Tagarchief: succes

Beslommeringen

De eerste onweersstormen van dit jaar zijn een feit en gisteren mochten we ook de eerste tropische dag al turven. Ik leef er helemaal van op. Zodanig zelfs dat ik ben begonnen met een gezondheidskuurtje. Ik was wat aangekomen, zodat ik mij maar nauwelijks meer met ontblote torso durfde te vertonen. Eventjes geen biertjes meer dus. En de app van Biernet verwijderd. Snel even wat kilo’s kwijtraken nu. Een ietsje ijdel zijn is goed voor de mens, want zien dat je er goed uitziet is immers goed voor je zelfbeeld.

Blij zijn met jezelf is goed.

Mijn jacht op huis en vast werk is ook nog volop in bedrijf. Omdat ik niet te overhaast tot die aankoop van dat nog te vinden droomhuisje wil overgaan, ga ik tussendoor nog even voor een huurwoning. Dan ben ik wat sneller weg uit de situatie van nu en dat creëert weer tijd. Qua banen is het overigens ook een kwestie van, er even tegenaan lopen. De passende vaste baan is nog steeds de speld in de hooiberg.

Hoe dan ook: Change is on its way.

Achillespezen

Vanavond mijn nette schoenen weer eens gedragen en weer thuisgekomen merk ik dat dit geen goed idee is geweest. Begin december deed het fenomeen zich voor ’t eerst voor. Ontstoken achillespezen. Twee weken daarvoor was ik gestart in een nieuwe baan. Met nieuwe, bij de hielen wat te strak zittende werkschoenen.

Teken aan de wand?

Ik ben fervent blotevoetenloper, maar was daar omwille van de carrièreswitch even mee gestopt. In Beilen veroorzaakte het namelijk weleens wat reuring.

Blootsvoets wandelen kan bij temperaturen hoger dan -5°C.  Ik doe het dus ook ’s winters graag. Het idee is dat de contacten met de ondergrond je warme bloed door de voeten doet masseren.

Het is maar goed dat op 1 maart de meteorologische lente aanbreekt. Dan heb ik tenminste weer een excuus.

Rhenen

Vanmiddag stapte ik in mijn auto voor een ritje naar Wageningen en omstreken. Het weer was bijzonder mooi. Bij Arnhem miste ik de afslag Rotterdam, zodat ik om moest rijden en uiteindelijk parkeerde ik mijn auto rond 15:00 uur bij een fietsverhuurbedrijf in het centrum van Wageningen.

Ik stapte opgelucht uit, maar zag toen dat ik er maximaal 1,5 uur zou mogen staan. Tja, dat was echt te kort voor een fietstocht. Het was echter knetterdruk in het stadje en de naburige parkeergelegenheid bleek al uit te puilen, zodat ik weer instapte om door te rijden naar Rhenen. Ik had het fietstochtje al uit mijn hoofd gezet toen ik aldaar een fietsenzaak spotte en mij 10 minuten later op een fiets vond.

Prachtig langs de Rijn gefietst en over heuvels en door dalen en daarbij Wageningen ook nog even aangedaan. Ik heb daar destijds een tijdje gestudeerd aan de hogere agrarische laboratoriumschool. Ik was toen echter nog maar 19 en bleek helemaal verkeerd voorgelicht te zijn door de decaan van de vooropleiding en mijn ouders hadden mij in een kosthuis geholpen waar men zwarte kousen was gewend. We spreken Ederveen, 1989. Een foutere start had ik nooit kunnen maken. Na een halfjaartje de stekker er dus uit getrokken en begonnen aan de agrarische hogeschool in Leeuwarden. Dat ook afgemaakt overigens. Het eerste jaar in een halfjaar gehaald en mijn afstudeeropdracht bestond uit het programmeren van een database-georiënteerd pakket dat de waterhuishouding van polders kon registreren en presenteren. Daarop vervolmaakte ik het programma nog in betaalde dienst van school, terwijl ik er nog studeerde. Dat was ongehoord.

Er liggen dus nog best wel wat herinneringen in de regio Wageningen. Het was helaas te kort dag voor een bezoekje aan het gerestaureerde kasteel Renswoude, dat destijds gedeeltelijk was uitgebrand. ’t Was altijd mijn favoriete stek om wat te mediteren en te mijmeren. Onderstaande foto geeft een idee, maar de duiventil en de tuin met de monumentale bomen maakten het helemaal af. Je waande er je in een andere wereld.

