Tagarchief: weldoenerij

Beslommeringen

Vanmiddag heerlijk gefietst in Drenthe. ’t Zonnetje kwam er maar nauwelijks door, maar volgens het KNMI was het de eerste warme dag van het jaar. Op de weg terug mijn moeders gazon nog even gemaaid en na thuiskomst gedoucht en een serie achterstallige rekeningen betaald. Daarbij ’t huis overhoop gehaald tot het kwartje viel. De bescheiden van de waterschapsheffingen krijg je tegenwoordig immers digitaal. In dat moment van euforie, 555 en Wakker Dier ook nog even verblijd met een gift. We hebben het hier zo goed in Nederland. En ’t staat anders toch maar renteloos op de rekening.

Beslommeringen

Vanmiddag gewandeld met mijn hoogbejaarde vriendin, die woonachtig is in Lindestede, Wolvega. Het was een zeldzaam mooie nazomerdag.
Maar, ze bleek opgewekt, al voordat ik binnenkwam. Zodat ik niet de indruk kreeg, dat ik op dat moment iets toevoegde aan haar bestaan.

Wel vielen mij een paar, erg persoonlijke persoonsbeschrijvingen van ons beider voorouders ten deel. Tante Aaf, het haar achterover, stokdoof, lange rokken en de kachel veel te heet. Tante Gel, veel te warm gekleed, omdat de mooiste kleding toentertijd veel te warm was. Dan haar schoonmoeder Trijntje, Gels zuster, waar wijlen haar man, die ik nog goed heb gekend, dat wat kritische karakter van had gekregen. Tan Gel was wat makkelijker. Er verscheen een glimlach op het gezicht.

Idee

Zoals je wellicht al hebt opgemerkt, kom ik graag op begraafplaatsen. Ik ben namelijk geïnteresseerd in familie- en streekgeschiedenis, maar ik kom er ook om sfeer te snuiven. De stilte en het idee dat de begravenen nu allemaal van de aardbol verdwenen zijn. Wie weet waart er nog wat rond en kan ik nog wat ontwaren. Interessant, als je er van houdt.

De afgelopen weken – na de verhuizing – ben ik veel te vinden geweest op de begraafplaatsen van Weststellingwerf. Daar is nog veel geschiedenis te vinden. Op het met liefde onderhouden hofje van Oldeholtwolde is zelfs nog een graf uit de 18e eeuw te bewonderen, met schitterend gerestaureerde steen.

Wobbigje 1794 overleden - begraafplaats Oldeholtwolde

Ik vind dat dit veel toevoegt aan een begraafplaats.

Op de meeste begraafplaatsen worden graven geruimd, zodra er niet meer wordt betaald. Er ontstaan dan veel lege plekken. Waarom zou je dat willen als beheerder, zolang je de ruimte nog helemaal niet nodig bent? Waarom moet alles om geld draaien, ja zelfs na de dood nog? Wat is nou mooier, belangrijker en sfeervoller op een begraafplaats dan oeroude grafstenen, een verleden?

Mijn idee is dus om graven niet te ruimen, zolang er ruimte voor is.

Boeddhist

Ik speel wel vaker met het idee om boeddhistisch monnik te worden. ’t Is een mooi alternatief voor een geldgedreven leven. Je hebt geen bezittingen meer nodig, ’t is linkser dan links en hipper dan hip.

Onlangs bekeek ik een documentaire over de cisterciënzer monniken, die zich op Schiermonnikoog gaan vestigen. Men oogde weinig diepzinnig en mijn interesse ebde weer weg. Ik ben ook geen Christen. Ik denk dat de kerk de boodschap gigantisch heeft verdraaid.

Leven in een klooster lijkt mij wel wat. Ik zou er veel tijd hebben om te denken en de ervaring zou mijn kijk op dit aardse bestaan drastisch kunnen verrijken. Ik zou de maatschappij kunnen vergeten en met gelijkgestemden kunnen samenleven in een poel van rust. Niet dat ik boeddhist ben. Ik ben gnost.

Maar die 2 gezindten hebben veel gemeen. Via de de lange eenzame weg naar binnen de waarheid in jezelf ontdekken, bijvoorbeeld.

Of ik de stap ooit zal zetten is nog maar zeer de vraag. Ik ben geen type dat zomaar gaat voor zijn dromen, maar worstel juist vaak met ideeën, die inhouden dat mensen, die mij nodig hebben, mij minder vaak zullen zien. Succesvolle mensen moeten egoïstisch zijn, ik schreef daar al eerder over. Maar, wat is succes?

