Tagarchief: filosofie

To stay alive – A method / A feel good movie about suffering

Herkenbaar. Klik op de link om de film te bekijken. Iggy Pop presenteert een handleiding om als eigenzinnig individu te kunnen overleven in deze onpersoonlijke wereld. Hij baseert zich daarbij op ‘Overleven – een handleiding’ van Michel Houellebecq.

“As you approach the truth, your solitude will increase.”

Schrijversblok

Vanmorgen kreeg ik de inspecteur van de woningstichting op bezoek. “Hey, je hebt geen behang!” Hij keek verwonderd om zich heen. Waarop ik het even uitlegde. Over de teruggebrachte 9 rollen behang en de conclusie na 2 dagen bombastisch gitaargeweld van de nieuwe b…

Kijk, daar kreeg het relaas alweer een te negatieve draai, terwijl het onderwerp zich zo bij uitstek leende voor een dartel stukje proza.

Ik kamp met een schrijversblok.

Alleen als je voelt wat je schrijft vloeit er goeds uit je pen.

Het gebruik van proxyservers en VPN neemt bovendien toe in mijn bezoekersstatistieken. Allemaal stiekeme voyeurs die zichzelf volzuigen met mijn leven. Zonder zich ooit bloot te geven. Maar goed, anoniem surfen is sowieso helemaal in opkomst momenteel.

Daar staat echter tegenover dat mijn blog bestaat uit oké geschreven bijdragen, die over mij en mijn kijk op het leven gaan. Ik wil exposeren, zoals musici, fotografen, beeldhouwers en schilders dat willen. Een bekende schrijver – ik denk Joost Zwagerman – vertelde eens dat hij schreef, in essentie om troost te vinden. Mineurstemmingen zijn perfecte inspiratiebronnen en zulks vertalen naar beeldschone teksten is troostend. Maria Callas ventileerde op haar beurt eens dat ze expressie belangrijker vond dan (muzikale) perfectie. Zij was weergaloos in haar werk. Soms moeten iets minder geschreven, veelzeggende teksten toch worden geplaatst.

Nog even het prachtige plaatje teruggetoverd, dat ik bij de aanvankelijke tekst had willen plaatsen.

Kale muren kunnen overigens erg mooi zijn, om nog heel even op dat eerste onderwerp terug te komen. Leuke anekdote daarbij is dat ik onlangs in het Waagmuseum te Deventer was. En waar ik eigenlijk kwam om het monumentale gebouw (uit 1528) te bekijken, bleek men ’t helemaal te hebben gerenoveerd. Effen witte rolgordijnen voor oeroude glas-in-lood-ramen. Tja mensen, deze waag herbergt een geschiedenis verstoppend museum. ’t Was mij de €9 niet waard.

Advertentie in de krant?

Het speelt al een tijdje door mijn gedachten. Gaan wonen bij, bijvoorbeeld in een boerderijtje wonende bejaarden, zodat wij de gezelligheid van elkaar hebben, zodat ik vrij kan wonen en zij iemand hebben voor het zware werk en de klusjes, waardoor ze er veel langer kunnen blijven wonen. We zouden ook meer betekenis aan elkaars leven kunnen geven. Hoeveel ouderen creperen er immers niet van de eenzaamheid? Ik ken mensen die uit verveling om 19:00 uur naar bed gaan. ’t Gaat om een symbiotische vorm van huren dus. ’t Lijkt me geweldig, maar praktisch ook best wel onuitvoerbaar. Want waar vind je immers zo’n plekje? Ik weet dat er genoeg bejaarden zijn die dit graag zouden willen, maar hoe kom je die tegen? Het draait dan om vertrouwen en dit is immers een wereld waarin iedereen elkaar belazert. Hoe kan men leren dat mijn bedoelingen zuiver zijn? Maar men moet zelf natuurlijk ook te vertrouwen zijn. Dat mes moet aan 2 kanten snijden. Misschien moet ik eens een advertentie in de krant zetten. Als Fries sprekende boerenzoon met goede baan bij een zuivelfabriek zou je toch vertrouwen moeten kunnen wekken bij een bepaalde groep mensen. Ik kan ook uitleggen waarom dit voor mij een lonende constructie zou zijn. Ik stotter namelijk wat, waardoor ik minder snel nieuwe contacten aan ga. Ik heb ook wel affiniteit met bejaarden. Zo bezoek ik dikwijls een lieve oude mevrouw in Lindestede. Als hobbymatig geschiedschrijver ben ik daarnaast bijzonder geïnteresseerd in de verhalen over vroeger. Kunnen ze op dat vlak ook hun ei kwijt. Als ’t uiteindelijk gebeurd is vertrek ik gewoon weer. Dat zou ook zwart op wit kunnen.

