Tagarchief: echte vrienden

Een INFJ

In 1921, gepubliceerde Carl Jung psychologische typen, waarin hij mensen gecategoriseerde in primaire vormen van psychologische functies. In de jaren 1940 bouwden Katharine Cook Briggs en haar dochter, Isabel Briggs Myers voort op het door Jung ontwikkelde onderzoek en ontwikkelden hun eigen theorie over psychologische types waarin 16 persoonlijkheden werden opgevoerd. Nu ben ik niet zo van de persoonlijkheidstests, maar een artikel op LinkedIN haalde mij over. De uitslag verraste mij omdat deze zo treffend is. Echt een eyeopener.

Ongelukkig onder gelukkige omstandigheden

Ontevreden of ongelukkig zijn in de rijke wereld waarin ik werd geboren. Het maakt dat ik mij soms schuldig voel. Maar misschien is de welvaart wel juist het probleem. Mensen hebben elkaar immers niet meer nodig. Waar mensen vroeger druk moesten samenwerken om de eindjes aan elkaar te knopen, waar men ’s avonds gezellig met zijn allen rond de tafel zat en waar iedereen in ’t zelfde schuitje zat, is ’t tegenwoordig iedereen voor zich. Televisies, computers en mobieltjes hebben wat dat betreft ook weinig goeds gebracht. We zitten liever voor een slechte tv-serie of in een chatsessie over niks, dan in een warm persoonlijk gesprek op de bank. Neem alleen het buurtje waar ik sinds 10 maanden woon eens in ogenschouw. ’t Is in een middelgroot dorp, maar ’t doet aan als stadsbuurt. Ik weet de namen van mijn aanwonende buren niet eens. ’t Is allemaal import. Niks praatjes over de heg. Behalve mij is er maar 1 persoon in de straat die geïnteresseerd lijkt te zijn. Dat individualistische zorgt er ook voor dat je niks meer voor elkaar over hebt. Je kunt immers veel meer van elkaar hebben als je elkaar mag. Niet dat ik als ongelukkig te boek sta of wil staan overigens. Meestal is ’t geluk wel van mijn gezicht te lezen. Maar, we hebben allemaal weleens zo’n momentje. Interessant is ook dat het geluksgevoel verschilt per regio / werelddeel. Een bevriende Belg zei eens dat hij vond dat men in de stad Groningen allemaal zo somber voor zich uit keek. Hij werkte daar ad interim en was Brusselaar. Ik herken dat ook van mijn reizen. In bepaalde streken stralen de ogen van mensen veel meer, terwijl zij soms vele malen minder dan ons bezitten. Geld maakt dus helemaal niet gelukkig. Maar goed, dat wisten we natuurlijk ook al. Ik tenminste wel. Elkaar nodig hebben is wat gelukkig maakt.

Door elkaars ogen

Elkaar in de ogen kijken en merken dat je door elkaars ogen in contact komt te staan met een andere wereld.

Ooit zo’n ervaring gehad?

Zo eens in de 2 jaar kom ik een medemens tegen, die blijkbaar “compatibel” met mij is. Iemand die ik in een fractie van een seconde zo diep in de ogen kan kijken, dat wij beiden in een trans komen.

De laatste keer dat het gebeurde was afgelopen jaar. In de Jumbo aan de van Loonstraat te Leeuwarden. De persoon in kwestie was er zo door gefascineerd dat hij nogmaals langsliep om het te ervaren.

En het gebeurde opnieuw.

Wat je ervaart?

Dat is lastig te definiëren, maar ’t is alsof je in een immense zwarte leegte kijkt. ’t Voelt vertrouwd en er is herkenning. Alsof je heel even weer weet wie je werkelijk bent en waarom je hier op aarde ronddoolt.

De volgende keer wil ik de compatibele entiteit aanspreken. Wellicht kunnen we samen een experiment doen, waarbij we niet wegkijken na die fractie van de seconde.

Zien waar we belanden.

De donkere winternachten

Van de week sprak ik met een collega over het leven. Hij vertelde dat het mijne ongecompliceerd aandeed, omdat ik als vrijgezel immers kon doen wat ik wilde. Maar de beste man is zelf altijd getrouwd geweest en heeft al kleinkinderen. Hij hoeft zijn status quo alleen nog maar te behouden. Als hij die eeuwige vrijgezel was geweest die ik ben, dan zou hij wel hebben geweten van ’t lege huis en de donkere winternachten, ’t sterk moeten zijn voor jezelf alleen. Maar goed, hij is helemaal verweven met dit bestaan, terwijl ik mijn heil juist zie in onthechten. Alzo redenerende scoorde hij toch een onbedoeld punt. Mijn leven ondervindt weinig complicaties. Nee, ’t is een en al stimulans.

Count your blessings

De verhoudingen op het werk beginnen inmiddels wat uit te kristalliseren. Ik ben zo’n type dat nieuwe mensen aanvankelijk meestal veel te positief inschat. Ik denk dat de wens om goede bedoelingen in mensen te zien hierbij een rol speelt.

