Ik heb een mailing met een briljante foto in familiekringen rondgestuurd, om opnieuw te polsen hoeveel belangstelling er is voor een vervolgboek. Het betrof de haarscherpe schoolfoto waarop onder meer mijn beppe Sjoukje als 6-jarige staat. Rotstergaast, 1904. Zie hieronder een verkleinde versie van het origineel (35mb).

Ik heb de tekst op het bordje met grafische technieken geprobeerd te ontcijferen. Volgens mij staat er “Rotstergaast”, met rechts daaronder “.4”.

Deze mailing leverde een klein aantal nieuwe klanten op, zodat we nu op circa 17 à 18 zitten. Daarmee is de spoeling nog wat te dun. Het boek zou te duur worden en het zou de monnikenklus niet rechtvaardigen.

Beste mensen, doe mij een plezier en reageer nog even. Jij denkt misschien dat de rest wel reageert, maar dat doen ze niet.

Elkaar in de ogen kijken en merken dat je door elkaars ogen in contact komt te staan met een andere wereld.

Ooit zo’n ervaring gehad?

Zo eens in de 2 jaar kom ik een medemens tegen, die blijkbaar “compatibel” met mij is. Iemand die ik in een fractie van een seconde zo diep in de ogen kan kijken, dat wij beiden in een trans komen.

De laatste keer dat het gebeurde was afgelopen jaar. In de Jumbo aan de van Loonstraat te Leeuwarden. De persoon in kwestie was er zo door gefascineerd dat hij nogmaals langsliep om het te ervaren.

En het gebeurde opnieuw.

Wat je ervaart?

Dat is lastig te definiëren, maar ’t is alsof je in een immense zwarte leegte kijkt. ’t Voelt vertrouwd en er is herkenning. Alsof je heel even weer weet wie je werkelijk bent en waarom je hier op aarde ronddoolt.

De volgende keer wil ik de compatibele entiteit aanspreken. Wellicht kunnen we samen een experiment doen, waarbij we niet wegkijken na die fractie van de seconde.

Zien waar we belanden.

wortels eten
wortels trekken
wortels onthouden
wortels van je bestaan
vergeten is jezelf vergeten
ontwortelen is als wortels stekken
blad verlept en niet wortelen is vergaan
je kunt je er in het geheel niet aan onttrekken
je groeit vanuit je wortels, mooi oranje of met schandvlekken

Vanmiddag gewandeld met mijn hoogbejaarde vriendin, die woonachtig is in Lindestede, Wolvega. Het was een zeldzaam mooie nazomerdag.
Maar, ze bleek opgewekt, al voordat ik binnenkwam. Zodat ik niet de indruk kreeg, dat ik op dat moment iets toevoegde aan haar bestaan.

Wel vielen mij een paar, erg persoonlijke persoonsbeschrijvingen van ons beider voorouders ten deel. Tante Aaf, het haar achterover, stokdoof, lange rokken en de kachel veel te heet. Tante Gel, veel te warm gekleed, omdat de mooiste kleding toentertijd veel te warm was. Dan haar schoonmoeder Trijntje, Gels zuster, waar wijlen haar man, die ik nog goed heb gekend, dat wat kritische karakter van had gekregen. Tan Gel was wat makkelijker. Er verscheen een glimlach op het gezicht.

Vanmiddag was ik in de regio Ten Post / Wittewierum te vinden. Een verre voorvader van mij, de legendarische dominee Bernardus Holtrop, die leefde van 1600 tot 1673, is daar een tijdje schoolmeester geweest. Ik wist al veel over de dominee, maar was nog nooit ter plaatse geweest. In mijn beleving begint en eindigt een familie- of streekgeschiedenisonderzoek altijd op de plek waar het zich afspeelde.

Zo kom ik telkens een stapje dichterbij.

Leuk weetje is dat deze zelfde voorvader destijds ook een van de allereerste studenten aan de in 1614 gestarte RUG was. Ik heb daar zelfs een door hem geschreven stukje tekst met handtekening aan het archief weten te ontfutselen. Schitterende vondst.

Het eerste Academiegebouw van de RUG, dat in 1846 werd afgebroken

Later verdween hij naar Oosterwolde, Friesland.

De regio is natuurlijk veranderd in 400 jaar tijd. Zo is het riviertje de Fivel gedempt en is klooster “Bloemhof” te Wittewierum verdwenen. Toch zou het hedendaagse landschap niet totaal onherkenbaar zijn voor de dominee, want de deels afgegraven wierde is nog duidelijk herkenbaar en de brug in ten Post is eenzelfde ijkpunt. De dorpjes in de regio zijn verder ook niet gigantisch gegroeid en het klooster werd al afgebroken ten tijde dat hij er aan de school doceerde.

