Gedachte-experiment

Een van mijn meest illustere voorvaderen is misschien wel dominee Bernardus Holtrop, die leefde van 1600 tot 1673. Hij was vanuit zijn geboortestreek bij Münster naar Groningen getrokken om daar als een van de allereerste studenten aan de toen, in 1614 opgerichte universiteit te gaan studeren. Theologie. Dat was toen hot. Hij moet daarbij zelfs nog les hebben gehad van de vermaarde Gomarus. Hmm…

Na een tijdje als schoolmeester in Ten Post te hebben gewerkt, zou hij uiteindelijk als dominee in de kerk van Oosterwolde worden beroepen. Het door hem gebruikte doopvont overleefde de tand des tijds overigens glorieus en werd na wat omzwervingen, recentelijk weer in de in 1735 herbouwde kerk geplaatst. De handgeschreven tekst van de dominee was een van mijn laatste vondsten. Maar ik vond ook een link van een zijn mogelijke/belangrijke voorvaderen naar de RUG. Ik ben nog steeds van mening dat de bloedlijn ontspringt in het kasteel bij Keulen.

Leuke anekdote is overigens dat wij op de lagere school eens op het bord moesten schrijven wat we later wilden worden. Toen bekend werd dat ik degene was die dominee wilde worden barstte men in lachen uit. Ik stotterde immers. Ik had toentertijd overigens nog geen weet van mijn gelijknamige voorvader.

Ik denk er weleens over om te gaan preken, want ik zie de noodzaak. De kerk laat haar schaapjes dwalen in een verkeerd geïnterpreteerd verhaal. Men heeft de klok horen luiden maar weet niet waar de klepel hangt. Het echte verhaal is dat dit leven op aarde de hel is en dat wij hier vanuit de hemel zijn heengezonden om te zien wat wij er van bakken. We kunnen zin aan dit bestaan geven door ons er van los te worstelen, zodat wij hier bij sterven nooit meer terug willen keren. Daarvoor is nodig dat wij zoveel mogelijk lijden. Lijden is verlossing. Het verkleint de kans dat we ons bij sterven laten verleiden tot een zoveelste bestaan in de 1ste hemel. Dat zou immers betekenen dat we opnieuw naar de aarde worden gezonden. Nee, als we ’t goed doen hebben wij ons dermate los geweekt van dit aardse, dat we de verleidelijke 1ste poort (naar onze geliefden) voorbijschieten, om voor de 2e te gaan. Dat is de weg naar het eeuwige leven. Een onberispelijk leven leiden helpt ook, want daarmee evenaar je het goddelijke. Jezus was gnost. Begaafd mensenkind. Hij begreep dit als geen ander. En Judas was zijn beste vriend, want die begreep dat het grote lijden / de kruisiging nodig was om verder te komen. Inderdaad, je zou de mens die jou doet lijden dankbaar moeten zijn. Tegelijkertijd zou je er medelijden mee moeten hebben, want men gooit de eigen glazen immers in. Men weet letterlijk niet wat men doet.

Wat mij weerhoud is het idee dat de mens deze waarheid eigenlijk in zichzelf moet ontdekken. Dan heeft prediken niet zoveel zin. Maar het zou wel wat losmaken op de wereld. ’t Zou mooi zijn als de hele mensheid eens TEGELIJK opstond.

Ben ik gek geworden? Nee hoor. Ik ben geen engel en zie mijzelf zelfs niet eens echt als religieus. Maar ik ben wel iemand die van kinds af aan heeft gedacht over de zin van dit bestaan. Bovenstaande tekst bevat mijn conclusie op hoofdlijnen, welke door de jaren heen verder uitgekristalliseerde.

Een INFJ

In 1921, gepubliceerde Carl Jung psychologische typen, waarin hij mensen gecategoriseerde in primaire vormen van psychologische functies. In de jaren 1940 bouwden Katharine Cook Briggs en haar dochter, Isabel Briggs Myers voort op het door Jung ontwikkelde onderzoek en ontwikkelden hun eigen theorie over psychologische types waarin 16 persoonlijkheden werden opgevoerd. Nu ben ik niet zo van de persoonlijkheidstests, maar een artikel op LinkedIN haalde mij over. De uitslag was treffend. Echt een eyeopener.

Door elkaars ogen

Elkaar in de ogen kijken en merken dat je door elkaars ogen in contact komt te staan met een andere wereld.

Ooit zo’n ervaring gehad?

Zo eens in de 2 jaar kom ik een medemens tegen, die blijkbaar “compatibel” met mij is. Iemand die ik in een fractie van een seconde zo diep in de ogen kan kijken, dat wij beiden in een trans komen.

De laatste keer dat het gebeurde was afgelopen jaar. In de Jumbo aan de van Loonstraat te Leeuwarden. De persoon in kwestie was er zo door gefascineerd dat hij nogmaals langsliep om het te ervaren.

En het gebeurde opnieuw.

Wat je ervaart?

Dat is lastig te definiëren, maar ’t is alsof je in een immense zwarte leegte kijkt. ’t Voelt vertrouwd en er is herkenning. Alsof je heel even weer weet wie je werkelijk bent en waarom je hier op aarde ronddoolt.

De volgende keer wil ik de compatibele entiteit aanspreken. Wellicht kunnen we samen een experiment doen, waarbij we niet wegkijken na die fractie van de seconde.

Zien waar we belanden.

