Zijn gutsende sap

Ik heb mijn lippen aan zijn mond en voel hoe zijn gutsende sap mijn smaakpapillen bevredigt. Jammer dat hij zo snel is geledigd…  #flesjebier

Op de tong zitten de smaakknoppen in smaakpapillen Er zijn echter ook smaakknoppen aanwezig achteraan in de mondholte rechtstreeks op het gehemelte.
Op de tong zitten de smaakknoppen in smaakpapillen Er zijn echter ook smaakknoppen aanwezig achteraan in de mondholte rechtstreeks op het gehemelte.

Tour de werkgerelateerde herinneringen

Vandaag reisde ik af naar Hattem, ik wandelde schitterend langs de IJssel, stak over met een pont en bezocht op de terugweg Meppel nog kort. Het thema was: werkgerelateerde herinneringen.

Consulmij Milieu BV

Eind mei 2007 belde er een mevrouw van een bedrijf uit Hattem, Consulmij Milieu BV. Ik kende het niet. Men had mijn cv op nationalevacaturebank.nl gevonden, zag mogelijkheden en wilde mij graag eens spreken. Aanvankelijk hield ik de boot wat af, want Hattem lag flink uit de richting en ik had op dat moment een ander baantje. De mevrouw was echter standvastig en ik liet mij strikken.

Wat bij binnenkomst opviel is dat het een klein bedrijfje was. Ik had nog nooit eerder in zo’n kleine setting gewerkt. Na het gesprek kreeg ik er een rondleiding. Men vertelde dat de persoon met wie ik zou moeten gaan samenwerken (Suus) op dat moment met vakantie was. Ik zou het later heel erg goed met haar kunnen vinden.

De volgende dag belde men al met de fleurige mededeling dat ik was aangenomen.

Het beviel goed en na 2 tijdelijke contracten zou ik er uiteindelijk zelfs een vaste baan krijgen. Ik denk dat mijn positieve invloed op de werksfeer hier vooral aan ten grondslag lag. Blij! Helaas ging het bedrijf 2 jaar later failliet. Ik had er ruim 3 jaar gewerkt.

Waterschap Reest & Wieden

Begin 2003 solliciteerde ik de op de functie van medewerker grondzaken en tekenaar ArcGIS bij Waterschap Reest & Wieden te Meppel. Een aantal jaren eerder had ik een softwarematige oplossing ontwikkeld voor een aantal Friese waterschappen. Die applicatie kon de waterhuishouding van polders precies in kaart brengen.

Ik werd uitgenodigd.

Men gaf aan heel blij verrast te zijn door de schrijfstijl die ik onder meer op mijn website hanteerde. Dat werd een belangrijke pré, die niet was genoemd in de vacaturetekst. Ik was daarmee precies de juiste kandidaat voor de functie.

Ik werd aangenomen.

Ik beschouw deze baan als de beste die ik tot nu toe heb gehad. Het waterschap was de perfecte werkgever en het takenpakket boeide mij zeer. Helaas werd de functie 1,5 jaar later overgenomen door een vaste kracht. Dat spijt mij nog steeds. Het leverde echter wel een positieve referentie op.

Periode 2010 tot heden

Consulmij Milieu BV ging in mei 2010 failliet, maar werd vrijwel direct daarna overgenomen door een tweetal investeerders. Ik zag de bui hangen. Men zou het al snel weer met winst willen verkopen en dan is snijden in poppetjes onvermijdelijk. Dat had ik goed gezien, zo bleek. Alle bestaande personeelsleden mochten aanvankelijk weliswaar aanblijven, maar 2 maanden later volgde het ontslag voor de meesten, waaronder ik. Ik had deze periode liever niet meegemaakt, want het geeft een vervelende nasmaak aan een toch wel plezierige periode. Het opstarten van het nieuwe bedrijf ging heel moeizaam en dat veroorzaakte spanningen op de werkvloer.

Het was 2010 en de moeder der recessies begon zich voorzichtig te manifesteren.

