Tagarchief: ouderdom

De donkere winternachten

Van de week sprak ik met een collega over het leven. Hij vertelde dat het mijne ongecompliceerd aandeed, omdat ik als vrijgezel immers kon doen wat ik wilde. Maar de beste man is zelf altijd getrouwd geweest en heeft al kleinkinderen. Hij hoeft zijn status quo alleen nog maar te behouden. Als hij die eeuwige vrijgezel was geweest die ik ben, dan zou hij wel hebben geweten van ’t lege huis en de donkere winternachten, ’t sterk moeten zijn voor jezelf alleen. Maar goed, hij is helemaal verweven met dit bestaan, terwijl ik mijn heil juist zie in onthechten. Alzo redenerende scoorde hij toch een onbedoeld punt. Mijn leven ondervindt weinig complicaties. Nee, ’t is een en al stimulans.

Begrafenispraat

Vanmiddag kwam ik met een collega te spreken over crematies en begrafenissen. Wat mij daarbij vooral in het oog sprong is, het idee dat crematies beter zijn voor de eventuele nabestaanden. De rekeningen van een begrafenis blijven immers maar komen en daarmee wordt men opgezadeld met het dilemma, dat men niet voor eeuwig kan blijven betalen en dat er dus ooit zal moeten worden geruimd.

Wanneer?

Er kwamen wat voorbeelden ter tafel, maar ik ken zelf ook best wel gevallen. Waarbij graven van toch best wel vermogende mensen, oneerbiedig snel zijn geruimd.

Wist je dat je ook helemaal niet 60 jaar van tevoren kunt betalen, zoals ik dat in gedachten had? Jazeker, de man had een punt. Zo had ik er nog nooit over nagedacht. Voordeel van een crematie is ook dat je je as over een jouw dierbaar gebied kunt laten uitstrooien en dat het daar dan voor eeuwig blijft en in kan doordringen.

Mijn testament hierop aangepast.

an-ancient-cemetery-minudasht

Ik wil worden begraven, zolang men mij niet al na 20 jaar wil laten ruimen. Dat dwingt tot discussie vooraf. Ik vond dat wel slim.

Beslommeringen

Vanmiddag gewandeld met mijn hoogbejaarde vriendin, die woonachtig is in Lindestede, Wolvega. Het was een zeldzaam mooie nazomerdag.
Maar, ze bleek opgewekt, al voordat ik binnenkwam. Zodat ik niet de indruk kreeg, dat ik op dat moment iets toevoegde aan haar bestaan.

Wel vielen mij een paar, erg persoonlijke persoonsbeschrijvingen van ons beider voorouders ten deel. Tante Aaf, het haar achterover, stokdoof, lange rokken en de kachel veel te heet. Tante Gel, veel te warm gekleed, omdat de mooiste kleding toentertijd veel te warm was. Dan haar schoonmoeder Trijntje, Gels zuster, waar wijlen haar man, die ik nog goed heb gekend, dat wat kritische karakter van had gekregen. Tan Gel was wat makkelijker. Er verscheen een glimlach op het gezicht.

Idee

Zoals je wellicht al hebt opgemerkt, kom ik graag op begraafplaatsen. Ik ben namelijk geïnteresseerd in familie- en streekgeschiedenis, maar ik kom er ook om sfeer te snuiven. De stilte en het idee dat de begravenen nu allemaal van de aardbol verdwenen zijn. Wie weet waart er nog wat rond en kan ik nog wat ontwaren. Interessant, als je er van houdt.

De afgelopen weken – na de verhuizing – ben ik veel te vinden geweest op de begraafplaatsen van Weststellingwerf. Daar is nog veel geschiedenis te vinden. Op het met liefde onderhouden hofje van Oldeholtwolde is zelfs nog een graf uit de 18e eeuw te bewonderen, met schitterend gerestaureerde steen.

Wobbigje 1794 overleden - begraafplaats Oldeholtwolde

Ik vind dat dit veel toevoegt aan een begraafplaats.

