Tagarchief: blootvoets

Een INFJ

In 1921, gepubliceerde Carl Jung psychologische typen, waarin hij mensen gecategoriseerde in primaire vormen van psychologische functies. In de jaren 1940 bouwden Katharine Cook Briggs en haar dochter, Isabel Briggs Myers voort op het door Jung ontwikkelde onderzoek en ontwikkelden hun eigen theorie over psychologische types waarin 16 persoonlijkheden werden opgevoerd. Nu ben ik niet zo van de persoonlijkheidstests, maar een artikel op LinkedIN haalde mij over. De uitslag verraste mij omdat deze zo treffend is. Echt een eyeopener.

Door elkaars ogen

Elkaar in de ogen kijken en merken dat je door elkaars ogen in contact komt te staan met een andere wereld.

Ooit zo’n ervaring gehad?

Zo eens in de 2 jaar kom ik een medemens tegen, die blijkbaar “compatibel” met mij is. Iemand die ik in een fractie van een seconde zo diep in de ogen kan kijken, dat wij beiden in een trans komen.

De laatste keer dat het gebeurde was afgelopen jaar. In de Jumbo aan de van Loonstraat te Leeuwarden. De persoon in kwestie was er zo door gefascineerd dat hij nogmaals langsliep om het te ervaren.

En het gebeurde opnieuw.

Wat je ervaart?

Dat is lastig te definiëren, maar ’t is alsof je in een immense zwarte leegte kijkt. ’t Voelt vertrouwd en er is herkenning. Alsof je heel even weer weet wie je werkelijk bent en waarom je hier op aarde ronddoolt.

De volgende keer wil ik de compatibele entiteit aanspreken. Wellicht kunnen we samen een experiment doen, waarbij we niet wegkijken na die fractie van de seconde.

Zien waar we belanden.

De donkere winternachten

Van de week sprak ik met een collega over het leven. Hij vertelde dat het mijne ongecompliceerd aandeed, omdat ik als vrijgezel immers kon doen wat ik wilde. Maar de beste man is zelf altijd getrouwd geweest en heeft al kleinkinderen. Hij hoeft zijn status quo alleen nog maar te behouden. Als hij die eeuwige vrijgezel was geweest die ik ben, dan zou hij wel hebben geweten van ’t lege huis en de donkere winternachten, ’t sterk moeten zijn voor jezelf alleen. Maar goed, hij is helemaal verweven met dit bestaan, terwijl ik mijn heil juist zie in onthechten. Alzo redenerende scoorde hij toch een onbedoeld punt. Mijn leven ondervindt weinig complicaties. Nee, ’t is een en al stimulans.

Verregend weekend

Afgelopen vrijdagochtend kwam ik uit de laatste nachtdienst. Daarop begon het te regenen. En hoewel ik de hele week overdag niet thuis was geweest, vond de buurman het toch nodig om juist op die compleet verregende vrije zaterdagmiddag de elektrische gitaar ter hand te nemen. Het deed mij opspringen uit mijn middagslaapje en het huis ontvluchten. Om danmaar even bij mijn moeder te buurten.

Vanmiddag – de maandag daarop – gebeurde hetzelfde. Het regende aldoor en rond 15:30 uur begon de buurman weer van leer te trekken, zodat ik het hazenpad weer koos. Deze keer deed mij dat uiteindelijk in ’t Drents-Friese wold belanden, omdat de ondergrond daar sterk zanderig en dus altijd droog is. Dat is belangrijk als je blootsvoets wandelt, omdat je broekspijpen anders helemaal onder de drek komen te zitten. Een geluk bij een ongeluk was dat het na een kwartiertje droog werd, zodat ik de harde wind niet langer met paraplu hoefde te trotseren. Zo werd het toch nog een leuke middag.

Morgenvroeg weer beginnen. Het zonnetje is voornemens om er ’s middags weer door te komen. Het veroorzaakt toch wel veel stress.

Achillespezen

Vanavond mijn nette schoenen weer eens gedragen en weer thuisgekomen merk ik dat dit geen goed idee is geweest. Begin december deed het fenomeen zich voor ’t eerst voor. Ontstoken achillespezen. Twee weken daarvoor was ik gestart in een nieuwe baan. Met nieuwe, bij de hielen wat te strak zittende werkschoenen.

Teken aan de wand?

Ik ben fervent blotevoetenloper, maar was daar omwille van de carrièreswitch even mee gestopt. In Beilen veroorzaakte het namelijk weleens wat reuring.

