Tagarchief: naiviteit

Een INFJ

In 1921, gepubliceerde Carl Jung psychologische typen, waarin hij mensen gecategoriseerde in primaire vormen van psychologische functies. In de jaren 1940 bouwden Katharine Cook Briggs en haar dochter, Isabel Briggs Myers voort op het door Jung ontwikkelde onderzoek en ontwikkelden hun eigen theorie over psychologische types waarin 16 persoonlijkheden werden opgevoerd. Nu ben ik niet zo van de persoonlijkheidstests, maar een artikel op LinkedIN haalde mij over. De uitslag verraste mij omdat deze zo treffend is. Echt een eyeopener.

What’s eating Gilbert Grape?

Ken je dat, dat iemand je zo’n steek onder water geeft, waar je dan vervolgens weer dagenlang mee rondloopt? Het gebeurde mij eergisteren weer. Er belde iemand om mij te feliciteren met mijn nieuwe baan. Zij kon het daarbij echter niet laten om even op te merken dat het helemaal niet erg was dat ik nu “wat dommer werk” deed. Daarop begon ze over haar eigen hogergeschoolde carrière en over dat er bijna niemand was die kon wat zij kon, zodat ze op haar 59e nog steeds goed in de markt lag. Ik was aanvankelijk nog van mening dat het een positief telefoongesprek was geweest, maar uiteindelijk kwam die ene, ja die ene opmerking, toch bovendrijven.

Zo vergaat het mij vaak. Mensen vallen mij er ook weleens op aan, dat ik pas dagen achteraf reageer op een sneer of opmerking. “Waarom heb je dat toen direct niet gezegd Bernard? Wij vinden dit erg vervelend!”. Maar ik heb gewoon altijd tijd nodig om dit soort zaken te analyseren en ik kan eerlijk gezegd ook niet zo bijster goed omgaan met negativiteit, vooral niet als iemand je vaker onderuit probeert te halen. Negativiteit veroorzaakt bij mij veelal een schrikmoment. Dat komt ook doordat prikkels versterkt bij mij binnenkomen; ik ben hooggevoelig. Dagen achteraf kan ik dan soms kwaad worden. Meestal als / omdat, ik merk dat het aan mij begint te vreten.

De weg naar succes

Dat het leven soms ingewikkeld is moge duidelijk zijn.

Iemand uit mijn omgeving zei eens dat ik mij te sociaal opstelde. Dat idee was overigens niet nieuw voor mij; ik worstelde er al lange tijd mee. Ik was altijd degene die Jan en alleman uit de brand hielp, zonder dat daar ooit een redelijke vergoeding tegenover stond. Te fatsoenlijk en veel te welwillend.

Mensen kregen dat meer en meer in de gaten en gingen mij incalculeren voor commerciële klussen. Dat leek goed te gaan, totdat ik het omslagpunt bereikte. Ik zag dat iedereen om mij heen vooruit boerde, terwijl ik met lege handen bleef zitten.

Op de lange termijn bleek het een funeste exercitie te zijn geweest. Mensen raken al snel gewend aan je toegeeflijke gedrag, je inzet van 300% tegen elk salaris, complimentje of kop koffie. Situaties als deze moeten wel aflopen met een vervelende nasmaak en aldus geschiedde. Men blijkt bovendien jarenlang gepikeerd te blijven, omdat je niet langer voor de karretjes wenst te worden gespand.

Ik ken ook mensen die altijd overal hun kont voor wegdraaien. Mijn tegenpolen. Zij stellen nooit teleur, simpelweg omdat niemand iets van hen verwacht. Ik ken mensen die zich altijd op de vlakte houden, mensen die hun vertwijfeling nooit laten blijken en mensen die altijd voor het eigenbelang gaan. ’t Is absoluut niet wie ik ben, maar dit lijken formules voor succes.

Complexe materie voor mij, maar misschien niet voor jou. Wil je populair EN succesvol zijn? Dan moet je altijd gaan voor jezelf en te allen tijde vriendelijk blijven glimlachen. Mensen gaan graag om met succesvolle mensen waarmee het gemakkelijk toeven is. Dat is de grote truc!

Mensen willen overigens ook graag een weldoener in de buurt, want een zichzelf respecterende inhuurkracht is verre van gratis. Zo kan men die succesvolle vrienden waarmee men zo graag toeft, nog eens wat vaker trakteren op een bourgondische dis. En misschien “mag jij er dan ook eens bij komen zitten”. Als dat zo is, bedenk dan dat jij degene bent die het feestmaal betaalde. Vrienden maak je niet door mensen gratis uit de brand te helpen. Sterker nog, mensen kijken al snel op je neer omdat je naïviteit uitstraalt en geen zakelijk succes nastreeft.

