Ergens halverwege de jaren 90

Ergens halverwege de jaren 90 bedacht ik dat ik niet kon definiëren waar ik stond in de wereld. Het zette mij aan tot het schrijven van een interessant stukje proza. Waarvan ik de 1ste 2 alinea’s even voor je van zolder haalde.

Wie ben ik?
  • Ik ben iemand die heeft geleerd wat het is om de verliezer te zijn. Dat maakt mij tot de winnaar. Ik draag mijn leven op aan een ieder met een warm, rechtvaardig en oprecht hart, dat openstaat voor de wereld om zich heen.
  • Ik ben een dromer.
  • Ik kleed me sedert jaren consequent in het zwart. Enerzijds als stil protest op de hufterige manier waarop de mensen steeds vaker met elkaar omgaan en anderzijds als een eeuwigdurende vorm van meditatie. Het streelt bovendien mijn drang tot soberheid.
  • Ik ben iemand die van nature vertrouwen stelt in zijn nog onbekende medemens. Ik ben naïef. Naïeve mensen reflecteren hun eigen vertrouwenswaardigheid op de medemens. Dat is niet dom of slecht. Een ieder die naïeve mensen schaadt in het in hun gestelde vertrouwen, bespoedigt de verdere verloedering van de samenleving. Dat doet mij zeer.
  • Ik ben een purist.
  • Ik streef ernaar te leven als een diep door de aarde woelende ploeg. Ik wil zoveel mogelijk indrukken opdoen van alles wat ik tegenkom in het leven. Ik probeer mij de wetenschap eigen te maken die vertelt wat de essentie is van verschillende zaken. Ik verdoe mijn tijd alleen met materiële en oppervlakkige zaken (geld, carrière, zekerheid) wanneer dat noodzakelijk is. Ik ontdoe mij van zaken wanneer ik dreig vast te roesten.
  • Ik heb veel raakvlakken met mensen die bewust de eenvoud zoeken.
  • Ik ben een gevoelsmens.
Wat zou je minimaal moeten leren in dit leven?
  • Hoe wijzer, intelligenter en geleerder de mens is, hoe beter hij zou moeten inzien dat hij eigenlijk bijna niets weet.
  • Denk in hoofdlijnen, niet in details.
  • Laat dogma’s en doctrines je niet in de weg staan de waarheid te zien.
  • Sta niet steeds op je strepen als je ergens recht op hebt. Zorg dat je je plichten jegens de ander nakomt. Geef meer dan je neemt.
  • Stel liever open dan suggestieve vragen. Een open vraag geeft een opening voor een open antwoord. Wacht altijd rustig op het antwoord. Een oprecht en open gesprek kan heel veel goed doen.

Het werkje zou door de tijd heen naar een steeds kortere, kernachtigere tekst uitkristalliseren. De laatste update is van 2008.

De smartphone: Een killer uitvinding

In mijn studententijd leerde ik gitaarspelen, zodat ik mijzelf kon begeleiden. Ik zong namelijk graag. Liedjes van Bob Dylan, Simon & Garfunkel en dergelijke, maar ook wel klassieke stukken. Op een gegeven ogenblik begon ik op te nemen en nog later compileerde ik er zelfs een viertal cd’s van. En hoewel dat erg leuk en leerzaam was om te doen, spijt het me geweldig dat ik zo kwistig ben geweest met het uitdelen van de werkjes. Het werden stokken om mee te slaan. De kwaliteit en nummerkeuze waren veelal belabberd. Toch was niet alles bagger. Hierbij wat highlights / samples.

Iemand opperde eens dat mijn openheid mij kwetsbaar maakt. “Men kan je overal op pakken Bernard.” Ik wist dat wel. Dan moet je sterk zijn. Ik herinner mij ineens weer hoe ik mijn nogal wat omvattende website van destijds verruilde voor een fotoblog, om niet meer op woorden te kunnen worden gepakt.

Ik blink uit in creativiteit en dat uit zich, behalve in mijn muziek en teksten, ook in mijn tekeningen. Ik houd van het snelle werk en gebruik het liefst pastelkrijt of houtskool op groot formaat. Maar ik teken ook wel met potlood. De hoogtepunten.

Mijn creativiteit komt verder nog tot bloei door middel van fotografie, webontwikkeling en de ontwikkeling van familiekronieken. Gelukkig levert de muziek de enige stok waarmee men echt kan slaan. Want de rest is bij vlagen best wel heel erg goed. En wat is er mooier dan openheid?

