Tagarchief: oud worden

De donkere winternachten

Van de week sprak ik met een collega over het leven. Hij vertelde dat het mijne ongecompliceerd aandeed, omdat ik als vrijgezel immers kon doen wat ik wilde. Maar de beste man is zelf altijd getrouwd geweest en heeft al kleinkinderen. Hij hoeft zijn status quo alleen nog maar te behouden. Als hij die eeuwige vrijgezel was geweest die ik ben, dan zou hij wel hebben geweten van ’t lege huis en de donkere winternachten, ’t sterk moeten zijn voor jezelf alleen. Maar goed, hij is helemaal verweven met dit bestaan, terwijl ik mijn heil juist zie in onthechten. Alzo redenerende scoorde hij toch een onbedoeld punt. Mijn leven ondervindt weinig complicaties. Nee, ’t is een en al stimulans.

Count your blessings

De verhoudingen op het werk beginnen inmiddels wat uit te kristalliseren. Ik ben zo’n type dat nieuwe mensen aanvankelijk meestal veel te positief inschat. Ik denk dat de wens om goede bedoelingen in mensen te zien hierbij een rol speelt.

Als de eerste indruk toch negatief blijkt te zijn, dan hoeft dat overigens ook helemaal ook helemaal nog niet te betekenen dat het negatief blijft. Mensen hebben immers vaak ook eventjes wat tijd nodig om het licht te zien / zich voor je te durven openstellen. Dat vind ik eerlijk gezegd wel een positieve eigenschap. Ik heb het niet zo op allemansvriendjes.

Voor dit proces van totstandkoming van verstandhoudingen staat gemiddeld zo’n 3 maanden, zo leerde ik al. Ik heb veel banen gehad.

’t Sijpelt overigens al door dat FrieslandCampina Leeuwarden mij ook geen vaste baan zal brengen. Maar goed, mooi dat daar duidelijkheid over is.

Count your blessings.

Rhenen

Vanmiddag stapte ik in mijn auto voor een ritje naar Wageningen en omstreken. Het weer was bijzonder mooi. Bij Arnhem miste ik de afslag Rotterdam, zodat ik om moest rijden en uiteindelijk parkeerde ik mijn auto rond 15:00 uur bij een fietsverhuurbedrijf in het centrum van Wageningen.

Ik stapte opgelucht uit, maar zag toen dat ik er maximaal 1,5 uur zou mogen staan. Tja, dat was echt te kort voor een fietstocht. Het was echter knetterdruk in het stadje en de naburige parkeergelegenheid bleek al uit te puilen, zodat ik weer instapte om door te rijden naar Rhenen. Ik had het fietstochtje al uit mijn hoofd gezet toen ik aldaar een fietsenzaak spotte en mij 10 minuten later op een fiets vond.

Prachtig langs de Rijn gefietst en over heuvels en door dalen en daarbij Wageningen ook nog even aangedaan. Ik heb daar destijds een tijdje gestudeerd aan de hogere agrarische laboratoriumschool. Ik was toen echter nog maar 19 en bleek helemaal verkeerd voorgelicht te zijn door de decaan van de vooropleiding en mijn ouders hadden mij in een kosthuis geholpen waar men zwarte kousen was gewend. We spreken Ederveen, 1989. Een foutere start had ik nooit kunnen maken. Na een halfjaartje de stekker er dus uit getrokken en begonnen aan de agrarische hogeschool in Leeuwarden. Dat ook afgemaakt overigens. Het eerste jaar in een halfjaar gehaald en mijn afstudeeropdracht bestond uit het programmeren van een database-georiënteerd pakket dat de waterhuishouding van polders kon registreren en presenteren. Daarop vervolmaakte ik het programma nog in betaalde dienst van school, terwijl ik er nog studeerde. Dat was ongehoord.

Er liggen dus nog best wel wat herinneringen in de regio Wageningen. Het was helaas te kort dag voor een bezoekje aan het gerestaureerde kasteel Renswoude, dat destijds gedeeltelijk was uitgebrand. ’t Was altijd mijn favoriete stek om wat te mediteren en te mijmeren. Onderstaande foto geeft een idee, maar de duiventil en de tuin met de monumentale bomen maakten het helemaal af. Je waande er je in een andere wereld.