De donkere winternachten

Van de week sprak ik met een collega over het leven. Hij vertelde dat het mijne ongecompliceerd aandeed, omdat ik als vrijgezel immers kon doen wat ik wilde. Maar de beste man is zelf altijd getrouwd geweest en heeft al kleinkinderen. Hij hoeft zijn status quo alleen nog maar te behouden. Als hij die eeuwige vrijgezel was geweest die ik ben, dan zou hij wel hebben geweten van ’t lege huis en de donkere winternachten, ’t sterk moeten zijn voor jezelf alleen. Maar goed, hij is helemaal verweven met dit bestaan, terwijl ik mijn heil juist zie in onthechten. Alzo redenerende scoorde hij toch een onbedoeld punt. Mijn leven ondervindt weinig complicaties. Nee, ’t is een en al stimulans.

Wortels

wortels eten
wortels trekken
wortels onthouden
wortels van je bestaan
vergeten is jezelf vergeten
ontwortelen is als wortels stekken
blad verlept en niet wortelen is vergaan
je kunt je er in het geheel niet aan onttrekken
je groeit vanuit je wortels, mooi oranje of met schandvlekken

Rhenen

Vanmiddag stapte ik in mijn auto voor een ritje naar Wageningen en omstreken. Het weer was bijzonder mooi. Bij Arnhem miste ik de afslag Rotterdam, zodat ik om moest rijden en uiteindelijk parkeerde ik mijn auto rond 15:00 uur bij een fietsverhuurbedrijf in het centrum van Wageningen.

Ik stapte opgelucht uit, maar zag toen dat ik er maximaal 1,5 uur zou mogen staan. Tja, dat was echt te kort voor een fietstocht. Het was echter knetterdruk in het stadje en de naburige parkeergelegenheid bleek al uit te puilen, zodat ik weer instapte om door te rijden naar Rhenen. Ik had het fietstochtje al uit mijn hoofd gezet toen ik aldaar een fietsenzaak spotte en mij 10 minuten later op een fiets vond.

Prachtig langs de Rijn gefietst en over heuvels en door dalen en daarbij Wageningen ook nog even aangedaan. Ik heb daar destijds een tijdje gestudeerd aan de hogere agrarische laboratoriumschool. Ik was toen echter nog maar 19 en bleek helemaal verkeerd voorgelicht te zijn door de decaan van de vooropleiding en mijn ouders hadden mij in een kosthuis geholpen waar men zwarte kousen was gewend. We spreken Ederveen, 1989. Een foutere start had ik nooit kunnen maken. Na een halfjaartje de stekker er dus uit getrokken en begonnen aan de agrarische hogeschool in Leeuwarden. Dat ook afgemaakt overigens. Het eerste jaar in een halfjaar gehaald en mijn afstudeeropdracht bestond uit het programmeren van een database-georiënteerd pakket dat de waterhuishouding van polders kon registreren en presenteren. Daarop vervolmaakte ik het programma nog in betaalde dienst van school, terwijl ik er nog studeerde. Dat was ongehoord.

Er liggen dus nog best wel wat herinneringen in de regio Wageningen. Het was helaas te kort dag voor een bezoekje aan het gerestaureerde kasteel Renswoude, dat destijds gedeeltelijk was uitgebrand. ’t Was altijd mijn favoriete stek om wat te mediteren en te mijmeren. Onderstaande foto geeft een idee, maar de duiventil en de tuin met de monumentale bomen maakten het helemaal af. Je waande er je in een andere wereld.

Pizza gescoord om 18:00 uur en daarna de Mio weer aangezet om een koers huiswaarts voor mij uit te stippelen. Daaruit bleek wel weer dat de mens stopt met denken als de navigator aan staat, want het apparaatje stuurde mij van de wal in de sloot: Vanuit Rhenen over de Rijn, waarna ik over een weg zou moeten mèt versperring waar alleen een grote personenbus overheen kan. En de weg terug naar Rhenen kon het zelfs helemaal niet vinden, terwijl ik wist dat ik via Wageningen en Renkum weer richting Arnhem en Apeldoorn moest. Dat uiteindelijk ook gedaan, waarbij ’t ding stevig protesteerde. “Neem bij de volgende rotonde de 4e afslag.”. Jawel. Het betrof een rotonde met 3 afslagen. “Probeer een wending te maken.”. Gelukkig bleef het beleefd en verhief het haar stem nooit. Dat dan weer wel.

Ik had de voor mij bekende regio Zwolle als eindbestemming ingesteld en toen ik daar voorbijreed besloot ik om het apparaat aan te laten staan, gedurende het laatste stuk naar Wolvega. Eens testen hoe irritant het was om te rijden, met de navigator ingesteld op tegengestelde richting. Conclusie is dat je best wel stressbestendig moet zijn om dat heel lang vol te houden. Ik bleek het al na enkele opties om te keren al zat te zijn.

Mooi dagje beleefd, maar mij daarbij wel gerealiseerd dat het nu echt anders moet in mijn leven. Ik moet vaart maken met de verhuizing en als ik toch elders dan in Fryslân mocht komen te wonen, dan is een baan bij een andere plant van FrieslandCampina ook geen enkel punt. Gelderland is schitterend, maar het zuiden van Limburg trekt ook best wel. Ik ben op dit moment naarstig op zoek naar een vrijstaande koopwoning en kom dus een beetje tot de conclusie dat ik liever naar elders ga. Een mens moet misschien niet teveel gevoelsmatig / instinctief handelen, want de mens wil van nature niet veranderen. Een ellendige situatie geeft ook zekerheid. We moeten af en toe ook even ons verstand gebruiken.

De winter loopt weer teneinde en vanaf heden wil ik weer blootsvoets door ’t leven. Het kan weer.