Door elkaars ogen

Elkaar in de ogen kijken en merken dat je door elkaars ogen in contact komt te staan met een andere wereld.

Ooit zo’n ervaring gehad?

Zo eens in de 2 jaar kom ik een medemens tegen, die blijkbaar “compatibel” met mij is. Iemand die ik in een fractie van een seconde zo diep in de ogen kan kijken, dat wij beiden in een trans komen.

De laatste keer dat het gebeurde was afgelopen jaar. In de Jumbo aan de van Loonstraat te Leeuwarden. De persoon in kwestie was er zo door gefascineerd dat hij nogmaals langsliep om het te ervaren.

En het gebeurde opnieuw.

Wat je ervaart?

Dat is lastig te definiëren, maar ’t is alsof je in een immense zwarte leegte kijkt. ’t Voelt vertrouwd en er is herkenning. Alsof je heel even weer weet wie je werkelijk bent en waarom je hier op aarde ronddoolt.

De volgende keer wil ik de compatibele entiteit aanspreken. Wellicht kunnen we samen een experiment doen, waarbij we niet wegkijken na die fractie van de seconde.

Zien waar we belanden.

De donkere winternachten

Van de week sprak ik met een collega over het leven. Hij vertelde dat het mijne ongecompliceerd aandeed, omdat ik als vrijgezel immers kon doen wat ik wilde. Maar de beste man is zelf altijd getrouwd geweest en heeft al kleinkinderen. Hij hoeft zijn status quo alleen nog maar te behouden. Als hij die eeuwige vrijgezel was geweest die ik ben, dan zou hij wel hebben geweten van ’t lege huis en de donkere winternachten, ’t sterk moeten zijn voor jezelf alleen. Maar goed, hij is helemaal verweven met dit bestaan, terwijl ik mijn heil juist zie in onthechten. Alzo redenerende scoorde hij toch een onbedoeld punt. Mijn leven ondervindt weinig complicaties. Nee, ’t is een en al stimulans.

Count your blessings

De verhoudingen op het werk beginnen inmiddels wat uit te kristalliseren. Ik ben zo’n type dat nieuwe mensen aanvankelijk meestal veel te positief inschat. Ik denk dat de wens om goede bedoelingen in mensen te zien hierbij een rol speelt.

Als de eerste indruk toch negatief blijkt te zijn, dan hoeft dat overigens ook helemaal ook helemaal nog niet te betekenen dat het negatief blijft. Mensen hebben immers vaak ook eventjes wat tijd nodig om het licht te zien / zich voor je te durven openstellen. Dat vind ik eerlijk gezegd wel een positieve eigenschap. Ik heb het niet zo op allemansvriendjes.

Voor dit proces van totstandkoming van verstandhoudingen staat gemiddeld zo’n 3 maanden, zo leerde ik al. Ik heb veel banen gehad.

’t Sijpelt overigens al door dat FrieslandCampina Leeuwarden mij ook geen vaste baan zal brengen. Maar goed, mooi dat daar duidelijkheid over is.

Count your blessings.

