ik.

Wat dan steekt is dat omstanders suggereren dat er wel werk is en dat ik te beroerd ben om beneden mijn niveau te werken. Niets is immers minder waar? De hedendaagse situatie is immers zo dat men jongelui wil voor laaggeschoold werk en schapen met 1001 poten, voor de banen op niveau? Ik val tussen wal en schip.

Experts zeggen bovendien dat de economie het komende jaar slechts minimaal zal groeien en dat 45-plussers daar niet van zullen profiteren. Om toch wat om handen te hebben, heb ik mij afgelopen week aangemeld voor vrijwilligerswerk. Ik ga bejaarden aan gezelligheid helpen.

Enthousiast!

Vol van vertrouwen

Ik begin zo zachtjes aan al wat te wennen aan de variëteit aan geluiden, die mijn nieuwe woonomgeving produceert. Vanavond keek ik nog op van de harde wind, die het ventilatiekanaal in mijn flat doet fluiten.

Ik herinner mij een kameraad die zich vroeger weleens wat angstig opstelde bij het betreden van nieuwe woonruimte. Hij was bang voor gedoe met buren en wilde daarom het liefst onhoorbaar leven. Destijds begreep ik dat helemaal niet, want ik was juist zo’n type dat er op los leefde. Nu, decennia later, kijk ik er met andere ogen naar.

Ik vertel iets over mijn verhuizingen.

In 2000 verhuisde ik van Nieuwehorne naar Heerenveen. Daarvoor was ik al menigmaal verhuisd, zonder ooit vervelende buren te hebben gehad. Ik was dus naïef en vol van vertrouwen. In Heerenveen kwam ik echter in een situatie met vooroorlogse woningen en buren die elkaar onbarmhartig hard in de haren vlogen. Ik was dan weliswaar buitenstaander, maar dat weerhield mij er niet van om precies 1 jaar later alweer te verhuizen.

In 2001 verhuisde ik van Heerenveen naar Oldeberkoop. Daar beleefde ik aanvankelijk mooie jaren. Het klikte geweldig met alle buren en mijn sociale leven kende eens te meer hoogtijdagen. Ruim 11 jaar nadien gooiden de buren het roer echter drastisch om. Hun leefritme verschoof daarbij plotsklaps van 9:00-24:00 met borrel naar 7:00-21:30 zonder borrel. Onze levens waren ineens niet meer compatibel.

Zodoende belandde ik in 2013 in een vakantiehuisje van vrienden in Fochteloo. Ook daar beleefde ik schitterende tijden. Ik kon mij heerlijk en onbeperkt uitleven in de omvangrijke tuin en kreeg in plaats daarvan gratis onderdak. Ik vergat de stress van 2013.

In 2014 verhuisde ik naar Oosterwolde. Dat was een noodsprongetje. Mijn vrienden in Fochteloo wilden hun huisje graag weer leeg en ik zou kort na de verhuizing naar Oosterwolde doorverhuizen naar de hippe woongemeenschap te Groningen. Dat laatste kwam er door omstandigheden helaas (nog steeds) niet van. De woning te Oosterwolde bleek overigens dermate gehorig, dat er wederom een stresssituatie ontstond.

Met deze achtergrond ben ik afgelopen week neergestreken in mijn nieuwe nest te Heerenveen. Ik hoop dat ik aan de vooravond sta van een rustige, ontspannen periode.

Ik kan mij nu dus heel goed verplaatsen in de beweegredenen van die kameraad van destijds. Jammer, dat ik niet meer de onbevangen persoon ben die ik eens was.

Ik wil weer vol van vertrouwen worden.

78768813