Tagarchief: solliciteren

Heel apart dagje

De dag van het sollicitatiegesprek bij Gemeente Emmen, waarbij diepgaande vragen inzake BGT werden gesteld, terwijl de cursus nog moest plaatsvinden en terwijl ik er nog nooit mee had gewerkt. Slechts 1 van de 3 kandidaten – het was een groepsgesprek met 3 kandidaten voor evenzoveel vacatures – kon er iets zinnigs over zeggen, waarop men opperde dat wij direct al volop productie moesten kunnen draaien. Men keek vertwijfeld. Ik vond het fascinerend. Een korte demonstratie wees vervolgens uit dat het om sterk repetitieve werkzaamheden ging. Of we daar wel mee konden leven. Tja, nou…

De volgende dag vernam ik dat men geen brood in mij zag. Een andere kandidaat had de eer al aan zichzelf gehouden. Slimme jongen. Nee, ’t is wel best zo. We bevinden ons in hoogconjunctuur en de uitmuntende referenties stapelen zich op. ’t Zal toch eens weer goed moeten komen.

Verandering van spijze

Nieuws is dat ik per omgaande naar de regio Hoogeveen verhuis. ’t Wordt mijn eerste vrijstaande woning. Maar misschien kom ik binnenkort ook in Drenthe te werken. Bij Gemeente Emmen. Medewerker basisregistraties. Met cursus vooraf. Vanmiddag hoorde ik dat ik ook voor de 2e gespreksronde wordt verwacht.

Men lijkt dus enthousiast.

De aanstelling zou deuren voor mij openen, want gemeenten werken allemaal met ditzelfde systeem en tot dusver ontbrak het mij eigenlijk alleen maar aan actuele kennis en ervaring op dit vlak. De achtergrond met ArcGIS, SquitXO, AutoCAD en bodeminformatiesystemen was er al.

Count your blessings

De verhoudingen op het werk beginnen inmiddels wat uit te kristalliseren. Ik ben zo’n type dat nieuwe mensen aanvankelijk meestal veel te positief inschat. Ik denk dat de wens om goede bedoelingen in mensen te zien hierbij een rol speelt.

Als de eerste indruk toch negatief blijkt te zijn, dan hoeft dat overigens ook helemaal ook helemaal nog niet te betekenen dat het negatief blijft. Mensen hebben immers vaak ook eventjes wat tijd nodig om het licht te zien / zich voor je te durven openstellen. Dat vind ik eerlijk gezegd wel een positieve eigenschap. Ik heb het niet zo op allemansvriendjes.

Voor dit proces van totstandkoming van verstandhoudingen staat gemiddeld zo’n 3 maanden, zo leerde ik al. Ik heb veel banen gehad.

’t Sijpelt overigens al door dat FrieslandCampina Leeuwarden mij ook geen vaste baan zal brengen. Maar goed, mooi dat daar duidelijkheid over is.

Count your blessings.

Vanmorgen

Ik ben onlangs begonnen in een zoveelste uitzendbaan en moet mij nu daarom voor de 100.000ste keer bewijzen. Datzelfde stramien, van mijzelf laten zien en wachten tot men het licht ziet weer doorlopen. Ik merk dat ik daartegen in verzet kom. Alles wat ik in Beilen opbouwde lijkt weer verdampt. Waarom dan überhaupt nog iets opbouwen. Ik ben klaar met de mooie praatjes over dat er misschien wel een vaste baan in zit. Hoe zou dat immers ook moeten als men juist mensen wil laten afvloeien.

Ook in mijn nieuwe werkplek loop ik weer aan tegen lageropgeleiden die ontevreden zijn met hun baan, omdat ze vinden dat ze meer kunnen. De gemiddelde mbo’er ambieert een baan op hbo-niveau en denkt dat ook te kunnen realiseren. Terwijl men nu al meer verdient dan de gemiddelde hbo’er en zichzelf dus gigantisch in de handen zou moeten knijpen. Bovendien, ik doe datzelfde werk -mèt hbo-achtergrond – en zit in een lagere loonschaal, omdat ik beginnend uitzendkracht ben in deze specifieke plant. Ik mag geen werkvergunning meer tekenen en werd – van Beilen naar Leeuwarden – zelfs teruggezet in loonschaal. In Beilen was ik allrounder (schaal 5) en nu ben ik weer de snotneus (4). Dat scheelt circa 1 euro bruto per uur. Het gaat nergens over. Ik draaide 25 jaar geleden al de hele afdeling van een fabriek. Wat als ik mijzelf te goed zou vinden voor hbo-banen en mijn zinnen zou zetten op een baan met academisch niveau? Dan zou de wereld te klein zijn. Men zou mij als eigenwijs stuk stront bestempelen. Nee, mijn idee om mij NIET te goed te voelen voor lagergeschoolde banen, brengt mij nergens. Men snapt het niet.

