Tagarchief: filosofie

De donkere winternachten

Van de week sprak ik met een collega over het leven. Hij vertelde dat het mijne ongecompliceerd aandeed, omdat ik als vrijgezel immers kon doen wat ik wilde. Maar de beste man is zelf altijd getrouwd geweest en heeft al kleinkinderen. Hij hoeft zijn status quo alleen nog maar te behouden. Als hij die eeuwige vrijgezel was geweest die ik ben, dan zou hij wel hebben geweten van ’t lege huis en de donkere winternachten, ’t sterk moeten zijn voor jezelf alleen. Maar goed, hij is helemaal verweven met dit bestaan, terwijl ik mijn heil juist zie in onthechten. Alzo redenerende scoorde hij toch een onbedoeld punt. Mijn leven ondervindt weinig complicaties. Nee, ’t is een en al stimulans.

Count your blessings

De verhoudingen op het werk beginnen inmiddels wat uit te kristalliseren. Ik ben zo’n type dat nieuwe mensen aanvankelijk meestal veel te positief inschat. Ik denk dat de wens om goede bedoelingen in mensen te zien hierbij een rol speelt.

Als de eerste indruk toch negatief blijkt te zijn, dan hoeft dat overigens ook helemaal ook helemaal nog niet te betekenen dat het negatief blijft. Mensen hebben immers vaak ook eventjes wat tijd nodig om het licht te zien / zich voor je te durven openstellen. Dat vind ik eerlijk gezegd wel een positieve eigenschap. Ik heb het niet zo op allemansvriendjes.

Voor dit proces van totstandkoming van verstandhoudingen staat gemiddeld zo’n 3 maanden, zo leerde ik al. Ik heb veel banen gehad.

’t Sijpelt overigens al door dat FrieslandCampina Leeuwarden mij ook geen vaste baan zal brengen. Maar goed, mooi dat daar duidelijkheid over is.

Count your blessings.

Evenals

Evenals een moede hinde,
in haar rust toch, steeds bedacht,
schrik ik op van elk geluidje,
in de diep en donk’re nacht.
Maar ik weet wat ik zal vinden
en zal dragen zonder klacht.
Wanneer d’aarde mij verslinde,
ben ik in rust en, sta ik op wacht.

Evenals een moede hinde
naar het klare water smacht,
zal ik mij eens overgeven,
tekortkomen in kracht.

Evenals een moede hinde
die drentelt over de
beschemerde weilanden,
onwetende waar ’t al haar
zal doen belanden,
zo ben ik rusteloos
en vol verlangen
naar jouw hart
en dier’bre handen.

Begrafenispraat

Vanmiddag kwam ik met een collega te spreken over crematies en begrafenissen. Wat mij daarbij vooral in het oog sprong is, het idee dat crematies beter zijn voor de eventuele nabestaanden. De rekeningen van een begrafenis blijven immers maar komen en daarmee wordt men opgezadeld met het dilemma, dat men niet voor eeuwig kan blijven betalen en dat er dus ooit zal moeten worden geruimd.

Wanneer?

Er kwamen wat voorbeelden ter tafel, maar ik ken zelf ook best wel gevallen. Waarbij graven van toch best wel vermogende mensen, oneerbiedig snel zijn geruimd.

Wist je dat je ook helemaal niet 60 jaar van tevoren kunt betalen, zoals ik dat in gedachten had? Jazeker, de man had een punt. Zo had ik er nog nooit over nagedacht. Voordeel van een crematie is ook dat je je as over een jouw dierbaar gebied kunt laten uitstrooien en dat het daar dan voor eeuwig blijft en in kan doordringen.

Mijn testament hierop aangepast.

an-ancient-cemetery-minudasht

Ik wil worden begraven, zolang men mij niet al na 20 jaar wil laten ruimen. Dat dwingt tot discussie vooraf. Ik vond dat wel slim.

De wereld is hetzelfde

De wereld is hetzelfde,  maar toch niet helemaal hetzelfde. Met de laatste verhuizing, lijken al mijn vaste ritmes te zijn verdwenen.

Misschien verhuis ik nu toch wat te vaak.

Ik realiseerde mij dat mijn huisarts en mijn tandarts eigenlijk niet eens hoeven te weten van de verhuizing, omdat ik weldra immers toch wéér verhuis. Ik begin de verzendrondes van verhuisberichten over te slaan en als ik denk aan wat thuis is, dan denk ik aan vroeger. Is dat het begin van een zwerversbestaan?

Idee

Zoals je wellicht al hebt opgemerkt, kom ik graag op begraafplaatsen. Ik ben namelijk geïnteresseerd in familie- en streekgeschiedenis, maar ik kom er ook om sfeer te snuiven. De stilte en het idee dat de begravenen nu allemaal van de aardbol verdwenen zijn. Wie weet waart er nog wat rond en kan ik nog wat ontwaren. Interessant, als je er van houdt.

De afgelopen weken – na de verhuizing – ben ik veel te vinden geweest op de begraafplaatsen van Weststellingwerf. Daar is nog veel geschiedenis te vinden. Op het met liefde onderhouden hofje van Oldeholtwolde is zelfs nog een graf uit de 18e eeuw te bewonderen, met schitterend gerestaureerde steen.

Wobbigje 1794 overleden - begraafplaats Oldeholtwolde

Ik vind dat dit veel toevoegt aan een begraafplaats.

Op de meeste begraafplaatsen worden graven geruimd, zodra er niet meer wordt betaald. Er ontstaan dan veel lege plekken. Waarom zou je dat willen als beheerder, zolang je de ruimte nog helemaal niet nodig bent? Waarom moet alles om geld draaien, ja zelfs na de dood nog? Wat is nou mooier, belangrijker en sfeervoller op een begraafplaats dan oeroude grafstenen, een verleden?

Mijn idee is dus om graven niet te ruimen, zolang er ruimte voor is.

Gedroomd

Ik droomde dat ik het gajes van Leeuwarden was. Ik kon mij nergens meer vertonen. Uiteindelijk, na een zoveelste rel in een café, kwam er een vogel op mijn schouder gevlogen. Deze pikte iets uit mijn hoofd. Bij de rechter slaap. Het bleek om een chip in de vorm van een visje te gaan. Maar de vogel plaatste ook een chip terug. Daarop bleek allesomvattende informatie over mijn familiegeschiedenis te staan. Het voelde als ware het een beloning voor mijn verdiensten op dat gebied.

Fascinerend om te zien hoe deze droom mijn leven weerspiegelt. Ik ben niet de best begrepen figuur. In welke kring dan ook.

En de vogel?

Die bezocht mij in de zomer van 2012. In de vorm van een cruciale spirituele ervaring. Ik liep over een begraafplaats en kreeg het antwoord op het raadsel der raadsels in mijn hoofd gelegd.

De andere kant van de poort. Ik kan ze soms bijna horen fluisteren.

Ik ben in de hemel (2)

ik voel mijn voeten
in het rulle zand
ik ben alleen
in de bossen

ik voel het geluk
tussen de sterrenmossen
en heb geen priester meer nodig
om mijn ziel te verlossen

vlinders fladderen
in het vrolijke gezoem
van honingbijen
in een wereld die ruikt naar groen

en de zon staat in brand
ik ben
in de hemel
aanbeland