Als de eerste indruk toch negatief blijkt te zijn, dan hoeft dat overigens ook helemaal ook helemaal nog niet te betekenen dat het negatief blijft. Mensen hebben immers vaak ook eventjes wat tijd nodig om het licht te zien / zich voor je te durven openstellen. Dat vind ik eerlijk gezegd wel een positieve eigenschap. Ik heb het niet zo op allemansvriendjes.

Voor dit proces van totstandkoming van verstandhoudingen staat gemiddeld zo’n 3 maanden, zo leerde ik al. Ik heb veel banen gehad.

’t Sijpelt overigens al door dat FrieslandCampina Leeuwarden mij ook geen vaste baan zal brengen. Maar goed, mooi dat daar duidelijkheid over is.

Count your blessings.

Vanmorgen

Ik ben onlangs begonnen in een zoveelste uitzendbaan en moet mij nu daarom voor de 100.000ste keer bewijzen. Datzelfde stramien, van mijzelf laten zien en wachten tot men het licht ziet weer doorlopen. Ik merk dat ik daartegen in verzet kom. Alles wat ik in Beilen opbouwde lijkt weer verdampt. Waarom dan überhaupt nog iets opbouwen. Ik ben klaar met de mooie praatjes over dat er misschien wel een vaste baan in zit. Hoe zou dat immers ook moeten als men juist mensen wil laten afvloeien.

Ook in mijn nieuwe werkplek loop ik weer aan tegen lageropgeleiden die ontevreden zijn met hun baan, omdat ze vinden dat ze meer kunnen. De gemiddelde mbo’er ambieert een baan op hbo-niveau en denkt dat ook te kunnen realiseren. Terwijl men nu al meer verdient dan de gemiddelde hbo’er en zichzelf dus gigantisch in de handen zou moeten knijpen. Bovendien, ik doe datzelfde werk -mèt hbo-achtergrond – en zit in een lagere loonschaal, omdat ik beginnend uitzendkracht ben in deze specifieke plant. Ik mag geen werkvergunning meer tekenen en werd – van Beilen naar Leeuwarden – zelfs teruggezet in loonschaal. In Beilen was ik allrounder (schaal 5) en nu ben ik weer de snotneus (4). Dat scheelt circa 1 euro bruto per uur. Het gaat nergens over. Ik draaide 25 jaar geleden al de hele afdeling van een fabriek. Wat als ik mijzelf te goed zou vinden voor hbo-banen en mijn zinnen zou zetten op een baan met academisch niveau? Dan zou de wereld te klein zijn. Men zou mij als eigenwijs stuk stront bestempelen. Nee, mijn idee om mij NIET te goed te voelen voor lagergeschoolde banen, brengt mij nergens. Men snapt het niet.

Vandaag solliciteerde ik op een hbo-baan in Beilen, maar het uitzendbureau wees mij af. Klaarblijkelijk begreep men ‘t weer eens niet, want sinds wanneer is een milieukundige ongeschikt voor QC/QA? Ik heb toch bovendien een excellente referentie in datzelfde Beilen?

What’s eating Gilbert Grape?

Ken je dat, dat iemand je zo’n steek onder water geeft, waar je dan vervolgens weer dagenlang mee rondloopt? Het gebeurde mij eergisteren weer. Er belde iemand om mij te feliciteren met mijn nieuwe baan. Zij kon het daarbij echter niet laten om even op te merken dat het helemaal niet erg was dat ik nu “wat dommer werk” deed. Daarop begon ze over haar eigen hogergeschoolde carrière en over dat er bijna niemand was die kon wat zij kon, zodat ze op haar 59e nog steeds goed in de markt lag. Ik was aanvankelijk nog van mening dat het een positief telefoongesprek was geweest, maar uiteindelijk kwam die ene, ja die ene opmerking, toch bovendrijven.

Zo vergaat het mij vaak. Mensen vallen mij er ook weleens op aan, dat ik pas dagen achteraf reageer op een sneer of opmerking. “Waarom heb je dat toen direct niet gezegd Bernard? Wij vinden dit erg vervelend!”. Maar ik heb gewoon altijd tijd nodig om dit soort zaken te analyseren en ik kan eerlijk gezegd ook niet zo bijster goed omgaan met negativiteit, vooral niet als iemand je vaker onderuit probeert te halen. Negativiteit veroorzaakt bij mij veelal een schrikmoment. Dat komt ook doordat prikkels versterkt bij mij binnenkomen; ik ben hooggevoelig. Dagen achteraf kan ik dan soms kwaad worden. Meestal als / omdat, ik merk dat het aan mij begint te vreten.

Lucide dromen

Eind 2012 kwam het groot in het nieuws. Dat je lucide dromen kunt bijsturen. Een collega grapte dat hij dat ook kon, maar persoonlijk had ik er niet zoveel mee. Inmiddels heb ik echter ervaren dat je scenarios van dromen inderdaad on-the-fly kunt veranderen.

Dat is overigens niks bijzonders, want iedereen doet het, onbewust of bewust. Ik denk dat dromen door je bewustzijn worden opgewekt, om je door het leven te helpen. Je hoeft er niet naar te luisteren, want je luistert er toch wel naar. Je droomwereld is je oefenterrein.