Mooie anekdote is dat verhaal over die collega bij Frico Cheese Wolvega van destijds (2002?). Tussen de stellingen in dat kaaspakhuis zong hij “De vlieger” voor mij. Het hele nummer. Dat werd toch een gedenkwaardig moment in mijn carrière. Waarom? Omdat het vertrouwen er was. Tegenwoordig zou men zo’n persoon al snel belachelijk maken door er stiekem opnames te maken en die rond te sturen. De smartphone had er nooit moeten komen.

Felrode kleuren

Gedurende de zomer van 1993 werkte ik bij een boer in Hernejärvi, bij Lisalmi. Google het maar even. De man runde er samen met zijn vrouw een boerenbedrijf met melkkoeien en bosbouw. Ik weet nog hoe hij mij direct al waarschuwde voor de bossen. “You easily can get lost in there! Don’t go too far!” Eigenwijs als ik was zou ik dat daarna natuurlijk al snel komen te ondervinden. Geluk bij dat ongelukje was dat ik daarbij zo kien was om mij naar een hoog punt te begeven. Ik was vrij snel weer “in control”. De boerderijen zijn er in felrode kleuren geschilderd.


De huishouding bestond uit een jong gezin met dochtertje en ma’s tijdelijk inwonende ouders. Die laatsten waren bezig met de bouw van een authentieke boomstammenwoning voor hunzelf. Wel weer met zo’n plaatstalen dak trouwens. Daken met dakpannen zijn namelijk niet 100% bij zoveel sneeuw. Marti, ma’s pa, vertelde dat wonen in een houten woning veel gezonder is dan wonen tussen bakstenen of beton. Dat is overigens wetenschappelijk ook aangetoond. Radonstraling. Het zit ook in modder. Nee, Marti was wel een man van de natuur / het oude stempel. Een van zijn andere tips was om een pol gras in de mond te doen als je onverhoopt in een wespennest was gelopen. Dan laten ze je met rust. De tip bleek te werken. Misschien omdat planteneters geen bedreiging zijn. Ik kan mij voorstellen dat je ’t niet gelooft, maar onthoud het toch maar. De kans dat je ooit eens aan een zwerm ten prooi valt is groot.

Maaien met de zeis. Dagelijkse kost. De stier vrat een kruiwagen per dag. Mijn vader was er een meester in.

Ik had niet veel privacy, voelde daar ook niet veel behoefte toe, maar had wel mijn eigen slaapkamertje op zolder. Naast dat harde bed met de ouderwetse sprei en het opgeslagen antieke meubilair, stond daar een zilverkleurig jaren 60-radiootje met cassettespeler. Ik kom ter zake, want ik zou de opnames die ik daar mee maakte later grijs komen te draaien. Het ging om enkele opvallend hartstochtelijk uitgevoerde werken voor piano. Chopin. Daaronder was ook dat meesterwerk, het Nocturno opus 27 no 2, waar ik verder eigenlijk geen mij aansprekende opname van ken. Omdat de presentatie van de uitzending Finstalig was, kon ik er helaas niet uit opmaken om welke pianist het ging. En deze vraag zou mij daarna niet meer loslaten. Het toeval wil dat ik het mysterie pas zeer onlangs, ruim 24 jaar na dato, wist te ontrafelen.

Het blijkt om Youri Egorov te gaan. De heel erg jong-ogende foto op de inlay zaaide nog even verwarring, maar er is er echt maar één die het op deze manier speelde. Speelde, want de Rus blijkt al in 1988 te zijn overleden. Vijf jaar voor mijn trip naar Finland, in Amsterdam. Zijn urn werd bijgezet te Driehuis. Misschien dat ik de site nog eens bezoek. Ik heb wel iets met begraafplaatsen.

Het wonder is geschied.

Onderstaand mijn opname van cassette verses de geremasterde op Spotify.

Cursus navigeren met de zon

Vanmiddag sprak ik een toevallige voorbijganger op een terras. Hij vertelde over zijn met gps uitgezette wandeling over het Drentse pad en ik vertelde dat ik navigeerde met behulp van de zon. Meneer vond dat opzienbarend. Het bracht mij op het idee van deze cursus.

Welnu.

Wat je moet weten is dat de zon ongeveer in het oosten tot zuidoosten opkomt, dat deze rond het middaguur ongeveer in het zuiden staat, halverwege de middag in het westen en bij zonsondergang in het noordwesten. Meer is het niet.

Na 1 of 2 keer oefenen merk je dat het heel snel in je systeem gaat zitten. Je gaat ongemerkt letten op waar de zon staat. Als je ergens halverwege de middag vertrekt en de zon staat rechts van je, dan weet je dus dat je zuidwaarts gaat. Dan weet je automatisch ook dat je de zon links van je moet krijgen als je terug wilt. Als de reistijd vele uren is, dan moet je iets rekening houden met de draaiing van de zon om de aarde. Als je bijvoorbeeld rond het middaguur vertrekt met de zon loodrecht op je linkerzijde (je gaat dan naar het westen) en je keert pas aan het einde van de middag terug, dan moet je de zon linksachter je zien te krijgen.