In wezen spreekt het ook niet voor zich, dat monniken in kloosters leven. Het ultieme streven is immers een kluizenaarsbestaan? Is het een teken van zwakte?

Melkbussen van mijn vader

Gisteren hielp ik mijn neven een dag met het leeghalen van het huis van hun onlangs overleden moeder. Ik zou ook wat spulletjes mogen uitzoeken.

Dat leek mij aanvankelijk niet zo’n goed idee. Minder is bij mij beter. Ik ben een opruimer. Desondanks stonden er halverwege de dag toch een aantal planten, lp’s, een stel Friese doorlopers en een heel prachtig droogboeket in mijn auto.

Er werden veel zaken uitgeschift en in bananendozen gepakt en aan het einde van de dag doken we ’t fietsenhok nog in. Wat te eten scoren uit de vrieskist. Daarbij viel mijn oog direct op de melkbus die daar op mij stond te wachten. ’t Moest wel zo zijn. Met nummer 779, het busnummer van mijn vader. Schitterend!!

Ik bezit overigens nòg een melkbus van mijn vader en heb altijd gedacht dat dat de laatste was, die nog in de originele staat verkeerde. Onbeschilderd en met nummer en blauwe, reflecterende tape. De bus behoorde oorspronkelijk toe aan de melkfabriek van Oldeberkoop en zal na opheffing daarvan naar De Takomst in Wolvega zijn gegaan. Ik vermoed dat fabrieken soms ook melkbussen van elkaar kochten.

Ik herinner mij dat wij destijds gewoon waren te praten over hoeveel melkbussen boeren bij de weg hadden staan. Grote boeren hadden er wel 12 en wij hadden er ongeveer 6.

Twee andere melkbussen, een melkemmer en een “soepebuske”, allen eens gebruiksvoorwerp van mijn vader, zijn beschilderd.

Na een gezellige opruimdag schotelde mijn neef ons nog een heerlijke, warme maaltijd onder de neus. Een uurtje trokken wij de deur achter ons dicht. Voldaan en verzadigd.

De 2 laatste nog in originele staat verkerende melkbussen van mijn vader. Links de bus die ik sinds mijn jeugd had en rechts de nieuwkomer...
De 2 laatste nog in originele staat verkerende melkbussen van mijn vader. Links de bus die ik sinds mijn jeugd had en rechts de nieuwkomer…

Beste Herman

Wij hebben iets gemeen. We stotterden vroeger allebei. Ik nog steeds. Jij bent het verleerd.

Ik was al vroeg bewonderaar van beroemdheden die hebben gestotterd. Ed Nijpels, Mozes…

Ik las eens een interview met Woody Allen, waarin hij beschreef hoe dat onhandige, lelijke eendje, dat hij in zijn jeugdjaren was geweest, had geleerd dat grappig zijn loonde. Hij had een 2e natuur ontwikkeld.

Ik herken dat. Jij misschien ook.

Dat continu bezig zijn met…

Afgelopen jaar liep ik eens een stotteraarster tegen het lijf. Zij begreep in 2 minuten waar de rest van de wereld zich waarschijnlijk wel voor altijd over zal blijven verbazen.

Herman, het ga je goed!

Groeten van Bernardus

Verregende zondag

Er gaat bijna geen dag voorbij zonder dat ik fiets of wandel. Vandaag viel die traditie echter in ’t water. Het was zo donkergrijs en miezerig, dat ik zelfs niet tot een wandeling met paraplu kon komen. Ik stapte in de auto voor een ritje.

Zo toerde ik over verlaten binnenweggetjes door De blesse, Noordwolde en Elsloo naar een eveneens druilerig Oosterwolde, waar ik vanzelfsprekend ook even langs mijn voormalige woning reed. Deze stond nog leeg. In gedachten evalueerde ik mijn leven.

De stap naar Heerenveen (2 november 2015) bleek al snel een miskleun. Het grote probleem bij verhuizingen is altijd dat je de nieuwe buren pas leert kennen nadat je bent verhuisd. Ik ben alweer druk op zoek naar wat beters. Verhuizen is voor mij geen straf.

Ook de werkloosheid speelt mij parten. Ik zit al meer dan 3 jaar thuis en solliciteerde mij het apezuur. Dat bleek een zinloze exercitie. Sociale zaken adviseerde mij zelfs al om het rustiger aan te doen. Men had nog nooit eerder meegemaakt dat iemand zoveel solliciteerde als ik.