Je bent gewaarschuwd.

Geld is liefde
Geld is liefde

Vol van vertrouwen

Ik begin zo zachtjes aan al wat te wennen aan de variëteit aan geluiden, die mijn nieuwe woonomgeving produceert. Vanavond keek ik nog op van de harde wind, die het ventilatiekanaal in mijn flat doet fluiten.

Ik herinner mij een kameraad die zich vroeger weleens wat angstig opstelde bij het betreden van nieuwe woonruimte. Hij was bang voor gedoe met buren en wilde daarom het liefst onhoorbaar leven. Destijds begreep ik dat helemaal niet, want ik was juist zo’n type dat er op los leefde. Nu, decennia later, kijk ik er met andere ogen naar.

Ik vertel iets over mijn verhuizingen.

In 2000 verhuisde ik van Nieuwehorne naar Heerenveen. Daarvoor was ik al menigmaal verhuisd, zonder ooit vervelende buren te hebben gehad. Ik was dus naïef en vol van vertrouwen. In Heerenveen kwam ik echter in een situatie met vooroorlogse woningen en buren die elkaar onbarmhartig hard in de haren vlogen. Ik was dan weliswaar buitenstaander, maar dat weerhield mij er niet van om precies 1 jaar later alweer te verhuizen.

In 2001 verhuisde ik van Heerenveen naar Oldeberkoop. Daar beleefde ik aanvankelijk mooie jaren. Het klikte geweldig met alle buren en mijn sociale leven kende eens te meer hoogtijdagen. Ruim 11 jaar nadien gooiden de buren het roer echter drastisch om. Hun leefritme verschoof daarbij plotsklaps van 9:00-24:00 met borrel naar 7:00-21:30 zonder borrel. Onze levens waren ineens niet meer compatibel.

Zodoende belandde ik in 2013 in een vakantiehuisje van vrienden in Fochteloo. Ook daar beleefde ik schitterende tijden. Ik kon mij heerlijk en onbeperkt uitleven in de omvangrijke tuin en kreeg in plaats daarvan gratis onderdak. Ik vergat de stress van 2013.

In 2014 verhuisde ik naar Oosterwolde. Dat was een noodsprongetje. Mijn vrienden in Fochteloo wilden hun huisje graag weer leeg en ik zou kort na de verhuizing naar Oosterwolde doorverhuizen naar de hippe woongemeenschap te Groningen. Dat laatste kwam er door omstandigheden helaas (nog steeds) niet van. De woning te Oosterwolde bleek overigens dermate gehorig, dat er wederom een stresssituatie ontstond.

Met deze achtergrond ben ik afgelopen week neergestreken in mijn nieuwe nest te Heerenveen. Ik hoop dat ik aan de vooravond sta van een rustige, ontspannen periode.

Ik kan mij nu dus heel goed verplaatsen in de beweegredenen van die kameraad van destijds. Jammer, dat ik niet meer de onbevangen persoon ben die ik eens was.

Ik wil weer vol van vertrouwen worden.

78768813

Zingeving

Soms ervaar ik een moment, waarin ik de sensatie voel, dat ik heel even besef dat dit leven op aarde niet het echte bestaan is. Het is dan alsof ik met een gewist geheugen op aarde ben gezet, en heel even besef wat er zich daadwerkelijk afspeelt.

Zojuist had ik ook zo’n moment. Ik ben net verhuisd en zat achter de pc in mijn nieuwe woonkamer. Ik werd overvallen door een realiteitszin, waarbij ik mij afvroeg wat ik hier eigenlijk deed. Ik zag mijn nieuwe huis als een constructie van beton om mij heen en een groot scherm met vacatures voor mijn neus, en ik realiseerde mij dat het gek was dat ik daar zo in die hoedanigheid was.

Wij mensen kunnen onszelf sowieso heel goed voor de gek houden. Als dat niet zo was, dan waren we natuurlijk ook allang met de uitstoot van broeikasgassen gestopt, immers. Wij zijn als struisvogels; wat we niet zien… Onze hersenen creëren het bestaan dat wij ervaren.

Een interessante vraag in dit verband is waarom je IQ afhankelijk is van de anatomie van je hersenen. Als een mens een ziel heeft, waarom kan die ziel dan niet los van de beperkende hersenen denken? Kunnen we DAAROM niet begrijpen wat we hier doen?

De zin van het leven?

Ik denk dat wij de lange eenzame weg naar binnen moeten gaan, want de waarheid, de goddelijke vonk, ligt diep in onszelf verscholen.