Op de meeste begraafplaatsen worden graven geruimd, zodra er niet meer wordt betaald. Er ontstaan dan veel lege plekken. Waarom zou je dat willen als beheerder, zolang je de ruimte nog helemaal niet nodig bent? Waarom moet alles om geld draaien, ja zelfs na de dood nog? Wat is nou mooier, belangrijker en sfeervoller op een begraafplaats dan oeroude grafstenen, een verleden?

Mijn idee is dus om graven niet te ruimen, zolang er ruimte voor is.

Berustend

Vanmiddag een middagje Gaasterland gedaan. ’t Was mooi wandelweer.

Ik heb dat zo af en toe. Zo’n moment van bezinning. Ik trek mij dan graag terug op een plek die mij dierbaar is. Mijn vader kende die momenten ook. Toen hij al dementerende was, kwam hij veel op begraafplaatsen. Ik kom daar ook graag. ’t Doet herinneringen herleven. Mijn vaders langetermijngeheugen is nog lang goed geweest.

Leeuwarden en ’t Taconisbos lenen zich ook geweldig goed voor bezinningsdoeleinden. Het jezelf hervinden. Bestaansdefiniëring.

Vanmiddag was ik dus in Gaasterland. Voor een schitterende blotevoetenwandeling door ’t Rijsterbos. De atmosfeer voelde er wat bedrukt, maar de zon zorgde voor opklaringen. Stemmingswisselingen dus. Precies goed.

Mooie dag!

Morgen een dagje Gelderland?

Ademhalen

verkeerde aardstralen
gemiste afmeerpalen
genegeerde signalen
borrelende spijsverteringskanalen

ontluisterende schandalen
van winderige admiralen
en beschonken gemalen
eksters zonder idealen

niks afpalen
want we kunnen oeverloos afdwalen
en we leven ons uit als schrijvers van verhalen
over stoere mannen met gênante kwalen

maar ’t leed stapelt zich op in de annalen
en de prijs is ziekenzalen
met spiegeltjes en kralen
zonder decimalen

ja ’t is tijd om af te betalen
galgenmalen
doorspekt met röntgenstralen
overgeleverd aan hospitalen

de prijs is
voor eeuwig ronddwalen
en slapen
in de wereld zonder nachtegalen

stoppen met ademhalen

Verregende zondag

Er gaat bijna geen dag voorbij zonder dat ik fiets of wandel. Vandaag viel die traditie echter in ’t water. Het was zo donkergrijs en miezerig, dat ik zelfs niet tot een wandeling met paraplu kon komen. Ik stapte in de auto voor een ritje.

Zo toerde ik over verlaten binnenweggetjes door De blesse, Noordwolde en Elsloo naar een eveneens druilerig Oosterwolde, waar ik vanzelfsprekend ook even langs mijn voormalige woning reed. Deze stond nog leeg. In gedachten evalueerde ik mijn leven.

De stap naar Heerenveen (2 november 2015) bleek al snel een miskleun. Het grote probleem bij verhuizingen is altijd dat je de nieuwe buren pas leert kennen nadat je bent verhuisd. Ik ben alweer druk op zoek naar wat beters. Verhuizen is voor mij geen straf.

Ook de werkloosheid speelt mij parten. Ik zit al meer dan 3 jaar thuis en solliciteerde mij het apezuur. Dat bleek een zinloze exercitie. Sociale zaken adviseerde mij zelfs al om het rustiger aan te doen. Men had nog nooit eerder meegemaakt dat iemand zoveel solliciteerde als ik.

Wat dan steekt is dat omstanders suggereren dat er wel werk is en dat ik te beroerd ben om beneden mijn niveau te werken. Niets is immers minder waar? De hedendaagse situatie is immers zo dat men jongelui wil voor laaggeschoold werk en schapen met 1001 poten, voor de banen op niveau? Ik val tussen wal en schip.

Experts zeggen bovendien dat de economie het komende jaar slechts minimaal zal groeien en dat 45-plussers daar niet van zullen profiteren. Om toch wat om handen te hebben, heb ik mij afgelopen week aangemeld voor vrijwilligerswerk. Ik ga bejaarden aan gezelligheid helpen.