Als je dit begrijpt, dan kun je navigeren met behulp van de zon. Gefeliciteerd. Zo simpel is het dus.

Nee, dan die cursus ’s nachts navigeren met sterren. Honderd keer moeilijker.

Drenthe

Folders en kranten. De nee-nee-sticker zit er al op. De verhuizingen zijn gewoon geworden. Zelfs zo gewoon dat ik geen verhuiskaarten meer krijg. Mijn adres in veler adresboek. Getypext & herschreven. Pleisterlagen. Tot minimeters dik. Men vind ’t wel best. Mij deed het herleven. Ik denk alweer aan een volgend gewest.

Heel apart dagje

De dag van het sollicitatiegesprek bij Gemeente Emmen, waarbij diepgaande vragen inzake BGT werden gesteld, terwijl de cursus nog moest plaatsvinden en terwijl ik er nog nooit mee had gewerkt. Slechts 1 van de 3 kandidaten – het was een groepsgesprek met 3 kandidaten voor evenzoveel vacatures – kon er iets zinnigs over zeggen, waarop men opperde dat wij direct al volop productie moesten kunnen draaien. Men keek vertwijfeld. Ik vond het fascinerend. Een korte demonstratie wees vervolgens uit dat het om sterk repetitieve werkzaamheden ging. Of we daar wel mee konden leven. Tja, nou…

De volgende dag vernam ik dat men geen brood in mij zag. Een andere kandidaat had de eer al aan zichzelf gehouden. Slimme jongen. Nee, ’t is wel best zo. We bevinden ons in hoogconjunctuur en de uitmuntende referenties stapelen zich op. ’t Zal toch eens weer goed moeten komen.

Een INFJ

In 1921, gepubliceerde Carl Jung psychologische typen, waarin hij mensen gecategoriseerde in primaire vormen van psychologische functies. In de jaren 1940 bouwden Katharine Cook Briggs en haar dochter, Isabel Briggs Myers voort op het door Jung ontwikkelde onderzoek en ontwikkelden hun eigen theorie over psychologische types waarin 16 persoonlijkheden werden opgevoerd. Nu ben ik niet zo van de persoonlijkheidstests, maar een artikel op LinkedIN haalde mij over. De uitslag was treffend. Echt een eyeopener.

Ongelukkig onder gelukkige omstandigheden

Ontevreden of ongelukkig zijn in de rijke wereld waarin ik werd geboren. Het maakt dat ik mij soms schuldig voel. Maar misschien is de welvaart wel juist het probleem. Mensen hebben elkaar immers niet meer nodig. Waar mensen vroeger druk moesten samenwerken om de eindjes aan elkaar te knopen, waar men ’s avonds gezellig met zijn allen rond de tafel zat en waar iedereen in ’t zelfde schuitje zat, is ’t tegenwoordig iedereen voor zich. Televisies, computers en mobieltjes hebben wat dat betreft ook weinig goeds gebracht. We zitten liever voor een slechte tv-serie of in een chatsessie over niks, dan in een warm persoonlijk gesprek op de bank. Neem alleen het buurtje waar ik sinds 10 maanden woon eens in ogenschouw. ’t Is in een middelgroot dorp, maar ’t doet aan als stadsbuurt. Ik weet de namen van mijn aanwonende buren niet eens. ’t Is allemaal import. Niks praatjes over de heg. Behalve mij is er maar 1 persoon in de straat die geïnteresseerd lijkt te zijn. Dat individualistische zorgt er ook voor dat je niks meer voor elkaar over hebt. Je kunt immers veel meer van elkaar hebben als je elkaar mag. Niet dat ik als ongelukkig te boek sta of wil staan overigens. Meestal is ’t geluk wel van mijn gezicht te lezen. Maar, we hebben allemaal weleens zo’n momentje. Interessant is ook dat het geluksgevoel verschilt per regio / werelddeel. Een bevriende Belg zei eens dat hij vond dat men in de stad Groningen allemaal zo somber voor zich uit keek. Hij werkte daar ad interim en was Brusselaar. Ik herken dat ook van mijn reizen. In bepaalde streken stralen de ogen van mensen veel meer, terwijl zij soms vele malen minder dan ons bezitten. Geld maakt dus helemaal niet gelukkig. Maar goed, dat wisten we natuurlijk ook al. Ik tenminste wel. Elkaar nodig hebben is wat gelukkig maakt.