Werk vinden was topsport. Veelal was het zelfs niet eens mogelijk om in 1 dag tijd 1 mogelijk passende vacature te vinden. In 2012 kreeg ik nog een schitterende klus bij Gemeente Hoogeveen, waar ik zeer goede referenties aan overhield. Aangezien referenties echter pas worden gecheckt als men geïnteresseerd is in de kandidaat en men overspoeld wordt met goede kandidaten, hielp mij dat nog niet aan een baan. Bij de gemeente blijven was ook een optie geweest, ware het niet dat de fusie met Gemeente De Wolden ophanden was en er mensen uit moesten.

Op dit moment loopt er een sollicitatie bij een distributiecentrum. Ik denk daar begin juni te kunnen beginnen. Ik probeer hier blij mee te zijn, maar merk dat het ernstig aan mij vreet dat dit knullige baantje het resultaat is van mijn alles in de schaduw zettende zoektocht. Ik blijf dan ook intensief door zoeken.

Ik schat dat ik de afgelopen jaren misschien wel meer dan 750 sollicitatiehandelingen heb uitgevoerd. Alleen de afgelopen 4 of 5 dagen waren het er al vele tientallen. Het zou mij een lief ding waard zijn geweest als de gevolgen van de recessie mij bespaard waren gebleven. Ik hoor zoveel werkenden om mij heen klagen, terwijl de recessie veelal bijna geruisloos aan ze voorbij is gegaan. ’t Enige wat ze hebben gemist is wellicht de jaarlijkse salarisverhoging. De gevolgen voor mij waren des te groter. Doordat ik in 2012 deels maar parttime kon werken en de latere WW daar mede op was gebaseerd, zit ik al sinds 2012 nagenoeg op bijstandsniveau. Een uitzichtloze zoektocht naar werk en een eindeloze reeks afwijzingen doet daarnaast ook niet veel goeds met lichaam en geest, zo heb ik gemerkt. ’t Zit ook in mijn aard. Ik vecht harder en wordt inventiever, naarmate de uitdaging groter wordt. ’t Was beter geweest als het UWV mij 2 jaar naar een tropisch strand met vrijwilligersbaan had gestuurd, met behoud van uitkering. ’t Zou de overheid precies evenveel hebben gekost, de immense bulk aan energie zou niet compleet verspild zijn geweest en ik zou op dit moment een heel ander mens zijn geweest. Daarmee bepleit ik de invoering van het basisinkomen!

Dit is de situatie van enkele jaren geleden. Ik zag vanmiddag dat er nu een ander bedrijf in is gevestigd. Gelukkkig maar. Het gebouw is dus verkocht!
Dit is de situatie van enkele jaren geleden. Ik zag vanmiddag dat er nu een ander bedrijf in is gevestigd. Gelukkkig maar. Het gebouw is dus verkocht.

Kronkel

Vanmiddag besloot ik om even in Beijum te kijken. Dat is een buitenwijk van Groningen. Er stond een huis te huur.

Ontspannen crossend over bochtige weggetjes en door kleine landschapjes, kwam ik uit op de westelijke ringweg van Groningen uit. Bekend terrein. Ik draaide de weg op in noordelijke richting en dacht even verderop een afslag Beijum te zullen aantreffen, maar die verscheen niet, waardoor ik te ver doorreed en mijzelf weer omringd door prairies vond.

Ik draaide de auto en reed een eindje terug. Zo belandde ik in Oosterhoogebrug en daarmee wist ik dat ik mijn doel dicht was genaderd. Maar in deze wijk waren diverse belangrijke uitvalswegen afgesloten.

Ik begon Beijum en dat huurhuis zat te worden, bedacht dat ik er toch wel nooit van mijn leven zou willen wonen en koos een nieuwe reisbestemming. Lauwersoog! Deze plaats stond al aangegeven op de verkeersborden, ’t was lekker immer geradeaus, ik remote-controlde een raampie open en voelde de wind in mijn haren. Gevoelens van pure vrijheid!