Blootsvoets wandelen kan bij temperaturen hoger dan -5°C.  Ik doe het dus ook ’s winters graag. Het idee is dat de contacten met de ondergrond je warme bloed door de voeten doet masseren.

Het is maar goed dat op 1 maart de meteorologische lente aanbreekt. Dan heb ik tenminste weer een excuus.

Rhenen

Vanmiddag stapte ik in mijn auto voor een ritje naar Wageningen en omstreken. Het weer was bijzonder mooi. Bij Arnhem miste ik de afslag Rotterdam, zodat ik om moest rijden en uiteindelijk parkeerde ik mijn auto rond 15:00 uur bij een fietsverhuurbedrijf in het centrum van Wageningen.

Ik stapte opgelucht uit, maar zag toen dat ik er maximaal 1,5 uur zou mogen staan. Tja, dat was echt te kort voor een fietstocht. Het was echter knetterdruk in het stadje en de naburige parkeergelegenheid bleek al uit te puilen, zodat ik weer instapte om door te rijden naar Rhenen. Ik had het fietstochtje al uit mijn hoofd gezet toen ik aldaar een fietsenzaak spotte en mij 10 minuten later op een fiets vond.

Prachtig langs de Rijn gefietst en over heuvels en door dalen en daarbij Wageningen ook nog even aangedaan. Ik heb daar destijds een tijdje gestudeerd aan de hogere agrarische laboratoriumschool. Ik was toen echter nog maar 19 en bleek helemaal verkeerd voorgelicht te zijn door de decaan van de vooropleiding en mijn ouders hadden mij in een kosthuis geholpen waar men zwarte kousen was gewend. We spreken Ederveen, 1989. Een foutere start had ik nooit kunnen maken. Na een halfjaartje de stekker er dus uit getrokken en begonnen aan de agrarische hogeschool in Leeuwarden. Dat ook afgemaakt overigens. Het eerste jaar in een halfjaar gehaald en mijn afstudeeropdracht bestond uit het programmeren van een database-georiënteerd pakket dat de waterhuishouding van polders kon registreren en presenteren. Daarop vervolmaakte ik het programma nog in betaalde dienst van school, terwijl ik er nog studeerde. Dat was ongehoord.

Er liggen dus nog best wel wat herinneringen in de regio Wageningen. Het was helaas te kort dag voor een bezoekje aan het gerestaureerde kasteel Renswoude, dat destijds gedeeltelijk was uitgebrand. ’t Was altijd mijn favoriete stek om wat te mediteren en te mijmeren. Onderstaande foto geeft een idee, maar de duiventil en de tuin met de monumentale bomen maakten het helemaal af. Je waande er je in een andere wereld.

Pizza gescoord om 18:00 uur en daarna de Mio weer aangezet om een koers huiswaarts voor mij uit te stippelen. Daaruit bleek wel weer dat de mens stopt met denken als de navigator aan staat, want het apparaatje stuurde mij van de wal in de sloot: Vanuit Rhenen over de Rijn, waarna ik over een weg zou moeten mèt versperring waar alleen een grote personenbus overheen kan. En de weg terug naar Rhenen kon het zelfs helemaal niet vinden, terwijl ik wist dat ik via Wageningen en Renkum weer richting Arnhem en Apeldoorn moest. Dat uiteindelijk ook gedaan, waarbij ’t ding stevig protesteerde. “Neem bij de volgende rotonde de 4e afslag.”. Jawel. Het betrof een rotonde met 3 afslagen. “Probeer een wending te maken.”. Gelukkig bleef het beleefd en verhief het haar stem nooit. Dat dan weer wel.

Ik had de voor mij bekende regio Zwolle als eindbestemming ingesteld en toen ik daar voorbijreed besloot ik om het apparaat aan te laten staan, gedurende het laatste stuk naar Wolvega. Eens testen hoe irritant het was om te rijden, met de navigator ingesteld op tegengestelde richting. Conclusie is dat je best wel stressbestendig moet zijn om dat heel lang vol te houden. Ik bleek het al na enkele opties om te keren al zat te zijn.

Mooi dagje beleefd, maar mij daarbij wel gerealiseerd dat het nu echt anders moet in mijn leven. Ik moet vaart maken met de verhuizing en als ik toch elders dan in Fryslân mocht komen te wonen, dan is een baan bij een andere plant van FrieslandCampina ook geen enkel punt. Gelderland is schitterend, maar het zuiden van Limburg trekt ook best wel. Ik ben op dit moment naarstig op zoek naar een vrijstaande koopwoning en kom dus een beetje tot de conclusie dat ik liever naar elders ga. Een mens moet misschien niet teveel gevoelsmatig / instinctief handelen, want de mens wil van nature niet veranderen. Een ellendige situatie geeft ook zekerheid. We moeten af en toe ook even ons verstand gebruiken.

