Vanmiddag gewandeld met mijn hoogbejaarde vriendin, die woonachtig is in Lindestede, Wolvega. Het was een zeldzaam mooie nazomerdag.
Maar, ze bleek opgewekt, al voordat ik binnenkwam. Zodat ik niet de indruk kreeg, dat ik op dat moment iets toevoegde aan haar bestaan.

Wel vielen mij een paar, erg persoonlijke persoonsbeschrijvingen van ons beider voorouders ten deel. Tante Aaf, het haar achterover, stokdoof, lange rokken en de kachel veel te heet. Tante Gel, veel te warm gekleed, omdat de mooiste kleding toentertijd veel te warm was. Dan haar schoonmoeder Trijntje, Gels zuster, waar wijlen haar man, die ik nog goed heb gekend, dat wat kritische karakter van had gekregen. Tan Gel was wat makkelijker. Er verscheen een glimlach op het gezicht.

Zoals je wellicht al hebt opgemerkt, kom ik graag op begraafplaatsen. Ik ben namelijk geïnteresseerd in familie- en streekgeschiedenis, maar ik kom er ook om sfeer te snuiven. De stilte en het idee dat de begravenen nu allemaal van de aardbol verdwenen zijn. Wie weet waart er nog wat rond en kan ik nog wat ontwaren. Interessant, als je er van houdt.

De afgelopen weken – na de verhuizing – ben ik veel te vinden geweest op de begraafplaatsen van Weststellingwerf. Daar is nog veel geschiedenis te vinden. Op het met liefde onderhouden hofje van Oldeholtwolde is zelfs nog een graf uit de 18e eeuw te bewonderen, met schitterend gerestaureerde steen.

Wobbigje 1794 overleden - begraafplaats Oldeholtwolde

Ik vind dat dit veel toevoegt aan een begraafplaats.

Op de meeste begraafplaatsen worden graven geruimd, zodra er niet meer wordt betaald. Er ontstaan dan veel lege plekken. Waarom zou je dat willen als beheerder, zolang je de ruimte nog helemaal niet nodig bent? Waarom moet alles om geld draaien, ja zelfs na de dood nog? Wat is nou mooier, belangrijker en sfeervoller op een begraafplaats dan oeroude grafstenen, een verleden?

Mijn idee is dus om graven niet te ruimen, zolang er ruimte voor is.

Ik droomde dat ik het gajes van Leeuwarden was. Ik kon mij nergens meer vertonen. Uiteindelijk, na een zoveelste rel in een café, kwam er een vogel op mijn schouder gevlogen. Deze pikte iets uit mijn hoofd. Bij de rechter slaap. Het bleek om een chip in de vorm van een visje te gaan. Maar de vogel plaatste ook een chip terug. Daarop bleek allesomvattende informatie over mijn familiegeschiedenis te staan. Het voelde als ware het een beloning voor mijn verdiensten op dat gebied.

Fascinerend om te zien hoe deze droom mijn leven weerspiegelt. Ik ben niet de best begrepen figuur. In welke kring dan ook.

En de vogel?

Die bezocht mij in de zomer van 2012. In de vorm van een cruciale spirituele ervaring. Ik liep over een begraafplaats en kreeg het antwoord op het raadsel der raadsels in mijn hoofd gelegd.

De andere kant van de poort. Ik kan ze soms bijna horen fluisteren.

Vanmiddag fietste ik door Munnekeburen en waarachtig, daar bleek het kerkje open te zijn. Ik stapte af voor een bezoekje. In 1870 werd de moeder van mijn pake Sijtze er namelijk gedoopt. In die tijd was het een gereformeerde kerk.

Er bleek een rommelwinkel in gevestigd te zijn. De kerk was helemaal vertimmerd en volgepropt. Voordeel bij dit nadeel was wel dat ik zomaar even op zolder kon kijken.

Ik vroeg de winkelier of hij wist waar de administratie van de kerk was gebleven en hij vertelde dat de kerken van Munnekeburen, Scherpenzeel en Spanga destijds waren gefuseerd en dat de boeken waarschijnlijk in Scherpenzeel zouden liggen. Ik bedankte de man en stapte weer op de fiets.