Pizza gescoord om 18:00 uur en daarna de Mio weer aangezet om een koers huiswaarts voor mij uit te stippelen. Daaruit bleek wel weer dat de mens stopt met denken als de navigator aan staat, want het apparaatje stuurde mij van de wal in de sloot: Vanuit Rhenen over de Rijn, waarna ik over een weg zou moeten mèt versperring waar alleen een grote personenbus overheen kan. En de weg terug naar Rhenen kon het zelfs helemaal niet vinden, terwijl ik wist dat ik via Wageningen en Renkum weer richting Arnhem en Apeldoorn moest. Dat uiteindelijk ook gedaan, waarbij ’t ding stevig protesteerde. “Neem bij de volgende rotonde de 4e afslag.”. Jawel. Het betrof een rotonde met 3 afslagen. “Probeer een wending te maken.”. Gelukkig bleef het beleefd en verhief het haar stem nooit. Dat dan weer wel.

Ik had de voor mij bekende regio Zwolle als eindbestemming ingesteld en toen ik daar voorbijreed besloot ik om het apparaat aan te laten staan, gedurende het laatste stuk naar Wolvega. Eens testen hoe irritant het was om te rijden, met de navigator ingesteld op tegengestelde richting. Conclusie is dat je best wel stressbestendig moet zijn om dat heel lang vol te houden. Ik bleek het al na enkele opties om te keren al zat te zijn.

Mooi dagje beleefd, maar mij daarbij wel gerealiseerd dat het nu echt anders moet in mijn leven. Ik moet vaart maken met de verhuizing en als ik toch elders dan in Fryslân mocht komen te wonen, dan is een baan bij een andere plant van FrieslandCampina ook geen enkel punt. Gelderland is schitterend, maar het zuiden van Limburg trekt ook best wel. Ik ben op dit moment naarstig op zoek naar een vrijstaande koopwoning en kom dus een beetje tot de conclusie dat ik liever naar elders ga. Een mens moet misschien niet teveel gevoelsmatig / instinctief handelen, want de mens wil van nature niet veranderen. Een ellendige situatie geeft ook zekerheid. We moeten af en toe ook even ons verstand gebruiken.

De winter loopt weer teneinde en vanaf heden wil ik weer blootsvoets door ’t leven. Het kan weer.

What’s eating Gilbert Grape?

Ken je dat, dat iemand je zo’n steek onder water geeft, waar je dan vervolgens weer dagenlang mee rondloopt? Het gebeurde mij eergisteren weer. Er belde iemand om mij te feliciteren met mijn nieuwe baan. Zij kon het daarbij echter niet laten om even op te merken dat het helemaal niet erg was dat ik nu “wat dommer werk” deed. Daarop begon ze over haar eigen hogergeschoolde carrière en over dat er bijna niemand was die kon wat zij kon, zodat ze op haar 59e nog steeds goed in de markt lag. Ik was aanvankelijk nog van mening dat het een positief telefoongesprek was geweest, maar uiteindelijk kwam die ene, ja die ene opmerking, toch bovendrijven.

Zo vergaat het mij vaak. Mensen vallen mij er ook weleens op aan, dat ik pas dagen achteraf reageer op een sneer of opmerking. “Waarom heb je dat toen direct niet gezegd Bernard? Wij vinden dit erg vervelend!”. Maar ik heb gewoon altijd tijd nodig om dit soort zaken te analyseren en ik kan eerlijk gezegd ook niet zo bijster goed omgaan met negativiteit, vooral niet als iemand je vaker onderuit probeert te halen. Negativiteit veroorzaakt bij mij veelal een schrikmoment. Dat komt ook doordat prikkels versterkt bij mij binnenkomen; ik ben hooggevoelig. Dagen achteraf kan ik dan soms kwaad worden. Meestal als / omdat, ik merk dat het aan mij begint te vreten.

Ranglijst

Het is een koude en regenachtige zondagmiddag en ik kom uit een nachtdienst, zodat ik nog maar net wakker ben. De wasmachine draait al en ik heb besloten dat ik danmaar binnen blijf.

Komende nacht de 2e nachtdienst en dan weer weekend. De sfeer op het werk is overigens ouderwets goed. Zo had ik het al een tijdje niet meer gezien. Ook al is er natuurlijk overal wel een duiveltje te vinden, dat je maagzuur probeert op te spelen. Nee, deze baan scoort hoog in mijn ranglijst van de (34?) baantjes die ik tot op heden doorleefde. Wacht, ik kom even met een top 5.

Let niet op de volgorde, want die weet ik niet precies te bepalen.