De winter loopt weer teneinde en vanaf heden wil ik weer blootsvoets door ’t leven. Het kan weer.

Schoenen zijn mijn achillespees

Sedert 1 december heb ik een nieuwe baan en aangezien ik een goede indruk wilde maken bij de werkgever, verscheen ik vanaf dag 1 op schoenen. In mijn vrije tijd loop ik namelijk graag blootsvoets. De teenslippers, die ik in drukbevolkte gebieden draag – ook naar mijn voorgaande werkgever toe – zijn een compromis. Ik wil geen reuring veroorzaken.

Maar goed, we zijn nog maar 2 weken verder en beide mijn achillespezen zijn al ontstoken. Dat lijkt vooral door mijn nieuwe werkschoenen te worden veroorzaakt, want die zitten te strak rond de hielen. Maar ook het in zijn algemeenheid vaker dragen van schoenen, zal bijdragen.

Wat te doen? Allereerst een paar oude werkschoenen uit het stof geblazen. Maar dan doemt direct die andere vraag op. De teenslippers. Mijn stampotjes op incourante tijden doen ook al stof opwaaien. Het zal ongetwijfeld weer van alles teweeg brengen. Toch denk ik dat ik maar weer van de schoenen af moet. Dan blijf ik het dichtst bij mijzelf.

Intermezzo

Ik weet nog waar ik dit nummer voor ’t eerst hoorde. In de De Boer Supermarkt, op ’t Cambuurplein te Leeuwarden. We spreken 1993. ’t Was een wat donkere dag. Ik weet zelfs nog in welk schap de Brinta stond.

Ik woonde in de Berkenstraat, mijn 2e studentenhuis. Er zouden nog 2 volgen. Het waren legendarische tijden. We waren zo intens gelukkig, dat ’t eraan terugdenken pijn doet.

Ik herinner mij dat de plaat door de winkel klonk en dat ik er stil van werd. Ik wilde luisteren. Die tekst. Wow! Wat zong die man?

Idee

Zoals je wellicht al hebt opgemerkt, kom ik graag op begraafplaatsen. Ik ben namelijk geïnteresseerd in familie- en streekgeschiedenis, maar ik kom er ook om sfeer te snuiven. De stilte en het idee dat de begravenen nu allemaal van de aardbol verdwenen zijn. Wie weet waart er nog wat rond en kan ik nog wat ontwaren. Interessant, als je er van houdt.

De afgelopen weken – na de verhuizing – ben ik veel te vinden geweest op de begraafplaatsen van Weststellingwerf. Daar is nog veel geschiedenis te vinden. Op het met liefde onderhouden hofje van Oldeholtwolde is zelfs nog een graf uit de 18e eeuw te bewonderen, met schitterend gerestaureerde steen.

Wobbigje 1794 overleden - begraafplaats Oldeholtwolde

Ik vind dat dit veel toevoegt aan een begraafplaats.

Op de meeste begraafplaatsen worden graven geruimd, zodra er niet meer wordt betaald. Er ontstaan dan veel lege plekken. Waarom zou je dat willen als beheerder, zolang je de ruimte nog helemaal niet nodig bent? Waarom moet alles om geld draaien, ja zelfs na de dood nog? Wat is nou mooier, belangrijker en sfeervoller op een begraafplaats dan oeroude grafstenen, een verleden?

Mijn idee is dus om graven niet te ruimen, zolang er ruimte voor is.

Gedroomd

Ik droomde dat ik het gajes van Leeuwarden was. Ik kon mij nergens meer vertonen. Uiteindelijk, na een zoveelste rel in een café, kwam er een vogel op mijn schouder gevlogen. Deze pikte iets uit mijn hoofd. Bij de rechter slaap. Het bleek om een chip in de vorm van een visje te gaan. Maar de vogel plaatste ook een chip terug. Daarop bleek allesomvattende informatie over mijn familiegeschiedenis te staan. Het voelde als ware het een beloning voor mijn verdiensten op dat gebied.

Fascinerend om te zien hoe deze droom mijn leven weerspiegelt. Ik ben niet de best begrepen figuur. In welke kring dan ook.

En de vogel?

Die bezocht mij in de zomer van 2012. In de vorm van een cruciale spirituele ervaring. Ik liep over een begraafplaats en kreeg het antwoord op het raadsel der raadsels in mijn hoofd gelegd.

De andere kant van de poort. Ik kan ze soms bijna horen fluisteren.