Vandaag solliciteerde ik op een hbo-baan in Beilen, maar het uitzendbureau wees mij af. Klaarblijkelijk begreep men ‘t weer eens niet, want sinds wanneer is een milieukundige ongeschikt voor QC/QA? Ik heb toch bovendien een excellente referentie in datzelfde Beilen?

2016

Het jaar waarin ik weer werk vond. Vooral dat. FrieslandCampina Beilen bood mij de kans en ik greep deze met beide handen aan. Ik had 3 jaar zonder werk gezeten en ik had in die periode zo’n 1200 sollicitaties verstuurd. Waarom ik niks kon vinden? De moeder der recessies en leeftijd, maar ik kom ook niet zo vlot uit de woorden. De tijden zijn veranderd en dit is een tijd waarin een schaapherder zelfs al over educatieve kwaliteiten dient te beschikken. Wat te doen als je bodem- en milieukundige, maar geen type voor relatiebeheer of het binnenhalen van nieuwe projecten bent? Wat als je in hart en nieren echter IT’er bent, maar daartoe de opleiding niet hebt? Er bestond toentertijd nog geen IT-gerelateerde hbo-opleiding.

Wat te doen als je 2 rechterhanden hebt?

Met de baan bloeide mijn hele leven weer op en in de daaropvolgende werkzame periode, nam ik dus ook maar een handjevol aan vrije dagen op. Er was een duidelijke klik, maar ’t was direct ook wel bekend dat men het met minder personeel wilde gaan doen. Mijn contract liep ten einde en per 1 december vertrok ik dan dus maar naar FrieslandCampina Leeuwarden. Maar ook daar zullen mijn verdiensten vermoedelijk wel nooit kunnen worden verzilverd met een vaste aanstelling. Het concern is aan het automatiseren geslagen en daarmee zullen veel van mijn collega’s boventallig worden.

Het gaat goed, materialistisch gezien. Ik denk zelfs al aan het kopen van een huisje. Komend jaar misschien. Lekker vrijstaand, ergens in de rimboe. Een collega van mij wees mij op het concept. Hij is zelf schoonmaker op uitzendbasis en had onlangs ook zijn eigen huisje weten te kopen. Nationale hypotheekgarantie; alleen betalen als je verdient. Toen we het over het salaris kregen, bleek overigens dat schoonmakers – hij tenminste – bijna net zoveel als mij verdienen, terwijl ik best heel erg goed verdien en terwijl ik altijd het idee heb gehad dat schoonmakers het zo slecht hadden. Dat is immers de indruk die bestaat. Wel kan hij altijd fulltime en in 5-ploegensysteem werken, wat ook een flinke slok op een borrel scheelt natuurlijk. Wat minder lullen en wat meer poetsen dus. En ’t liefst op incourante tijden, want die zijn ’t lucratiefst. Ik was blij met de tip, want die was best wel horizonverbredend.

Hjoed

Hjoed wurke ik foar‘t earst by FrieslandCampina Ljouwert. Dat wie apart, fannemoarn betiid, doe‘k er hinneriid. Ferlinewike tongersdei wie’k ommers noch by FrieslandCampina Beilen. Dêr hie ik yn sa’n achteninheale moanne in bysûnder moaie tiid belibbe. Ik bin der al ûnwennich fan. Mar de minsken yn Ljouwert lykje ek goed mei-inoar om te springen. Se prate boppedat better Frysk dan dat, sa leau ik, ea earder yn in bedriuw heard ha. It Hollânsk is de twadde taal. ‘t Moat suver in bytsje wenne.

Ik húzje yn ’t âlde gebou, dat by’t wetter del stiet.

What’s eating Gilbert Grape?

Ken je dat, dat iemand je zo’n steek onder water geeft, waar je dan vervolgens weer dagenlang mee rondloopt? Het gebeurde mij eergisteren weer. Er belde iemand om mij te feliciteren met mijn nieuwe baan. Zij kon het daarbij echter niet laten om even op te merken dat het helemaal niet erg was dat ik nu “wat dommer werk” deed. Daarop begon ze over haar eigen hogergeschoolde carrière en over dat er bijna niemand was die kon wat zij kon, zodat ze op haar 59e nog steeds goed in de markt lag. Ik was aanvankelijk nog van mening dat het een positief telefoongesprek was geweest, maar uiteindelijk kwam die ene, ja die ene opmerking, toch bovendrijven.

