Zij kocht een plastic tas

Vanmiddag stond ik in de rij voor de kassa van Lidl. Er was een Turkse mevrouw voor mij. Het viel mij op dat ze niets ongezonds kocht.

’t Leek wel een knappe vrouw, al had dat haar hoofddoek dat misschien moeten verhullen. Haar tanden waren witter dan wit en ze straalde als een engeltje. Ze leek de glimlach niet van haar gezicht te kunnen krijgen.

Net toen ik wat respect voor haar begon te voelen, kocht ze echter een plastic tas. Dat ergerde mij, want ze had klaarblijkelijk ook helemaal geen moeite gedaan om een tas mee te nemen.

Turken / moslims zijn vaak zo overdreven burgerlijk. Geen drank, luisteren naar de wijze raad van de ouders. Als je in een soek winkelt, krijg je vaak ook het gevoel dat je stoort in een familiefeestje, omdat men zo overdreven vriendelijk met elkaar omgaat en daarbij de eigen taal spreekt. Men moet speciaal voor jou Nederlands gaan praten.

Ik heb eens samenwerkt met een Marokkaanse moslim. Ook zijn tanden waren witter dan wit en gedurende pauze’s deed hij niets anders dan fruit schillen en eten. De beste man had nog nooit een druppel alcohol gehad. Hoe wereldvreemd kan een mens zijn?

Ik herinner me zijn verhaal over die avond met 2 collega’s in een hotel nog goed. Die waren beide zo dronken geworden dat ze niet meer aanspreekbaar waren. Om mee te doen had hij ze in wc-papier gewikkeld.

Een andere vroegere collega van mij, Soedanees en moslim, ontzettend aardige jongen overigens, vertelde eens dat men geen alcohol mocht drinken omdat men dan mensen zou kunnen vermoorden. Dat zou in het hoofd van een gemiddelde inheemse Nederlander niet opkomen.

Ik ben overigens niet tegen religie-gekleurde mensen.

Wat een aankoop van een plastic tas al niet teweeg kan brengen…

Wild gefladder in het dwarrelende stof

Daar was onlangs die knuppel in het hoenderhok, waardoor ik eigenlijk al niet meer terug naar Fryslân wilde verhuizen. Gisteren zorgde een sterke nummer 2 voor stampei op de werkvloer. Op de (officieel) 1e werkdag in de nieuwe baan. En ’t meningsverschil met die huisarts maakte ’t feest compleet. Maar waar gisteren de donderstorm nog brulde, er ging zelfs een sollicitatie de deur uit, daalden de engeltjes vandaag in groten getale bij mij neder. Ooh, was ik maar helderziende.

’t Opspringende hert is me weleens wat teveel wie ik ben.

Ik vlieg om neder te dalen

Ik vlieg om neder te dalen, daal neder om te ontstijgen. Ik drink om verdrinking te voorkomen, ga als een ploeg door de aarde, terwijl ik maar nauwelijks leef. Ik onthecht om te construeren en leef solitair om mij niet eenzaam te voelen. Ik pieker om zorgeloos te worden en span mij in om te ontspannen. Ik praat teveel omdat ik het gesprek liever ontloop, ga blootsvoets door de sneeuw om de koude te ontberen en draag laarzen, alleen maar om het omstanders te vergemakkelijken. Ik zoek de duisternis om het zonlicht te intensiveren en het onbegrip om mij heen is mijn weg naar verlichting. Ik ben die hardliner om dat zachte in mijzelf te behouden en het kost mij moeite om dat moeiteloos vast te houden. Moeiteloos, omdat het in mijn ogen niet anders kan. Want de weg van de waarheid is compromisloos, waar het wereldse zoveel gemakkelijker uitvalswegen biedt. Maar de wereld is de wereld, waar ik zuiver wil zijn. Gemakkelijker is gemakkelijker, maar zo zelden beter.

Cursus navigeren met de zon

Vanmiddag sprak ik een toevallige voorbijganger op een terras. Hij vertelde over zijn met gps uitgezette wandeling over het Drentse pad en ik vertelde dat ik navigeerde met behulp van de zon. Meneer vond dat opzienbarend. Het bracht mij op het idee van deze cursus.

Welnu.

Wat je moet weten is dat de zon ongeveer in het oosten tot zuidoosten opkomt, dat deze rond het middaguur ongeveer in het zuiden staat, halverwege de middag in het westen en bij zonsondergang in het noordwesten. Meer is het niet.

Na 1 of 2 keer oefenen merk je dat het heel snel in je systeem gaat zitten. Je gaat ongemerkt letten op waar de zon staat. Als je ergens halverwege de middag vertrekt en de zon staat rechts van je, dan weet je dus dat je zuidwaarts gaat. Dan weet je automatisch ook dat je de zon links van je moet krijgen als je terug wilt. Als de reistijd vele uren is, dan moet je iets rekening houden met de draaiing van de zon om de aarde. Als je bijvoorbeeld rond het middaguur vertrekt met de zon loodrecht op je linkerzijde (je gaat dan naar het westen) en je keert pas aan het einde van de middag terug, dan moet je de zon linksachter je zien te krijgen.

Als je dit begrijpt, dan kun je navigeren met behulp van de zon. Gefeliciteerd. Zo simpel is het dus.