Wat dan steekt is dat omstanders suggereren dat er wel werk is en dat ik te beroerd ben om beneden mijn niveau te werken. Niets is immers minder waar? De hedendaagse situatie is immers zo dat men jongelui wil voor laaggeschoold werk en schapen met 1001 poten, voor de banen op niveau? Ik val tussen wal en schip.

Experts zeggen bovendien dat de economie het komende jaar slechts minimaal zal groeien en dat 45-plussers daar niet van zullen profiteren. Om toch wat om handen te hebben, heb ik mij afgelopen week aangemeld voor vrijwilligerswerk. Ik ga bejaarden aan gezelligheid helpen.

Enthousiast!

De weg naar succes

Dat het leven soms ingewikkeld is moge duidelijk zijn.

Iemand uit mijn omgeving zei eens dat ik mij te sociaal opstelde. Dat idee was overigens niet nieuw voor mij; ik worstelde er al lange tijd mee. Ik was altijd degene die Jan en alleman uit de brand hielp, zonder dat daar ooit een redelijke vergoeding tegenover stond. Te fatsoenlijk en veel te welwillend.

Mensen kregen dat meer en meer in de gaten en gingen mij incalculeren voor commerciële klussen. Dat leek goed te gaan, totdat ik het omslagpunt bereikte. Ik zag dat iedereen om mij heen vooruit boerde, terwijl ik met lege handen bleef zitten.

Op de lange termijn bleek het een funeste exercitie te zijn geweest. Mensen raken al snel gewend aan je toegeeflijke gedrag, je inzet van 300% tegen elk salaris, complimentje of kop koffie. Situaties als deze moeten wel aflopen met een vervelende nasmaak en aldus geschiedde. Men blijkt bovendien jarenlang gepikeerd te blijven, omdat je niet langer voor de karretjes wenst te worden gespand.

Ik ken ook mensen die altijd overal hun kont voor wegdraaien. Mijn tegenpolen. Zij stellen nooit teleur, simpelweg omdat niemand iets van hen verwacht. Ik ken mensen die zich altijd op de vlakte houden, mensen die hun vertwijfeling nooit laten blijken en mensen die altijd voor het eigenbelang gaan. ’t Is absoluut niet wie ik ben, maar dit lijken formules voor succes.

Complexe materie voor mij, maar misschien niet voor jou. Wil je populair EN succesvol zijn? Dan moet je altijd gaan voor jezelf en te allen tijde vriendelijk blijven glimlachen. Mensen gaan graag om met succesvolle mensen waarmee het gemakkelijk toeven is. Dat is de grote truc!

Mensen willen overigens ook graag een weldoener in de buurt, want een zichzelf respecterende inhuurkracht is verre van gratis. Zo kan men die succesvolle vrienden waarmee men zo graag toeft, nog eens wat vaker trakteren op een bourgondische dis. En misschien “mag jij er dan ook eens bij komen zitten”. Als dat zo is, bedenk dan dat jij degene bent die het feestmaal betaalde. Vrienden maak je niet door mensen gratis uit de brand te helpen. Sterker nog, mensen kijken al snel op je neer omdat je naïviteit uitstraalt en geen zakelijk succes nastreeft.

Je bent gewaarschuwd.

Geld is liefde
Geld is liefde

En vice versa…

Ik fiets de laatste tijd steeds vaker en langer. Echter, juist steeds minder vaak in de regio waarin ik op dit moment woon. Ik merk dat ik mij totaal niet thuis voel in mijn huidige woning.

Ik besteed daarom veel tijd aan het inventariseren van vrijkomende huurwoningen en prijs mij gelukkig dat ik mij jaren geleden al inschreef als woningzoekende, bij diverse woningbouwverenigingen.

Op dit moment loopt er een reactie op 1 concrete (ideale) woning. Ook de inschrijving bij de hippe woongemeenschap te Groningen loopt overigens nog.

Zodra ik een plekje heb gevonden, wil ik vrijwilligerswerk gaan doen voor bejaarden. Als ’t nieuwe huisje dan wat bevalt, dan ben ik voorlopig even uit de brand. Dan is ’t slechts nog hopen op een baan, of zelfs een gezel.

De vrijwilliger helpt de bejaarde uit de eenzaamheid en vice versa...
De vrijwilliger helpt de bejaarde uit de eenzaamheid, en vice versa…