Tagarchief: gnosis

De donkere winternachten

Van de week sprak ik met een collega over het leven. Hij vertelde dat het mijne ongecompliceerd aandeed, omdat ik als vrijgezel immers kon doen wat ik wilde. Maar de beste man is zelf altijd getrouwd geweest en heeft al kleinkinderen. Hij hoeft zijn status quo alleen nog maar te behouden. Als hij die eeuwige vrijgezel was geweest die ik ben, dan zou hij wel hebben geweten van ’t lege huis en de donkere winternachten, ’t sterk moeten zijn voor jezelf alleen. Maar goed, hij is helemaal verweven met dit bestaan, terwijl ik mijn heil juist zie in onthechten. Alzo redenerende scoorde hij toch een onbedoeld punt. Mijn leven ondervindt weinig complicaties. Nee, ’t is een en al stimulans.

Idee

Zoals je wellicht al hebt opgemerkt, kom ik graag op begraafplaatsen. Ik ben namelijk geïnteresseerd in familie- en streekgeschiedenis, maar ik kom er ook om sfeer te snuiven. De stilte en het idee dat de begravenen nu allemaal van de aardbol verdwenen zijn. Wie weet waart er nog wat rond en kan ik nog wat ontwaren. Interessant, als je er van houdt.

De afgelopen weken – na de verhuizing – ben ik veel te vinden geweest op de begraafplaatsen van Weststellingwerf. Daar is nog veel geschiedenis te vinden. Op het met liefde onderhouden hofje van Oldeholtwolde is zelfs nog een graf uit de 18e eeuw te bewonderen, met schitterend gerestaureerde steen.

Wobbigje 1794 overleden - begraafplaats Oldeholtwolde

Ik vind dat dit veel toevoegt aan een begraafplaats.

Op de meeste begraafplaatsen worden graven geruimd, zodra er niet meer wordt betaald. Er ontstaan dan veel lege plekken. Waarom zou je dat willen als beheerder, zolang je de ruimte nog helemaal niet nodig bent? Waarom moet alles om geld draaien, ja zelfs na de dood nog? Wat is nou mooier, belangrijker en sfeervoller op een begraafplaats dan oeroude grafstenen, een verleden?

Mijn idee is dus om graven niet te ruimen, zolang er ruimte voor is.

Gedroomd

Ik droomde dat ik het gajes van Leeuwarden was. Ik kon mij nergens meer vertonen. Uiteindelijk, na een zoveelste rel in een café, kwam er een vogel op mijn schouder gevlogen. Deze pikte iets uit mijn hoofd. Bij de rechter slaap. Het bleek om een chip in de vorm van een visje te gaan. Maar de vogel plaatste ook een chip terug. Daarop bleek allesomvattende informatie over mijn familiegeschiedenis te staan. Het voelde als ware het een beloning voor mijn verdiensten op dat gebied.

Fascinerend om te zien hoe deze droom mijn leven weerspiegelt. Ik ben niet de best begrepen figuur. In welke kring dan ook.

En de vogel?

Die bezocht mij in de zomer van 2012. In de vorm van een cruciale spirituele ervaring. Ik liep over een begraafplaats en kreeg het antwoord op het raadsel der raadsels in mijn hoofd gelegd.

De andere kant van de poort. Ik kan ze soms bijna horen fluisteren.

Idealist met een kruis op de rug

Een oud-collega van mij karakteriseerde mij eens als zelfkastijder, terwijl wij elkaar eigenlijk nog maar heel kort kenden. De man was intelligent. Klaarblijkelijk. Niet dat ik met gesels in de weer ben overigens. Je hoeft 112 dus nog niet direct te bellen.

Femke Halsema sprak eens over dat idealisten soms een kruis op de rug dragen. Ook dat vond ik een treffende uitspraak.