Zo vergaat het mij vaak. Mensen vallen mij er ook weleens op aan, dat ik pas dagen achteraf reageer op een sneer of opmerking. “Waarom heb je dat toen direct niet gezegd Bernard? Wij vinden dit erg vervelend!”. Maar ik heb gewoon altijd tijd nodig om dit soort zaken te analyseren en ik kan eerlijk gezegd ook niet zo bijster goed omgaan met negativiteit, vooral niet als iemand je vaker onderuit probeert te halen. Negativiteit veroorzaakt bij mij veelal een schrikmoment. Dat komt ook doordat prikkels versterkt bij mij binnenkomen; ik ben hooggevoelig. Dagen achteraf kan ik dan soms kwaad worden. Meestal als / omdat, ik merk dat het aan mij begint te vreten.

Ranglijst

Het is een koude en regenachtige zondagmiddag en ik kom uit een nachtdienst, zodat ik nog maar net wakker ben. De wasmachine draait al en ik heb besloten dat ik danmaar binnen blijf.

Komende nacht de 2e nachtdienst en dan weer weekend. De sfeer op het werk is overigens ouderwets goed. Zo had ik het al een tijdje niet meer gezien. Ook al is er natuurlijk overal wel een duiveltje te vinden, dat je maagzuur probeert op te spelen. Nee, deze baan scoort hoog in mijn ranglijst van de (34?) baantjes die ik tot op heden doorleefde. Wacht, ik kom even met een top 5.

Let niet op de volgorde, want die weet ik niet precies te bepalen.

  1. De aanstellingen – destijds via Dactylo – bij Frico Cheese Wolvega, de perioden voordat de fabriek, ergens in 2005, volledig werd herbouwd. Dat was een legendarische tijd. Een oase. Je was er helemaal thuis. Hard werken in het kaaspakhuis en tussendoor warme snacks en heerlijke vlaflips van die alleraardigste kantinedame voorgeschoteld krijgen, in een kantine waar je nog gewoon mocht roken. Wachten tot iedereen het eten op had was fatsoenlijk. Daar had ik wel een vaste baan willen krijgen. Die kwam er niet vanwege de geplande reorganisatie en de daaruit volgende ontslagen. Nadien bleek alles drastisch veranderd te zijn. In negatieve zin.
  2. Koninklijke Koopmans Meelfabrieken Leeuwarden, gedurende de jaren (91-95) dat ik in de stad woonde en studeerde.  Ik genoot er het volledige vertrouwen van het vaste personeel en het kwam zelfs voor dat ik nachtdiensten draaide, waarbij ik alléén in de fabriek was. Boekweitdoppen afzakken. In grote big bags die niks wogen. Er zijn ook tijden geweest dat ik wekenlang dubbele diensten draaide, wat toentertijd blijkbaar nog mocht. De witte overall heb ik nog steeds en zal ik altijd blijven bewaren. Ik kreeg deze destijds eens van mijn leidinggevende. Jellema. Thuis bewaren en zelf uitwassen. Om aan te trekken als hij daar om zou vragen, bijvoorbeeld bij aanwezigheid van een externe partij in de fabriek. Op zaterdagen, als het na twaalven werd, steevast Chinees. Ik merk dat het mij wat doet, nu ik dat zo schrijf. Ik mis die tijd enorm. Ik woonde in het roemruchtste studentenhuis van Leeuwarden en het was elke dag feest. We waren intens gelukkig en werkten tussendoor bij om een extraatje te verdienen. Meestal werd dat dan dezelfde avond nog omgezet in bier. We werkten juist bij Koopmans omdat de sfeer er zo goed was, want bij de buurman, de CCF, waar ook vaak vacatures waren, kon je immers veel meer verdienen. Bij die laatste, nu FrieslandCampina, heb ik overigens per omgaande een sollicitatiegesprek.
  3. De periode (2002) bij LASER, een agentschap van het ministerie van landbouw in Groningen, hartje centrum. Er hing een sterk studentikoze sfeer en ik kwam er te werken met een paar buitengewone collega’s. Eén daarvan zie ik als de meest gelijkgestemde collega, ja zelfs als de zuiverste mens die ik ooit heb ontmoet.
  4. De periode (2006) bij Dienst Regelingen, een LASER-vervangend agentschap van het ministerie van landbouw in Assen. Ik kwam er op een kamer te zitten met 2 ex-stotteraars. Bij de een klikte het zelfs al voordat we kennis hadden gemaakt. We kwamen namelijk tegelijkertijd binnen voor de kennismakingsbijeenkomst en hij meldde mij aan bij de balie, omdat hij had opgemerkt dat ik niet goed uit de woorden kwam. “Zal ik je even aanmelden?”. Ik zag de vriendelijke knipoog. Het begrip en de goede bedoelingen. Achteraf bleek overigens dat de werkzaamheden helemaal verkeerd waren gepland en dat men daarmee veel teveel uitzendkrachten had aangenomen. Ik vloog er dus al na 3 weken weer uit. Dezelfde collega hielp mij vervolgens aan een halfjaarcontract bij Wetterskip Fryslân. Hij was zelf voor de vacature benaderd, maar had mij aanbevolen omdat hij al wat had.
  5. FrieslandCampina Beilen. Deze aanstelling is nog in ontwikkeling.