Evenals

Evenals een moede hinde,
in haar rust toch, steeds bedacht,
schrik ik op van elk geluidje,
in de diep en donk’re nacht.
Maar ik weet wat ik zal vinden
en zal dragen zonder klacht.
Wanneer d’aarde mij verslinde,
ben ik in rust en, sta ik op wacht.

Evenals een moede hinde
naar het klare water smacht,
zal ik mij eens overgeven,
tekortkomen in kracht.

Evenals een moede hinde
die drentelt over de
beschemerde weilanden,
onwetende waar ’t al haar
zal doen belanden,
zo ben ik rusteloos
en vol verlangen
naar jouw hart
en dier’bre handen.

Begrafenispraat

Vanmiddag kwam ik met een collega te spreken over crematies en begrafenissen. Wat mij daarbij vooral in het oog sprong is, het idee dat crematies beter zijn voor de eventuele nabestaanden. De rekeningen van een begrafenis blijven immers maar komen en daarmee wordt men opgezadeld met het dilemma, dat men niet voor eeuwig kan blijven betalen en dat er dus ooit zal moeten worden geruimd.

Wanneer?

Er kwamen wat voorbeelden ter tafel, maar ik ken zelf ook best wel gevallen. Waarbij graven van toch best wel vermogende mensen, oneerbiedig snel zijn geruimd.

Wist je dat je ook helemaal niet 60 jaar van tevoren kunt betalen, zoals ik dat in gedachten had? Jazeker, de man had een punt. Zo had ik er nog nooit over nagedacht. Voordeel van een crematie is ook dat je je as over een jouw dierbaar gebied kunt laten uitstrooien en dat het daar dan voor eeuwig blijft en in kan doordringen.

Mijn testament hierop aangepast.

an-ancient-cemetery-minudasht

Ik wil worden begraven, zolang men mij niet al na 20 jaar wil laten ruimen. Dat dwingt tot discussie vooraf. Ik vond dat wel slim.

De wereld is hetzelfde

De wereld is hetzelfde,  maar toch niet helemaal hetzelfde. Met de laatste verhuizing, lijken al mijn vaste ritmes te zijn verdwenen.

Misschien verhuis ik nu toch wat te vaak.

Ik realiseerde mij dat mijn huisarts en mijn tandarts eigenlijk niet eens hoeven te weten van de verhuizing, omdat ik weldra immers toch wéér verhuis. Ik begin de verzendrondes van verhuisberichten over te slaan en als ik denk aan wat thuis is, dan denk ik aan vroeger. Is dat het begin van een zwerversbestaan?

Idee

Zoals je wellicht al hebt opgemerkt, kom ik graag op begraafplaatsen. Ik ben namelijk geïnteresseerd in familie- en streekgeschiedenis, maar ik kom er ook om sfeer te snuiven. De stilte en het idee dat de begravenen nu allemaal van de aardbol verdwenen zijn. Wie weet waart er nog wat rond en kan ik nog wat ontwaren. Interessant, als je er van houdt.

De afgelopen weken – na de verhuizing – ben ik veel te vinden geweest op de begraafplaatsen van Weststellingwerf. Daar is nog veel geschiedenis te vinden. Op het met liefde onderhouden hofje van Oldeholtwolde is zelfs nog een graf uit de 18e eeuw te bewonderen, met schitterend gerestaureerde steen.

Wobbigje 1794 overleden - begraafplaats Oldeholtwolde

Ik vind dat dit veel toevoegt aan een begraafplaats.

Op de meeste begraafplaatsen worden graven geruimd, zodra er niet meer wordt betaald. Er ontstaan dan veel lege plekken. Waarom zou je dat willen als beheerder, zolang je de ruimte nog helemaal niet nodig bent? Waarom moet alles om geld draaien, ja zelfs na de dood nog? Wat is nou mooier, belangrijker en sfeervoller op een begraafplaats dan oeroude grafstenen, een verleden?

Mijn idee is dus om graven niet te ruimen, zolang er ruimte voor is.