Nee, dan die cursus ’s nachts navigeren met sterren. Honderd keer moeilijker.

De smartphone: Een killer uitvinding

In mijn studententijd leerde ik mijzelf gitaarspelen, zodat ik mijzelf kon begeleiden. Ik zong namelijk graag. Liedjes van Bob Dylan, Simon & Garfunkel en dergelijke, maar ook wel klassieke stukken. Op een gegeven ogenblik begon ik op te nemen en nog later compileerde ik er zelfs een aantal cd’s van. En hoewel dat erg leuk en leerzaam was om te doen, spijt het me geweldig dat ik zo kwistig ben geweest met het uitdelen van de werkjes. Het werden de stokken om mee te slaan. Omdat de kwaliteit en nummerkeuze veelal belabberd waren. Ik heb sindsdien  veel geleerd qua timing en ritme. Toch was niet alles bagger. Hierbij wat highlights / samples.

Iemand opperde eens dat mijn openheid mij kwetsbaar maakt. “Men kan je overal op pakken Bernard.” Ik wist dat wel. Dan moet je sterk zijn. Ik herinner mij ineens weer hoe ik mijn nogal wat omvattende website van destijds verruilde voor een fotoblog, om niet meer op woorden te kunnen worden gepakt.

Ik blink uit in creativiteit en dat uit zich, behalve in mijn muziek en teksten, ook in mijn tekeningen. Ik houd van het snelle werk en gebruik het liefst pastelkrijt of houtskool op groot formaat. Maar ik teken ook wel met potlood. De hoogtepunten.

Mijn creativiteit komt verder nog tot bloei door middel van fotografie, webontwikkeling en de ontwikkeling van familiekronieken. Gelukkig levert de muziek de enige stok waarmee men echt kan slaan. Want de rest is bij vlagen best wel heel erg goed. En wat is er mooier dan openheid?

Mooie anekdote is dat verhaal over die collega bij Frico Cheese Wolvega van destijds (2002?). Tussen de stellingen in dat kaaspakhuis zong hij “De vlieger” voor mij. Het hele nummer. Dat werd toch een gedenkwaardig moment in mijn carrière. Waarom? Omdat het vertrouwen er was. Tegenwoordig zou men zo’n persoon al snel belachelijk maken door er stiekem opnames te maken en die rond te sturen. De smartphone had er nooit moeten komen.

Vaste baan

Vanmorgen kwam het hoge woord eruit. Ik krijg een vaste baan. Procesoperator poeder bij FrieslandCampina Leeuwarden. Beste mensen, ik zit gebeiteld. Ik kan mijn leven weer plannen. Recessies kunnen mij niet meer deren. De eerste te ondernemen actie is terug verhuizen. Zin in.

Religieuze momentjes

Onlangs was ik in de regio Oldenzaal te vinden. De bouwvakkers kwamen de voegen uit mijn woning hakhameren en ’t uitje was dus best een verplicht nummer, ook al stond het al zoveel langer op mijn verlanglijstje. Ik wil er misschien ooit gaan wonen. Ik bezichtigde een kerk te Losser, alwaar ik werd gegrepen door de voor in de kerk liggende, vrije vertaling van De 14 ziekten, uit het werk van de zo lekker linkse paus Franciscus. Dergelijk houtsnijdende boodschappen zijn maar dun gezaaid. En niet alleen in de kerk.

Niet dat ik ineens kerkelijk ben geworden. Ik kom er voor het historische. En nu ik dat zo schrijf, misschien toch ook wel voor het spirituele. Niks leuker dan moederziel alleen ronddwalen in een antieke / doorleefde kerk.

Afgelopen jaar doorleefde ik ook zoiets bijzonders in een kerk

Het ging toen om de grote / de Clemenskerk te Steenwijk. Het liep tegen kerst en, diehard blote voetenfreak als ik ben, dwaalde ik er op teenslippers door de ijzige avondschemering aan voorbij. En juist op ’t moment dat ik de kerk in het mysterieuze licht van een straatlantaarn vastlegde, doemde er die man op uit de duisternis. “Bent u van de gemeente?” Ik vertelde dat ik geïnteresseerd was in de kerk en dat ik een sfeerplaatje wilde schieten. “Oh, nee prima, de gemeente zou namelijk nog komen om de lantaarn recht te zetten.” We raakten in gesprek. Meneer bleek beheerder van de kerk te zijn. Of ik de kerk van binnen wilde bekijken. Wow, wat zei die man? Ik werd enthousiast. De sleutel ging in de deur en ’t licht was daar. Meneer leidde mij rond door het monumentale gebouw en vertelde over verleden, heden en toekomst. Zelfs het ingenieuze proces waarmee de oude kroonluchters tot ledverlichting zouden worden gemoderniseerd werd mij beschreven. Uiteindelijk – zo’n 3 kwartier later – kwam ik het pand te verlaten met een bijzonder goed gevoel. Dit was in mijn ogen hoe een kerk hoorde te zijn. Ik was die zonderlinge figuur op teenslippers in de ijzige duisternis geweest, die uitgebreid naar binnen was genodigd. Liep diegene waar de kerk op is gestoeld ook niet op blote voeten of teenslippers? Evenals paus Franciscus begreep ook deze meneer de essentie van waar het in de kerk om moet gaan. Zeldzaam. Kerstgevoel tot in mijn tenen.