Wikipedia: Een lucide droom is een droom waarbij de dromer zich bewust is van het feit dat hij droomt. Het begrip ‘lucide droom’ wordt toegeschreven aan de Nederlandse psychiater en schrijver Frederik van Eeden die het in een artikel getiteld A Study of Dreams voor het eerst gebruikt zou hebben. Met de term ‘lucide’ verwees hij naar de heldere staat waarin de dromer zich bevindt. Sommigen wijzen er op dat Marquis d’Hervey de Saint-Denys er in 1867 al een studie over heeft doen verschijnen.

Ranglijst

Het is een koude en regenachtige zondagmiddag en ik kom uit een nachtdienst, zodat ik nog maar net wakker ben. De wasmachine draait al en ik heb besloten dat ik danmaar binnen blijf.

Komende nacht de 2e nachtdienst en dan weer weekend. De sfeer op het werk is overigens ouderwets goed. Zo had ik het al een tijdje niet meer gezien. Ook al is er natuurlijk overal wel een duiveltje te vinden, dat je maagzuur probeert op te spelen. Nee, deze baan scoort hoog in mijn ranglijst van de (34?) baantjes die ik tot op heden doorleefde. Wacht, ik kom even met een top 5.

Let niet op de volgorde, want die weet ik niet precies te bepalen.

  1. De aanstellingen – destijds via Dactylo – bij Frico Cheese Wolvega, de perioden voordat de fabriek, ergens in 2005, volledig werd herbouwd. Dat was een legendarische tijd. Een oase. Je was er helemaal thuis. Hard werken in het kaaspakhuis en tussendoor warme snacks en heerlijke vlaflips van die alleraardigste kantinedame voorgeschoteld krijgen, in een kantine waar je nog gewoon mocht roken. Wachten tot iedereen het eten op had was fatsoenlijk. Daar had ik wel een vaste baan willen krijgen. Die kwam er niet vanwege de geplande reorganisatie en de daaruit volgende ontslagen. Nadien bleek alles drastisch veranderd te zijn. In negatieve zin.
  2. Koninklijke Koopmans Meelfabrieken Leeuwarden, gedurende de jaren (91-95) dat ik in de stad woonde en studeerde.  Ik genoot er het volledige vertrouwen van het vaste personeel en het kwam zelfs voor dat ik nachtdiensten draaide, waarbij ik alléén in de fabriek was. Boekweitdoppen afzakken. In grote big bags die niks wogen. Er zijn ook tijden geweest dat ik wekenlang dubbele diensten draaide, wat toentertijd blijkbaar nog mocht. De witte overall heb ik nog steeds en zal ik altijd blijven bewaren. Ik kreeg deze destijds eens van mijn leidinggevende. Jellema. Thuis bewaren en zelf uitwassen. Om aan te trekken als hij daar om zou vragen, bijvoorbeeld bij aanwezigheid van een externe partij in de fabriek. Op zaterdagen, als het na twaalven werd, steevast Chinees. Ik merk dat het mij wat doet, nu ik dat zo schrijf. Ik mis die tijd enorm. Ik woonde in het roemruchtste studentenhuis van Leeuwarden en het was elke dag feest. We waren intens gelukkig en werkten tussendoor bij om een extraatje te verdienen. Meestal werd dat dan dezelfde avond nog omgezet in bier. We werkten juist bij Koopmans omdat de sfeer er zo goed was, want bij de buurman, de CCF, waar ook vaak vacatures waren, kon je immers veel meer verdienen. Bij die laatste, nu FrieslandCampina, heb ik overigens per omgaande een sollicitatiegesprek.
  3. De periode (2002) bij LASER, een agentschap van het ministerie van landbouw in Groningen, hartje centrum. Er hing een sterk studentikoze sfeer en ik kwam er te werken met een paar buitengewone collega’s. Eén daarvan zie ik als de meest gelijkgestemde collega, ja zelfs als de zuiverste mens die ik ooit heb ontmoet.
  4. De periode (2006) bij Dienst Regelingen, een LASER-vervangend agentschap van het ministerie van landbouw in Assen. Ik kwam er op een kamer te zitten met 2 ex-stotteraars. Bij de een klikte het zelfs al voordat we kennis hadden gemaakt. We kwamen namelijk tegelijkertijd binnen voor de kennismakingsbijeenkomst en hij meldde mij aan bij de balie, omdat hij had opgemerkt dat ik niet goed uit de woorden kwam. “Zal ik je even aanmelden?”. Ik zag de vriendelijke knipoog. Het begrip en de goede bedoelingen. Achteraf bleek overigens dat de werkzaamheden helemaal verkeerd waren gepland en dat men daarmee veel teveel uitzendkrachten had aangenomen. Ik vloog er dus al na 3 weken weer uit. Dezelfde collega hielp mij vervolgens aan een halfjaarcontract bij Wetterskip Fryslân. Hij was zelf voor de vacature benaderd, maar had mij aanbevolen omdat hij al wat had.
  5. FrieslandCampina Beilen. Deze aanstelling is nog in ontwikkeling.