Hoewel het menselijke brein ondoorgrondelijk is, heb ik geleerd dat ik het mijzelf vaak moeilijk maak in het leven. Opzettelijk. Zo gooi ik bewijsstukken soms weg, zodat ik later met lege handen sta en belachelijk wordt gemaakt. Zo laat ik uitzonderlijke kansen soms liggen om te voorkomen dat ik te gelukkig wordt. Ik doe dat ook om te ervaren hoe ’t voelt. Zo heb ik mij ook weleens laten ontslaan, maar ik zou ook zomaar in staat zijn om een winnend Staatslot weg te gooien. Je zult het wel helemaal niet begrijpen.

Van de week borrelde het nog op in mijn gedachten. De vraag wie succesvoller is in het leven. Diegene, die zorgt voor veel nageslacht en een grote erfenis? De feestvierder dan? Weten zij wat ze doen?

Zoek verlichting. Lijd. Al het materiële is bullshit. Trap er niet in.

Nota bene:

Diezelfde oud-collega – een toentertijd net afgestudeerde bioloog – kon mij ook haarfijn vertellen waarom iemand stottert. Echt een openbaring, want dat was eerder nog nooit iemand bij machte gebleken. Hoe het werkt? Er blijken 2 banen door de hersenen te lopen die de spraak regelen. In normale situaties gaat het signaal door de standaardbaan, die bij stotteraars telkens heel kort wordt onderbroken, waardoor de uitspraak hapert, omdat de mond dus eventjes niet meer weet wat en hoe er moet worden gesproken. In situaties waarbij je bevlogen raakt, echter, dan gaat het signaal langs een andere baan. Waardoor men men in dergelijke situatie veel vloeiender kan praten.

Boeddhist

Ik speel wel vaker met het idee om boeddhistisch monnik te worden. ’t Is een mooi alternatief voor een geldgedreven leven. Je hebt geen bezittingen meer nodig, ’t is linkser dan links en hipper dan hip.

Onlangs bekeek ik een documentaire over de cisterciënzer monniken, die zich op Schiermonnikoog gaan vestigen. Men oogde weinig diepzinnig en mijn interesse ebde weer weg. Ik ben ook geen Christen. Ik denk dat de kerk de boodschap gigantisch heeft verdraaid.

Leven in een klooster lijkt mij wel wat. Ik zou er veel tijd hebben om te denken en de ervaring zou mijn kijk op dit aardse bestaan drastisch kunnen verrijken. Ik zou de maatschappij kunnen vergeten en met gelijkgestemden kunnen samenleven in een poel van rust. Niet dat ik boeddhist ben. Ik ben gnost.

Maar die 2 gezindten hebben veel gemeen. Via de de lange eenzame weg naar binnen de waarheid in jezelf ontdekken, bijvoorbeeld.

Of ik de stap ooit zal zetten is nog maar zeer de vraag. Ik ben geen type dat zomaar gaat voor zijn dromen, maar worstel juist vaak met ideeën, die inhouden dat mensen, die mij nodig hebben, mij minder vaak zullen zien. Succesvolle mensen moeten egoïstisch zijn, ik schreef daar al eerder over. Maar, wat is succes?

In wezen spreekt het ook niet voor zich, dat monniken in kloosters leven. Het ultieme streven is immers een kluizenaarsbestaan? Is het een teken van zwakte?

Omslagpunt

Ik lijk op mijn omslagpunt te zijn aangekomen.

Als klein kind besefte ik al, dat ik op zoek moest gaan naar het antwoord op de vraag waarom ik hier was. En op de een of andere manier was ik mij er al heel vroeg van bewust dat het een race tegen de klok zou worden. Intensief leven is goed. Als een ploeg door de aarde gaan.

Vervelende mensen zien als duivels, die mij verlichting zullen brengen. Leed is verlossing. Daarom stierf Christus aan het kruis. Daarom streven boeddhisten naar soberheid.

Onthechten!!!!!

De 1ste poort voorbijschieten en gaan voor de 2e.

Ik ben volleerd.

Ik voelde mij overigens al verlicht sedert de bijzondere zomer van 2012.