In Lauwersoog parkeerde ik de auto en wandelde ik even wat bij de haven. Er meerde net een boot af. Dat riep mijn vele tripjes Vlieland, Terschelling, Ameland en Schiermonnikoog weer even in gedachten. Moet ik snel weer eens doen! Na een korte wandeling kwam ik uit bij het restaurant. Ik bekeek de menukaart en schrok zodanig van de prijzen, dat ik er voor koos om even iets in Dokkum te gaan eten.

Bij Dokkum aangekomen bleek dat zo’n beetje de hele streek was afgesloten voor doorgaand verkeer. Ik raakte wat geërgerd en wilde richting Burgum rijden, maar versperringen dwongen mij via allerlei binnenweggetjes te toeren. Zo kwam ik via Driesum uit in Damwoude, hopende dat de inmiddels huiswaarts gerichte rit vanaf dan weer wat gesmeerder zou verlopen. Maar in Damwoude bleek men druk bezig met de aanleg van de centrale as. Het was intussen spits geworden en ik moest bij Burgum bovendien nog omrijden via Garijp.

Half verhongerd en een beetje misnoegd kwam ik uiteindelijk weer uit bij ’t thuishonk. Ik reed nog even langs de buurtsuper, at een broodje, stapte op de fiets en inmiddels zit ik het dagreisje nog wat te processen met een pilsje.

Het is opmerkelijk dat ik in Groningen zo fout was gereden, want ik ben juist zo gigantisch goed bekend in de stad. Ik kom alleen nooit op de noordelijke ringweg. Ik denk dat de navigatiekronkel in mijn hersenen hier weer parten speelde: Als ik in zuidelijke richting rijd heb ik altijd het idee dat ik voorbijkomende plaatsen vanuit het zuiden nader. Ik denk dat die kronkel is ontstaan doordat wij vroeger eigenlijk alleen maar noordwaarts trokken. Wij woonden in het zuiden van Fryslân en bijna al onze contacten woonden ook in diezelfde provincie. Dan rijd je dus veelal vanuit het zuiden op ze aan. Wellicht heb ik zo de stad Groningen zo onbewust in gedachten ook een kwartslag gedraaid. Maar goed, ik moet toch eens aan de GPS binnenkort, want ik rijd in Duitsland ook veelvuldig verkeerd en brandstof is duur. Voor de prijs van een tank vol diesel koop je ook een navigatiesysteem. Dan heb je meteen wat gezelligheid in de auto.

Ook deze sayaguesaskoe doorkruiste mijn pad al eens; we spreken mei 2014.  De koe was waarschijnlijk wat geïrriteerd geraakt door de vele voorbijgangers en viel vol aan. Ik kon nog net een foto maken. Nu ben ik wat gewend als boerenzoon, maar 't was goed dat er diverse kleine boompjes langs het pad stonden. Wist je dat het meer dan eens voorkomt dat boeren worden gepakt door een koe? Een stier is sowieso ALTIJD onbetrouwbaar. Als boerenzoon leerde ik dat je altijd een stevige stok of afrasteringspaal moet meenemen als je een weiland betreedt waar een stier in loopt.
Ook deze sayaguesaskoe doorkruiste mijn pad al eens; we spreken mei 2014, Doldersum. De koe was waarschijnlijk wat geïrriteerd geraakt door de vele voorbijgangers en viel vol aan. Ik kon nog net een foto maken. Nu ben ik wat gewend als boerenzoon, maar ’t was goed dat er diverse kleine boompjes langs het pad stonden. Wist je dat het meer dan eens voorkomt dat boeren worden gepakt door een koe? Een stier is sowieso ALTIJD onbetrouwbaar! Als boerenzoon leerde ik dat je altijd een stevige stok of afrasteringspaal moet meenemen als je een weiland betreedt waar een stier in loopt. Bij mijn stageboer in Portugal zag ik eens een stier een kalfje op de horens nemen. ’t Diertje liep tussen hem en de tochtige moeder, en ging 3 meter de lucht in.