Pizza gescoord om 18:00 uur en daarna de Mio weer aangezet om een koers huiswaarts voor mij uit te stippelen. Daaruit bleek wel weer dat de mens stopt met denken als de navigator aan staat, want het apparaatje stuurde mij van de wal in de sloot: Vanuit Rhenen over de Rijn, waarna ik over een weg zou moeten mèt versperring waar alleen een grote personenbus overheen kan. En de weg terug naar Rhenen kon het zelfs helemaal niet vinden, terwijl ik wist dat ik via Wageningen en Renkum weer richting Arnhem en Apeldoorn moest. Dat uiteindelijk ook gedaan, waarbij ’t ding stevig protesteerde. “Neem bij de volgende rotonde de 4e afslag.”. Jawel. Het betrof een rotonde met 3 afslagen. “Probeer een wending te maken.”. Gelukkig bleef het beleefd en verhief het haar stem nooit. Dat dan weer wel.

Ik had de voor mij bekende regio Zwolle als eindbestemming ingesteld en toen ik daar voorbijreed besloot ik om het apparaat aan te laten staan, gedurende het laatste stuk naar Wolvega. Eens testen hoe irritant het was om te rijden, met de navigator ingesteld op tegengestelde richting. Conclusie is dat je best wel stressbestendig moet zijn om dat heel lang vol te houden. Ik bleek het al na enkele opties om te keren al zat te zijn.

Mooi dagje beleefd, maar mij daarbij wel gerealiseerd dat het nu echt anders moet in mijn leven. Ik moet vaart maken met de verhuizing en als ik toch elders dan in Fryslân mocht komen te wonen, dan is een baan bij een andere plant van FrieslandCampina ook geen enkel punt. Gelderland is schitterend, maar het zuiden van Limburg trekt ook best wel. Ik ben op dit moment naarstig op zoek naar een vrijstaande koopwoning en kom dus een beetje tot de conclusie dat ik liever naar elders ga. Een mens moet misschien niet teveel gevoelsmatig / instinctief handelen, want de mens wil van nature niet veranderen. Een ellendige situatie geeft ook zekerheid. We moeten af en toe ook even ons verstand gebruiken.

De winter loopt weer teneinde en vanaf heden wil ik weer blootsvoets door ’t leven. Het kan weer.

Wortels

wortels eten
wortels trekken
wortels onthouden
wortels van je bestaan
vergeten is jezelf vergeten
ontwortelen is als wortels stekken
blad verlept en niet wortelen is vergaan
je kunt je er in het geheel niet aan onttrekken
je groeit vanuit je wortels, mooi oranje of met schandvlekken

Evenals

Evenals een moede hinde,
in haar rust toch, steeds bedacht,
schrik ik op van elk geluidje,
in de diep en donk’re nacht.
Maar ik weet wat ik zal vinden
en zal dragen zonder klacht.
Wanneer d’aarde mij verslinde,
ben ik in rust en, sta ik op wacht.

Evenals een moede hinde
naar het klare water smacht,
zal ik mij eens overgeven,
tekortkomen in kracht.

Evenals een moede hinde
die drentelt over de
beschemerde weilanden,
onwetende waar ’t al haar
zal doen belanden,
zo ben ik rusteloos
en vol verlangen
naar jouw hart
en dier’bre handen.

2016

Het jaar waarin ik weer werk vond. Vooral dat. FrieslandCampina Beilen bood mij de kans en ik greep deze met beide handen aan. Ik had 3 jaar zonder werk gezeten en ik had in die periode zo’n 1200 sollicitaties verstuurd. Waarom ik niks kon vinden? De moeder der recessies en leeftijd, maar ik kom ook niet zo vlot uit de woorden. De tijden zijn veranderd en dit is een tijd waarin een schaapherder zelfs al over educatieve kwaliteiten dient te beschikken. Wat te doen als je bodem- en milieukundige, maar geen type voor relatiebeheer of het binnenhalen van nieuwe projecten bent? Wat als je in hart en nieren echter IT’er bent, maar daartoe de opleiding niet hebt? Er bestond toentertijd nog geen IT-gerelateerde hbo-opleiding.

