De donkere winternachten

Van de week sprak ik met een collega over het leven. Hij vertelde dat het mijne ongecompliceerd aandeed, omdat ik als vrijgezel immers kon doen wat ik wilde. Maar de beste man is zelf altijd getrouwd geweest en heeft al kleinkinderen. Hij hoeft zijn status quo alleen nog maar te behouden. Als hij die eeuwige vrijgezel was geweest die ik ben, dan zou hij wel hebben geweten van ’t lege huis en de donkere winternachten, ’t sterk moeten zijn voor jezelf alleen. Maar goed, hij is helemaal verweven met dit bestaan, terwijl ik mijn heil juist zie in onthechten. Alzo redenerende scoorde hij toch een onbedoeld punt. Mijn leven ondervindt weinig complicaties. Nee, ’t is een en al stimulans.

Omslagpunt

Ik lijk op mijn omslagpunt te zijn aangekomen.

Als klein kind besefte ik al, dat ik op zoek moest gaan naar het antwoord op de vraag waarom ik hier was. En op de een of andere manier was ik mij er al heel vroeg van bewust dat het een race tegen de klok zou worden. Intensief leven is goed. Als een ploeg door de aarde gaan.

Vervelende mensen zien als duivels, die mij verlichting zullen brengen. Leed is verlossing. Daarom stierf Christus aan het kruis. Daarom streven boeddhisten naar soberheid.

Onthechten!!!!!

De 1ste poort voorbijschieten en gaan voor de 2e.

Ik ben volleerd.

Ik voelde mij overigens al verlicht sedert de bijzondere zomer van 2012.