Tot mijn grote verrassing ontdekte ik even later dat de deuren van de kerk in Scherpenzeel ook wagenwijd open stonden. Tja, Kerkenpad. Nooit bij stilgestaan. Ik naar binnen. Mooi getimed ook; het was koffietijd. Er volgde een gesprek.

Er bleek nog steeds een familie Holtrop in Munnekeburen te wonen. Sterker nog, er was nog een lid van diezelfde familie in diezelfde kerk geweest op diezelfde dag. Weten zij misschien ook waar mijn voorouders ter plaatse hebben gewoond? Die kans is groot, want ook deze huishouding blijkt van origine uit de regio Delfstrahuizen / Echtenerbrug te komen. Ze moeten er dus haast weleens over hebben gehoord.

Er bestaat overigens maar één familie Holtrop.

Ik liet mijn gegevens achter en we spraken af dat men mij zou benaderen, zodra men de betreffende administratie / de sleutel van de kluis had gevonden. Fascinerend.

Spijtig, dat er nog steeds te weinig belangstelling is voor mijn vervolgboek. Ik begrijp dat ook echt helemaal niet, want wie wil nu geen rijk geïllustreerd boek over zijn of haar voorouders? Wat moet ik dan nu met mijn gigantische verzameling van briljante foto’s en info? Weggeven op dvd kan niet, want dan weet ik zeker dat het 2e boek er niet komt. Bovendien blijf ik dan zitten met de onkosten. Dat is een bedrag van circa € 1000. Langskomen om een en ander bekijken wil men klaarblijkelijk ook niet, want ik heb al diverse uitnodigingen rondgestuurd en er is nog nooit iemand geweest.

Ik heb ontdekt dat de kijk van de mens op de medemens, sterk afhankelijk is van de burgerlijk staat die die medemens op dat moment heeft. Stellen zijn significant minder geneigd om met singles te socialiseren. Ook spreekt men veel vaker negatief over singles dan over stelletjes. Vooral als het om singles met een creatieve lifestyle gaat. Een single met kind springt er al veel beter dan een single zonder kind uit in mijn onderzoekje. Een stel zonder kinderen boet sterk aan status in op een stel met kinderen.

Ik denk dat dit gedrag instinctief is.

Het geen partner hebben betekent bovendien dat men ongehinderd op je in kan gaan pikken. Ook dat is typisch groepsgedrag.

Ik schreef al eens over de zin van het leven en dat het creëren van nageslacht dat absoluut niet is. ’t Zijn apen die denken dat een single minderwaardig is aan diegene die zichzelf voortplant of heeft voortgeplant.

Als men wijzer was geweest, dan had men zichzelf ook niet voortgeplant, want de aarde is nu al te klein om de populatie mensen aan te kunnen. Slechts 100 jaar van industrialisering bracht ons al: mondkapjes en smog, plastic soep in de oceanen, residuen van medicatie in elke druppel water ter wereld, welvaartsziekten, in razend tempo smeltende ijskappen, extremer wordende orkanen, enzovoort. Dat we zonnebrand moeten smeren is ook best wel bizar, want de mens is immers geëvolueerd om geschikt te zijn voor de aardse biotoop met zon. Wat echter ècht bizar is, is dat we het roer nog steeds niet hebben omgegooid.

Nee, de kijk van de mens is maar heel beperkt.

Men focust op kleine onderwerpjes die men kan bevatten.

Misschien zou een groot leider de “rammen” van de “voedsters” kunnen scheiden, om de populatie op die manier kunstmatig in te perken. Ik chargeer wat, maar het is bekend dat elke te succesvolle soort uiteindelijk ten onder gaat aan het eigen succes. Kijk naar hoezeer de aarde aan natuur heeft ingeboet gedurende de afgelopen 100 jaar en hoe onomkeerbaar het proces van de opwarming van de aarde nu al is. De mens zou zich dus beter op een wat àndere manier kunnen spiegelen aan konijnen, want konijnen bouwen geen fabrieken, rijden niet in auto’s, doen niet aan vliegvakanties, gebruiken geen spuitbussen, geen plastic tasjes, enzovoort. Konijnen vreten het land kaal en bemesten het ook direct weer. Dat alles 100% biologisch en al huppelend.

Heb jij je al voortgeplant?
Heb jij je al voortgeplant?