Ommezwaai gemaakt

Vanmiddag hoorde ik van een intercedente, dat mijn jarenlange werkervaring in de zuivel, onvoldoende uit mijn cv naar voren komt. Dat kan kloppen, want ik mikte nog steeds op hbo-banen en dan moet je ’t fabrieksgebeuren wat zien te verdoezelen.

Dat naar aanleiding van een sollicitatie.

Maar de baan van procesoperator poeder (kindervoeding) bevalt mij eigenlijk best goed. Het is gemakkelijk goed geld verdienen, maar het is ook interessant en gevarieerd werk.

In hogergeschoolde banen zijn onbetaalde overuren en gestres met deadlines en details vaak aan de orde van de dag. En een dag op kantoor kan hemeltergend eentonig zijn. Als bodemkundig adviseur stelde ik destijds het ene adviesrapport na het andere samen, wat in wezen ook productiewerk is. Iedereen denkt dan ook altijd dat je goed verdient met zo’n baan, maar dat is helemaal niet waar. Een gemiddelde hbo’er verdient met een 40-urige werkweek in dagdienst, minder dan ik nu doe. Het 5-ploegensysteem kent de voordelen, dat je 30% ploegentoeslag krijgt, dat  je maar 33 uur per week werkt, maar ook dat je overdag heel vaak vrij bent. Niet dat ik beweer dat hogergeschoolde banen alleen maar negatief zijn. Je kunt er soms ook veel meer voldoening uit halen, bijvoorbeeld omdat het niveau beter bij je past. En tja, dan bestaat er ook nog zoiets als aanzien. Als bodem- en milieukundig ingenieur is het natuurlijk geen binnenkomer dat je procesoperator bent geworden. Niet dat ik dat minderwaardig vind overigens. Ik ben boerenzoon. En babyvoeding is een mooi product.

De cv aangepast.

bernardusholtrop-jeugd-rotstergaast
Als kleuter in mijn vaders melkbussen en in de bleek…  #bijna50jaarervaringindezuivel

Een veranderende wereld

Zojuist keek ik even op de website van UWV, om te kijken hoeveel recht op WW ik zou hebben bij een eventueel ontslag. Niet dat dit er concreet aan zit te komen, maar ik heb een nulurencontract en…

Maar ik schrok mij een hoedje, want de broekriem blijkt aardig te zijn aangehaald. Men kijkt nu naar de laatste 5 jaren. Als je daarin minder dan 4 jaar hebt gewerkt (mijn situatie op dit moment), dan heb je nog maar recht op 3 maanden WW. Hoe vind je in 3 maanden tijd een nieuwe baan? Als je meer dan 4 jaar hebt gewerkt ben je overigens ook niet veel beter uit. Ook dan ben je al vrij snel op bijstand aangewezen.

Zo komen mensen die een tijdje werkloos zijn geweest al heel snel in een negatieve spiraal terecht, want vanuit de bijstand solliciteren is lastig en dan moet je ook nog maar eens aan het werk zien te blijven. Bovendien, hoe koop je weer een huis, nadat je het vorige hebt opgegeten? En als je eenmaal weer een aantal jaren hebt kunnen werken en dan opnieuw wordt ontslagen, dan wordt je opnieuw gedwongen om je bezit op te eten. Is dat rechtvaardig in een wereld met een tekort aan banen?

Niet dat rijkelui recht op bijstand zouden moeten hebben. Dat bedoel ik niet te propaganderen. Ik heb het ook niet over mensen met een huis van 3 ton. Nee, ik heb het over mijzelf. Klein tweedehands autootje, enkele duizenden euro’s op de bank, wonend in een sociale huurwoning en dromende over die vaste baan en dat piepkleine koophuisje op de hei.

Waarom voert men het basisinkomen niet gewoon in? Dan komen we weer in een positieve spiraal terecht en kunnen we weer bouwen aan een toekomst. Dan kunnen we bovendien een grote reeks aan geldverslindende organisaties opheffen. Is dat niet prachtig?

En als dat echt niet kan, verhoog dan de waarde van het toegestane bezit voor bijstandsgerechtigden van €5800 naar bijvoorbeeld €15.000. Dan kan ook de minderbedeelde wat sparen. Wist je dat een begrafenis €10.000 kost? Dat kun je dus sowieso al niet betalen als je in de bijstand zit, als je tenminste geen sok met zwart geld onder je matras hebt liggen. Het is ten hemel schreiend. Godzijdank heb ik weer een baan. Hopen dat dit zo blijft.