Wat te doen als je 2 rechterhanden hebt?

Met de baan bloeide mijn hele leven weer op en in de daaropvolgende werkzame periode, nam ik dus ook maar een handjevol aan vrije dagen op. Er was een duidelijke klik, maar ’t was direct ook wel bekend dat men het met minder personeel wilde gaan doen. Mijn contract liep ten einde en per 1 december vertrok ik dan dus maar naar FrieslandCampina Leeuwarden. Maar ook daar zullen mijn verdiensten vermoedelijk wel nooit kunnen worden verzilverd met een vaste aanstelling. Het concern is aan het automatiseren geslagen en daarmee zullen veel van mijn collega’s boventallig worden.

Het gaat goed, materialistisch gezien. Ik denk zelfs al aan het kopen van een huisje. Komend jaar misschien. Lekker vrijstaand, ergens in de rimboe. Een collega van mij wees mij op het concept. Hij is zelf schoonmaker op uitzendbasis en had onlangs ook zijn eigen huisje weten te kopen. Nationale hypotheekgarantie; alleen betalen als je verdient. Toen we het over het salaris kregen, bleek overigens dat schoonmakers – hij tenminste – bijna net zoveel als mij verdienen, terwijl ik best heel erg goed verdien en terwijl ik altijd het idee heb gehad dat schoonmakers het zo slecht hadden. Dat is immers de indruk die bestaat. Wel kan hij altijd fulltime en in 5-ploegensysteem werken, wat ook een flinke slok op een borrel scheelt natuurlijk. Wat minder lullen en wat meer poetsen dus. En ’t liefst op incourante tijden, want die zijn ’t lucratiefst. Ik was blij met de tip, want die was best wel horizonverbredend.

Ranglijst

Het is een koude en regenachtige zondagmiddag en ik kom uit een nachtdienst, zodat ik nog maar net wakker ben. De wasmachine draait al en ik heb besloten dat ik danmaar binnen blijf.

Komende nacht de 2e nachtdienst en dan weer weekend. De sfeer op het werk is overigens ouderwets goed. Zo had ik het al een tijdje niet meer gezien. Ook al is er natuurlijk overal wel een duiveltje te vinden, dat je maagzuur probeert op te spelen. Nee, deze baan scoort hoog in mijn ranglijst van de (34?) baantjes die ik tot op heden doorleefde. Wacht, ik kom even met een top 5.

Let niet op de volgorde, want die weet ik niet precies te bepalen.