Enthousiast!

Zingeving

Soms ervaar ik een moment, waarin ik de sensatie voel, dat ik heel even besef dat dit leven op aarde niet het echte bestaan is. Het is dan alsof ik met een gewist geheugen op aarde ben gezet, en heel even besef wat er zich daadwerkelijk afspeelt.

Zojuist had ik ook zo’n moment. Ik ben net verhuisd en zat achter de pc in mijn nieuwe woonkamer. Ik werd overvallen door een realiteitszin, waarbij ik mij afvroeg wat ik hier eigenlijk deed. Ik zag mijn nieuwe huis als een constructie van beton om mij heen en een groot scherm met vacatures voor mijn neus, en ik realiseerde mij dat het gek was dat ik daar zo in die hoedanigheid was.

Wij mensen kunnen onszelf sowieso heel goed voor de gek houden. Als dat niet zo was, dan waren we natuurlijk ook allang met de uitstoot van broeikasgassen gestopt, immers. Wij zijn als struisvogels; wat we niet zien… Onze hersenen creëren het bestaan dat wij ervaren.

Een interessante vraag in dit verband is waarom je IQ afhankelijk is van de anatomie van je hersenen. Als een mens een ziel heeft, waarom kan die ziel dan niet los van de beperkende hersenen denken? Kunnen we DAAROM niet begrijpen wat we hier doen?

De zin van het leven?

Ik denk dat wij de lange eenzame weg naar binnen moeten gaan, want de waarheid, de goddelijke vonk, ligt diep in onszelf verscholen.

Eendenkroos

Vanmorgen stapte ik weer op een van mijn moeders fietsen. Ik leen soms een fiets van haar, zodat ik eens in een wat andere regio kan fietsen. ’t Is bovendien de regio waar ik geboren en getogen ben.

De rit ging door Rotstergaast, Zevenbuurt, Heerenveen en door De knipe, waar ik een mooi oud kerkje met prachtig onderhouden hofje bezocht. Daarna belandde ik in Oranjewoud, waar ik heerlijk blootsvoets door de Prinsentuin banjerde. Even later stapte ik weer op de fiets. Ik wilde nog even langs de Lidl in Heerenveen, om daarna via Oldeholtpade weer op huis aan te gaan. Echter, nog voordat ik Oranjewoud uit was, zag ik plotsklaps een oude mevrouw in de slootkant liggen. “Kinne jo my even helpe?” Dat kon ik zeker. Ik stapte af.

Mevrouw bleek tot haar knieën in ’t water te staan en niet bij de steile wal op te kunnen komen. Juist op het moment dat ik haar op het droge wilde tillen, stopte er nog een behulpzame fietser. Mevrouw stond daarna al snel weer op het droge. Haar broek zat tot de knieën onder ’t eendenkroos en ’t water sopte uit de schoenen. We raakten aan de praat.

“Wat dogge jo yn de sleat?”

De aardige mevrouw wees ons op het fruit uit eigen tuin, dat de bewoners van het aangelegen perceel, langs de weg hadden geëtaleerd. Ze was daar wel in geïnteresseerd en had de auto voor de gelegenheid even in de berm geparkeerd. Maar de auto was gaan rollen en toen ze deze had willen tegenhouden, was ze in de sloot gegleden.

Pas toen viel ons oog op haar auto, die meters verderop stond, met 1 voorwiel bungelend boven de sloot. We belden een nabijgelegen garagebedrijf, die ’t karretje snel uit de precaire situatie bevrijdde.

Mevrouw, die vertelde dat ze al 90 jaar oud was, was helemaal opgetogen. Iedereen werd bedankt en daarna verdween ze met haar autootje, al vriendelijk zwaaiend uit ons zicht.

Met een goed en voldaan gevoel, vervolgden ook wij, ons weegs.

Prachtig!

Sfeerplaatje...
Sfeerplaatje…