Zoals je wellicht al hebt opgemerkt, kom ik graag op begraafplaatsen. Ik ben namelijk geïnteresseerd in familie- en streekgeschiedenis, maar ik kom er ook om sfeer te snuiven. De stilte en het idee dat de begravenen nu allemaal van de aardbol verdwenen zijn. Wie weet waart er nog wat rond en kan ik nog wat ontwaren. Interessant, als je er van houdt.

De afgelopen weken – na de verhuizing – ben ik veel te vinden geweest op de begraafplaatsen van Weststellingwerf. Daar is nog veel geschiedenis te vinden. Op het met liefde onderhouden hofje van Oldeholtwolde is zelfs nog een graf uit de 18e eeuw te bewonderen, met schitterend gerestaureerde steen.

Wobbigje 1794 overleden - begraafplaats Oldeholtwolde

Ik vind dat dit veel toevoegt aan een begraafplaats.

Op de meeste begraafplaatsen worden graven geruimd, zodra er niet meer wordt betaald. Er ontstaan dan veel lege plekken. Waarom zou je dat willen als beheerder, zolang je de ruimte nog helemaal niet nodig bent? Waarom moet alles om geld draaien, ja zelfs na de dood nog? Wat is nou mooier, belangrijker en sfeervoller op een begraafplaats dan oeroude grafstenen, een verleden?

Mijn idee is dus om graven niet te ruimen, zolang er ruimte voor is.

Ik droomde dat ik het gajes van Leeuwarden was. Ik kon mij nergens meer vertonen. Uiteindelijk, na een zoveelste rel in een café, kwam er een vogel op mijn schouder gevlogen. Deze pikte iets uit mijn hoofd. Bij de rechter slaap. Het bleek om een chip in de vorm van een visje te gaan. Maar de vogel plaatste ook een chip terug. Daarop bleek allesomvattende informatie over mijn familiegeschiedenis te staan. Het voelde als ware het een beloning voor mijn verdiensten op dat gebied.

Fascinerend om te zien hoe deze droom mijn leven weerspiegelt. Ik ben niet de best begrepen figuur. In welke kring dan ook.

En de vogel?

Die bezocht mij in de zomer van 2012. In de vorm van een cruciale spirituele ervaring. Ik liep over een begraafplaats en kreeg het antwoord op het raadsel der raadsels in mijn hoofd gelegd.

De andere kant van de poort. Ik kan ze soms bijna horen fluisteren.

Vanmiddag fietste ik door Munnekeburen en waarachtig, daar bleek het kerkje open te zijn. Ik stapte af voor een bezoekje. In 1870 werd de moeder van mijn pake Sijtze er namelijk gedoopt. In die tijd was het een gereformeerde kerk.

Er bleek een rommelwinkel in gevestigd te zijn. De kerk was helemaal vertimmerd en volgepropt. Voordeel bij dit nadeel was wel dat ik zomaar even op zolder kon kijken.

Ik vroeg de winkelier of hij wist waar de administratie van de kerk was gebleven en hij vertelde dat de kerken van Munnekeburen, Scherpenzeel en Spanga destijds waren gefuseerd en dat de boeken waarschijnlijk in Scherpenzeel zouden liggen. Ik bedankte de man en stapte weer op de fiets.

Tot mijn grote verrassing ontdekte ik even later dat de deuren van de kerk in Scherpenzeel ook wagenwijd open stonden. Tja, Kerkenpad. Nooit bij stilgestaan. Ik naar binnen. Mooi getimed ook; het was koffietijd. Er volgde een gesprek.

Er bleek nog steeds een familie Holtrop in Munnekeburen te wonen. Sterker nog, er was nog een lid van diezelfde familie in diezelfde kerk geweest op diezelfde dag. Weten zij misschien ook waar mijn voorouders ter plaatse hebben gewoond? Die kans is groot, want ook deze huishouding blijkt van origine uit de regio Delfstrahuizen / Echtenerbrug te komen. Ze moeten er dus haast weleens over hebben gehoord.

Er bestaat overigens maar één familie Holtrop.

Ik liet mijn gegevens achter en we spraken af dat men mij zou benaderen, zodra men de betreffende administratie / de sleutel van de kluis had gevonden. Fascinerend.

Spijtig, dat er nog steeds te weinig belangstelling is voor mijn vervolgboek. Ik begrijp dat ook echt helemaal niet, want wie wil nu geen rijk geïllustreerd boek over zijn of haar voorouders? Wat moet ik dan nu met mijn gigantische verzameling van briljante foto’s en info? Weggeven op dvd kan niet, want dan weet ik zeker dat het 2e boek er niet komt. Bovendien blijf ik dan zitten met de onkosten. Dat is een bedrag van circa € 1000. Langskomen om een en ander bekijken wil men klaarblijkelijk ook niet, want ik heb al diverse uitnodigingen rondgestuurd en er is nog nooit iemand geweest.