Tagarchief: heaven

Idee

Zoals je wellicht al hebt opgemerkt, kom ik graag op begraafplaatsen. Ik ben namelijk geïnteresseerd in familie- en streekgeschiedenis, maar ik kom er ook om sfeer te snuiven. De stilte en het idee dat de begravenen nu allemaal van de aardbol verdwenen zijn. Wie weet waart er nog wat rond en kan ik nog wat ontwaren. Interessant, als je er van houdt.

De afgelopen weken – na de verhuizing – ben ik veel te vinden geweest op de begraafplaatsen van Weststellingwerf. Daar is nog veel geschiedenis te vinden. Op het met liefde onderhouden hofje van Oldeholtwolde is zelfs nog een graf uit de 18e eeuw te bewonderen, met schitterend gerestaureerde steen.

Wobbigje 1794 overleden - begraafplaats Oldeholtwolde

Ik vind dat dit veel toevoegt aan een begraafplaats.

Op de meeste begraafplaatsen worden graven geruimd, zodra er niet meer wordt betaald. Er ontstaan dan veel lege plekken. Waarom zou je dat willen als beheerder, zolang je de ruimte nog helemaal niet nodig bent? Waarom moet alles om geld draaien, ja zelfs na de dood nog? Wat is nou mooier, belangrijker en sfeervoller op een begraafplaats dan oeroude grafstenen, een verleden?

Mijn idee is dus om graven niet te ruimen, zolang er ruimte voor is.

Geïnteresseerde huismussen

Vanmorgen kwam ik uit de nachtdienst en verdween ik in het Dwingelderveld, voor een blotevoetenwandeling. De zon kwam er net mooi door en ik spotte 2 eekhoorntjes. Ik zie ze niet vaak. Die camera met zoomlens behoort helaas nog niet tot de standaarduitrusting.

Na thuiskomst kroop ik onder de wol en toen ik even later weer wakker werd, oogde de wereld vrolijk. Het zonnetje scheen en ’t was duidelijk kortebroekenweer. Ik stapte op de fiets.

Maar ik was Heerenveen nog niet uit of ik zag alweer een eekhoorntje. Dit keer op het fietspad. Het leek te willen oversteken over de drukke weg, van de drukbemenste wereld terug naar ’t park. Ik zag het heel even in tweestrijd staan. Het zag mij aankomen en schoot de boom in. Ik fietste een ronde Delfstrahuizen – Rotstergaast. Circa 30 kilometer.

Onderweg, genietende van een warme snack en van de daarin geïnteresseerde huismussen, kwam mij nog ter ore dat mijn neefje is geslaagd voor zijn examens aan het atheneum. Dat deed toch weer even wat herinneringen opdwarrelen. Studeren! Maar goed, mijn tijd is geweest en elke vezel in mij is nog van de ervaring doordrenkt.

Wat voor mens zou ik zijn geworden, als ik niet had gestudeerd? En als ik nooit in een studentenhuis had gewoond?

Dan waren mijn ogen niet geopend geweest.

Kalmpjes aan

Ik keek vanmiddag even heel raar op, toen ik op de weegschaal stapte. Als ’t mechaniekje nog steeds het juiste gewicht aangeeft, dan ben ik in 1 week, maar liefst, 6 kilo afgevallen.

En de kilo’s vlogen er sowieso al af de laatste tijd. Dat is te danken aan het doodsimpele principe van meer calorieën verbranden en minder…

Enige ongerustheid is hier echter, misschien toch ook geen complete verspilling van energie.

Er spelen zich namelijk soms duizelingwekkende zaken af in mijn lijf. Opmerkelijk genoeg heb ik er overdag nagenoeg geen hinder van. Ik verwachtte aanvankelijk dat het verschijnsel stress- of virusgerelateerd zou kunnen zijn, maar ’t lijkt allemaal net eventjes wat donkerder, in het licht van de vandaag geconstateerde gewichtsafname.

Brr…

Meten is weten. Morgen even een andere weegschaal belasten.

Update: Een andere weegschaal wijst uit dat ik weer flierefluitend door het leven kan. Zo zie je maar weer.

Mainstream

Mensen die, gesteund door omstanders, een medemens het leven onmogelijk maken. Omstanders die hun nek niet willen uitsteken voor de best bedoelende, maar minst populaire partij. Mensen die tegen anders gestemden, anders gekleurden en anders geaarden zijn. Mensen die zich gedwee laten meevoeren door de mainstream. Mensen zonder ruggengraat. Ze zijn als pissebedden onder een klamme steen. Ze ademen, eten hun buikje rond, lopen hun neus achterna, planten zichzelf voort en gaan dood. En de volgende generatie is geen steek beter af, want zichzelf ontstijgen, dat zijn ze niet bij machte.

Prachtige dag

Toen ik vanmorgen wakker werd zag ik het al vanuit mijn slaapkamerraam: de lucht was strak blauw. Daarop stapte ik hoopvol gestemd uit mijn heerlijk schoongewassen bed, even na dag en dauw. Het was een energieke dag en ik was zelfs NOG meer dan anders in touw. Hoofdingrediënten waren de dagelijkse fietstocht en heerlijk veel gesjouw. Deels barrevoets zelfs, ik blijf het trouw. Ik deed de was, die ik nooit opvouw, en wist mij gevrijwaard van andermans ontrouw, gesnauw… gemiauw. De lucht was blauw, de zon betoverde het nachtelijk besneeuwde landschap en ik nam het alles gelukzalig in ogenschouw. De wereld leek in het geheel niet gehuld, in vrieskou.

Besneeuwd landschap
Besneeuwd landschap

Immortality

there’s no hell
or heaven
and
after dying
in this hugely
uncomprehended
bubble
the body will decay
to fuel
it will rot away

the soul
people
DNA
enriched
by experience
it wasn’t there
before you were
and it won’t be there
when you’re no longer there

what was felt
was gained
and lost
in Earthly years

your life
people
and even the knowledge
that you existed
will be forgotten
in a cosmic
blink
of the eye

every living creature on earth
eventually will cease to exist
however
the material from which it was built
will last
forever

did you know?
that everything we know of
is built out of stardust?
the remains of a sun
that died
an amazing death
a supernova
most likely
without
an intervention
of a Jehovah?

one day
people
and it won’t take long
after we enjoyed our lifelong
the atoms in our body
will become part of new life
so
we’re like the dying sun
whose dead became our life
our memories
the pain
our happiness
the fun

though
it’s quite mysterious
that we are
and that we write poems
about how much we care
‘cause
after all
we’re all
a sun’s postmortem
a coincidental construction
of free atoms
nothing more

we are the next life
not the first
and after we’re gone
there will be another one
and another one
and so on

people

from dust
to dust

Orion Nebula
Hubble photo: the Orion nebula