  1. De aanstellingen – destijds via Dactylo – bij Frico Cheese Wolvega, de perioden voordat de fabriek, ergens in 2005, volledig werd herbouwd. Dat was een legendarische tijd. Een oase. Je was er helemaal thuis. Hard werken in het kaaspakhuis en tussendoor warme snacks en heerlijke vlaflips van die alleraardigste kantinedame voorgeschoteld krijgen, in een kantine waar je nog gewoon mocht roken. Wachten tot iedereen het eten op had was fatsoenlijk. Daar had ik wel een vaste baan willen krijgen. Die kwam er niet vanwege de geplande reorganisatie en de daaruit volgende ontslagen. Nadien bleek alles drastisch veranderd te zijn. In negatieve zin.
  2. Koninklijke Koopmans Meelfabrieken Leeuwarden, gedurende de jaren (91-95) dat ik in de stad woonde en studeerde.  Ik genoot er het volledige vertrouwen van het vaste personeel en het kwam zelfs voor dat ik nachtdiensten draaide, waarbij ik alléén in de fabriek was. Boekweitdoppen afzakken. In grote big bags die niks wogen. Er zijn ook tijden geweest dat ik wekenlang dubbele diensten draaide, wat toentertijd blijkbaar nog mocht. De witte overall heb ik nog steeds en zal ik altijd blijven bewaren. Ik kreeg deze destijds eens van mijn leidinggevende. Jellema. Thuis bewaren en zelf uitwassen. Om aan te trekken als hij daar om zou vragen, bijvoorbeeld bij aanwezigheid van een externe partij in de fabriek. Op zaterdagen, als het na twaalven werd, steevast Chinees. Ik merk dat het mij wat doet, nu ik dat zo schrijf. Ik mis die tijd enorm. Ik woonde in het roemruchtste studentenhuis van Leeuwarden en het was elke dag feest. We waren intens gelukkig en werkten tussendoor bij om een extraatje te verdienen. Meestal werd dat dan dezelfde avond nog omgezet in bier. We werkten juist bij Koopmans omdat de sfeer er zo goed was, want bij de buurman, de CCF, waar ook vaak vacatures waren, kon je immers veel meer verdienen. Bij die laatste, nu FrieslandCampina, heb ik overigens per omgaande een sollicitatiegesprek.
  3. De periode (2002) bij LASER, een agentschap van het ministerie van landbouw in Groningen, hartje centrum. Er hing een sterk studentikoze sfeer en ik kwam er te werken met een paar buitengewone collega’s. Eén daarvan zie ik als de meest gelijkgestemde collega, ja zelfs als de zuiverste mens die ik ooit heb ontmoet.
  4. De periode (2006) bij Dienst Regelingen, een LASER-vervangend agentschap van het ministerie van landbouw in Assen. Ik kwam er op een kamer te zitten met 2 ex-stotteraars. Bij de een klikte het zelfs al voordat we kennis hadden gemaakt. We kwamen namelijk tegelijkertijd binnen voor de kennismakingsbijeenkomst en hij meldde mij aan bij de balie, omdat hij had opgemerkt dat ik niet goed uit de woorden kwam. “Zal ik je even aanmelden?”. Ik zag de vriendelijke knipoog. Het begrip en de goede bedoelingen. Achteraf bleek overigens dat de werkzaamheden helemaal verkeerd waren gepland en dat men daarmee veel teveel uitzendkrachten had aangenomen. Ik vloog er dus al na 3 weken weer uit. Dezelfde collega hielp mij vervolgens aan een halfjaarcontract bij Wetterskip Fryslân. Hij was zelf voor de vacature benaderd, maar had mij aanbevolen omdat hij al wat had.
  5. FrieslandCampina Beilen. Deze aanstelling is nog in ontwikkeling.

Zomers

Het voorjaar lijkt haar draai te hebben gevonden. Iets wat ik nog eventjes niet van mijzelf kan zeggen. Het weer is omgeslagen. Zomerse temperaturen en strakblauwe luchten. Het is onrustig in mijn hoofd.

Ik droom van wonen in een stil huisje in de rimboe en van een baan op niveau. Werken in het buitenland lijkt ook weer haalbaar. Zwerven. Een onbestendig leven in een vreemde wereld met bestendig zomerweer. Het bloed door je aderen voelen kolken.

Groepswerking

Ik had er geen zin in, maar kwam toch. De balans in de familie is immers ook verstoord als ‘t zwarte schaap geen acte de présence geeft. Mijn moeder had een etentje in gedachten. Ze werd 82.

Ze had aangegeven dat ze mijn “verhaaltjes” zo graag eens wilde lezen en ik gaf haar deze website in boekvorm cadeau.

Ik kan overigens goed met mijn moeder overweg. ’t Probleem zit niet in de individuen, maar in de groepswerking.

Individuen beïnvloeden elkaar enorm en nemen elkaars mening over in een groep. Ook al staat men daar helemaal niet achter. Individuen kunnen de groep ook aansporen om, gezamenlijk, negatief te denken over derden. Zeuren is verwerken. Denk aan collega’s die zeuren over die baas waar ze eigenlijk heel blij mee zijn. Denk ook aan de vreemde eend in de bijt.

Het geeft een individu zekerheid als de hele groep hetzelfde standpunt heeft en het vergt veel zelfvertrouwen om zo’n veilig groepsgevoel te ontstijgen. Zelfs de stoerste mannen zijn daar vaak te onzeker voor. Dat typische stoere praat is immers gewoon meeloperspraat. Het individu met de eigen, groepsonafhankelijke mening, daarentegen, staat vaak juist helemaal NIET bekend als stoer. Tenminste, aanvankelijk niet.