El destino

Me quieres? Te quiero
Por ti yo siento un cariño
Desde que éramos niños
yo te quiero y también te amo

¿y tú me quieres? Te quiero
Aunque muy poco nos vemos
Desde que nos conocemos
yo te quiero y también te extraño

Es tan hermoso saber
Que te piensa otro ser
Y al fin de este siglo
Tu y yo somos alguien
Que tienen y sienten cariño sincero

Por eso siempre tu y yo
Vivimos así, felices serenos
Tu cuentas conmigo yo cuento contigo
En cualquier instante
Y en cualquier terreno

¿me quieres? Te quiero
Porque eres bueno conmigo
Pongo el amor de testigo que
Te quiero y también te amo

¿y tu me quieres? Si, te amo
Confirmo a diario lo mismo
Estoy a tu mismo ritmo
soy tu amigo y también tu hermano

Este cariño nació
El día en que dios cruzo los caminos
Y puso tus ojos, tus manos, tu canto
Y tu verso en mi si no, valió la pena nacer
Por el hecho de ser
Tu y yo mas que amigos

Cosas de la vida
Cosas de la suerte
De esas cosas bellas
Que tiene el destino

Over dik worden en positief denken

Wat eten wij het liefst en wat is het gezondst? Vet of suiker? Ik zag vanavond een bijzonder interessante documentaire over wat de mens, een omnivoor, van nature het liefst eet. Men had hier onderzoek naar gedaan, ook met ratten.

Indien de ratten een eenzijdig dieet, bestaand uit onbeperkt suiker, werd voorgeschoteld, dan stopten ze met eten zodra het hongergevoel weg was. Van dit dieet bleven ze dus mooi op hetzelfde gewicht. Datzelfde resultaat werd bereikt met een eenzijdig dieet, bestaand uit onbeperkt vet. De ratten stopten met eten zodra het tekort aan calorieën was opgeheven. Een mix van vet en suiker blijkt de proefdieren echter volledig te verstoren in dit evenwicht. Ze gaan al snel teveel eten en worden te dik.
De mengverhouding die het sterkst tot vraatzucht aanspoort, en het klinkt zo natuurlijk, blijkt half-om-half te zijn. De reden dat de ratten nu steeds door blijven eten is dat het voedsel een kick oplevert. Ze raken verslaafd, om de reden waarom de mens snoept, of heroïne gebruikt.

Precies hetzelfde verhaal blijkt op te gaan voor de mens. In een onderzoek naar welke donut men het vaakst koopt, in zowel de Verenigde Staten als het Verenigd Koninkrijk, blijkt overduidelijk dat men niet gaat voor de zoete of de vette, maar dat men onbewust (!) gaat voor de donut met precies de 50/50 verhouding van vet en suiker.

Wat overigens interessant (en erg verhelderend) is, is dat zo’n, tot vraatzucht aansporende mengverhouding van vet en suiker, in de natuur helemaal niet voorkomt. Deze komt alleen voor in het door mensen geproduceerde voedsel. Wat verder interessant is om te weten, is dat slankheidskuren helemaal niet inspringen op dit idee.

Wij zijn ons, als mens, dan weliswaar bewust van ons heden en verleden, maar we zijn ons instinct, dat deels gelijk is aan dat van de rat, dus nog helemaal niet ontgroeid. Maar wellicht is het voor het voortbestaan van onze soort ook essentieel om onszelf te zien als verheven boven de andere soorten, want waarom zouden wij onszelf anders blijven voortplanten? Tja, dat instinct dat ons aanzet om onze genen door te geven. Wij kunnen met onze techniek naar Mars vliegen, maar we weten veelal niet waarom wij doen wat wij doen, denken wat wij denken, of voelen wat wij voelen. Wat maakt een partner bijvoorbeeld aantrekkelijk? Waarom is er sprake van liefdesverdriet? Waarom willen kinderen worden beloond met een snoepje?