  1. De aanstellingen – destijds via Dactylo – bij Frico Cheese Wolvega, de perioden voordat de fabriek, ergens in 2005, volledig werd herbouwd. Dat was een legendarische tijd. Een oase. Je was er helemaal thuis. Hard werken in het kaaspakhuis en tussendoor warme snacks en heerlijke vlaflips van die alleraardigste kantinedame voorgeschoteld krijgen, in een kantine waar je nog gewoon mocht roken. Wachten tot iedereen het eten op had was fatsoenlijk. Daar had ik wel een vaste baan willen krijgen. Die kwam er niet vanwege de geplande reorganisatie en de daaruit volgende ontslagen. Nadien bleek alles drastisch veranderd te zijn. In negatieve zin.
  2. Koninklijke Koopmans Meelfabrieken Leeuwarden, gedurende de jaren (91-95) dat ik in de stad woonde en studeerde.  Ik genoot er het volledige vertrouwen van het vaste personeel en het kwam zelfs voor dat ik nachtdiensten draaide, waarbij ik alléén in de fabriek was. Boekweitdoppen afzakken. In grote big bags die niks wogen. Er zijn ook tijden geweest dat ik wekenlang dubbele diensten draaide, wat toentertijd blijkbaar nog mocht. De witte overall heb ik nog steeds en zal ik altijd blijven bewaren. Ik kreeg deze destijds eens van mijn leidinggevende. Jellema. Thuis bewaren en zelf uitwassen. Om aan te trekken als hij daar om zou vragen, bijvoorbeeld bij aanwezigheid van een externe partij in de fabriek. Op zaterdagen, als het na twaalven werd, steevast Chinees. Ik merk dat het mij wat doet, nu ik dat zo schrijf. Ik mis die tijd enorm. Ik woonde in het roemruchtste studentenhuis van Leeuwarden en het was elke dag feest. We waren intens gelukkig en werkten tussendoor bij om een extraatje te verdienen. Meestal werd dat dan dezelfde avond nog omgezet in bier. We werkten juist bij Koopmans omdat de sfeer er zo goed was, want bij de buurman, de CCF, waar ook vaak vacatures waren, kon je immers veel meer verdienen. Bij die laatste, nu FrieslandCampina, heb ik overigens per omgaande een sollicitatiegesprek.
  3. De periode (2002) bij LASER, een agentschap van het ministerie van landbouw in Groningen, hartje centrum. Er hing een sterk studentikoze sfeer en ik kwam er te werken met een paar buitengewone collega’s. Eén daarvan zie ik als de meest gelijkgestemde collega, ja zelfs als de zuiverste mens die ik ooit heb ontmoet.
  4. De periode (2006) bij Dienst Regelingen, een LASER-vervangend agentschap van het ministerie van landbouw in Assen. Ik kwam er op een kamer te zitten met 2 ex-stotteraars. Bij de een klikte het zelfs al voordat we kennis hadden gemaakt. We kwamen namelijk tegelijkertijd binnen voor de kennismakingsbijeenkomst en hij meldde mij aan bij de balie, omdat hij had opgemerkt dat ik niet goed uit de woorden kwam. “Zal ik je even aanmelden?”. Ik zag de vriendelijke knipoog. Het begrip en de goede bedoelingen. Achteraf bleek overigens dat de werkzaamheden helemaal verkeerd waren gepland en dat men daarmee veel teveel uitzendkrachten had aangenomen. Ik vloog er dus al na 3 weken weer uit. Dezelfde collega hielp mij vervolgens aan een halfjaarcontract bij Wetterskip Fryslân. Hij was zelf voor de vacature benaderd, maar had mij aanbevolen omdat hij al wat had.
  5. FrieslandCampina Beilen. Deze aanstelling is nog in ontwikkeling.

Begrafenispraat

Vanmiddag kwam ik met een collega te spreken over crematies en begrafenissen. Wat mij daarbij vooral in het oog sprong is, het idee dat crematies beter zijn voor de eventuele nabestaanden. De rekeningen van een begrafenis blijven immers maar komen en daarmee wordt men opgezadeld met het dilemma, dat men niet voor eeuwig kan blijven betalen en dat er dus ooit zal moeten worden geruimd.

Wanneer?

Er kwamen wat voorbeelden ter tafel, maar ik ken zelf ook best wel gevallen. Waarbij graven van toch best wel vermogende mensen, oneerbiedig snel zijn geruimd.

Wist je dat je ook helemaal niet 60 jaar van tevoren kunt betalen, zoals ik dat in gedachten had? Jazeker, de man had een punt. Zo had ik er nog nooit over nagedacht. Voordeel van een crematie is ook dat je je as over een jouw dierbaar gebied kunt laten uitstrooien en dat het daar dan voor eeuwig blijft en in kan doordringen.

Mijn testament hierop aangepast.

an-ancient-cemetery-minudasht

Ik wil worden begraven, zolang men mij niet al na 20 jaar wil laten ruimen. Dat dwingt tot discussie vooraf. Ik vond dat wel slim.

Dominee

Ik ben nog maar net verhuisd, of ’t begint alweer te kriebelen. De nieuwe stek bevalt goed, maar ik kan het er gewoon niet vinden. Datzelfde gevoel overschaduwt mij ook op het werk. Ik wil weg.

Weg uit het gekrioel van onzuiverheden.

Als klein kind wist ik het al. Ik wilde dominee worden, of kluizenaar.

Frappante anekdote daarbij is, dat wij in de 4e klas van de basisschool eens op het bord moesten schrijven wat we later wilden worden. De meester lachte toen hij ontdekte dat, juist ik degene was die het beroep van dominee ambieerde. Ik stotterde namelijk niet te zuinig. Vanaf dat moment wist ik dat ’t op plan B zou uitdraaien. Zo’n jong ventje van 8, dat in een fractie van een seconde zijn toekomst voorbij ziet komen.

-hutje-op-de-hei