Tagarchief: gedicht

Ik wens bij tijden niet langer gepenetreerd te worden

Besloten om mijn telefoon ’s avonds uit te zetten, omdat ongelukkig gekozen momenten om te socialiseren, abrupt, schril met stiltes contrasterende beltonen, die tot in de kieren disharmonieus interveniëren in ensemble met paniekerig-associatief vibreren, zo dikwijls slecht belonen en mijn geboren kalmte, in significante tijden soms ernstig kunnen doen verstoren in mijn huis, ‘t hutje op de hei, ‘t rustoord waarin ik des avonds zo onverstoorbaar en onhoorbaar als mogelijk is, geheel zonder sjablonen genietend van koffiebonen en rumbonen, bewonderend en beoefenend de kunstenarij, de krent in de brij, zinnen probeer te verzetten. Ik wens bij tijden niet langer gepenetreerd te worden door andermans droevige parelglans, overvleugelende cadans of beteugelende balans.

rca

Wortels

wortels eten
wortels trekken
wortels onthouden
wortels van je bestaan
vergeten is jezelf vergeten
ontwortelen is als wortels stekken
blad verlept en niet wortelen is vergaan
je kunt je er in het geheel niet aan onttrekken
je groeit vanuit je wortels, mooi oranje of met schandvlekken

Evenals

Evenals een moede hinde,
in haar rust toch, steeds bedacht,
schrik ik op van elk geluidje,
in de diep en donk’re nacht.
Maar ik weet wat ik zal vinden
en zal dragen zonder klacht.
Wanneer d’aarde mij verslinde,
ben ik in rust en, sta ik op wacht.

Evenals een moede hinde
naar het klare water smacht,
zal ik mij eens overgeven,
tekortkomen in kracht.

Evenals een moede hinde
die drentelt over de
beschemerde weilanden,
onwetende waar ’t al haar
zal doen belanden,
zo ben ik rusteloos
en vol verlangen
naar jouw hart
en dier’bre handen.

Ik ben in de hemel (2)

ik voel mijn voeten
in het rulle zand
ik ben alleen
in de bossen

ik voel het geluk
tussen de sterrenmossen
en heb geen priester meer nodig
om mijn ziel te verlossen

vlinders fladderen
in het vrolijke gezoem
van honingbijen
in een wereld die ruikt naar groen

en de zon staat in brand
ik ben
in de hemel
aanbeland