Tagarchief: muziek

Intermezzo

Het leuke van Spotify is dat je radiozenders kunt beginnen op basis van een favoriet nummer, zodat je soortgelijks krijgt voorgeschoteld.

Josephine Foster. Ze ademt iets heel erg buitengewoons.


01. Sugarpie, I’m Not the Same 0:00
02. No One’s Calling Your Name 3:26
03. My Wandering Heart 7:22
04. I’m A Dreamer 11:16
05. Amuse A Muse 14:54
06. Blue Roses 16:49
07. Pretty Please 20:44
08. Magenta 23:58
09. This Is Where The Dreams Head, Maude 29:32
10. Cabin In The Sky 34:22


Intermezzo


De nummer 6. Zie de voorgaande post. Ik werkte gedurende de zomer van 1992 in de Alentejo, een wonderlijk mooi heuvelland, met olijfbomen en ooievaars, zonnebloemen en kurkeiken. Portugal. Langs de Taag. De Tejo. Waarom ik er nadien nooit meer ben geweest? Ik denk om de intensiteit van de herinnering te bewaren. Dat is ook waarom ik nooit op reünies kom.

Portugal...

Om daar even op door te borduren: De zomer daarop was ik in Hernejärvi, Finland te vinden. Järvi is Fins voor meer. De boer vertelde dat er ’s winters 2 meter sneeuw lag en dat men dan volledig afgezonderd was. Dat men ’s zomers daarom voor 500% leefde. Maar ook dat je gras in je mond moest doen als je door wespen werd aangevallen. Dat laatste bleek echt een wondermiddel, want ze haken meteen af. De hond heette Pirri en het (Slavische) Fins was schier onmogelijk te leren.

Leuke anekdote is dat de boer bij aankomst tegen mij zei dat ik vooral de bossen niet te ver in moest gaan, omdat ik zou kunnen verdwalen. Maar ik was eigenwijs en moest dat vrijwel direct bekopen met een serieuze speurtocht, terug naar de boerderij. Ik herinner mij dat ik naar een grote hoogte zocht. Het landschap was heuvelachtig. Zo vond ik de weg terug.

Om een indruk te krijgen: Het dichtstbijzijnde dorpje was zo’n 25 kilometer verderop gelegen. En wildernis is daar ook wel echt wildernis. Niks bospaden en dan uiteindelijk wel weer op weggetjes met richtingaanwijzers uitkomen. Hier en daar een gravel road. Hartje zomer de bossen in? Dan dusdanig dikke kleding aantrekken, dat de muggen daar niet doorheen kunnen steken. Vooral als ’t windstil is. Zorg ook dat je een auto ter beschikking hebt, want het land is heel erg uitgestrekt en de dienstregeling van het OV is maar heel beperkt. Ik had dus geen auto. Niet aan gedacht, in mijn naïviteit. Nee, het was een groot geluk dat de trein van Helsinki naar Lisalmi er wel 9 uur over deed. Zo kwam ik toch nog wat van het land te zien. Ook qua cultuur, want ik liep onderweg allerlei mensen tegen ’t lijf. Met eentje daarvan zakte ik stevig door, op de nachttrein terug naar Helsinki. Men heeft daar bar-wagons, waar je naar hartenlust kunt drinken en feestvieren.

bernardholtrop-werken-in-finland

Niet dat ik weer naar Scandinavië wil om te wonen en te werken. De mensen zijn er toch wel heel erg afstandelijk. Zo anders dan in de zuidelijke streken, zoals in Portugal. Daar is het klimaat ook veel aangenamer.

Kan ik zingen?

In mijn studententijd leerde ik gitaarspelen, zodat ik mijzelf kon begeleiden. Ik zong namelijk graag. Liedjes van Bob Dylan, Simen & Garfunkel, maar ook wel klassieke stukken.

Op een gegeven ogenblik begon ik op te nemen en later compileerde ik er zelfs een aantal cd’s van. De kwaliteit en nummerkeuze was veelal belabberd, maar toch zaten er wel wat mooie opnames tussen. Uiteindelijk kon ik niet anders dan concluderen, dat ik te weinig muzikaal was om met deze hobby door te gaan. Gitaarspelen doe ik dan ook nog maar sporadisch.

Hierbij een medley van wat highlights.