Felrode kleuren

Gedurende de zomer van 1993 werkte ik bij een boer in Hernejärvi, bij Lisalmi. Google het maar even. De man runde er samen met zijn vrouw een boerenbedrijf met melkkoeien en bosbouw. Ik weet nog hoe hij mij direct al waarschuwde voor de bossen. “You easily can get lost in there! Don’t go too far!” Eigenwijs als ik was zou ik dat daarna natuurlijk al snel komen te ondervinden. Geluk bij dat ongelukje was dat ik daarbij zo kien was om mij naar een hoog punt te begeven. Ik was vrij snel weer “in control”. De boerderijen zijn er in felrode kleuren geschilderd.


De huishouding bestond uit een jong gezin met dochtertje en ma’s tijdelijk inwonende ouders. Die laatsten waren bezig met de bouw van een authentieke boomstammenwoning voor hunzelf. Wel weer met zo’n plaatstalen dak trouwens. Daken met dakpannen zijn namelijk niet 100% bij zoveel sneeuw. Marti, ma’s pa, vertelde dat wonen in een houten woning veel gezonder is dan wonen tussen bakstenen of beton. Dat is overigens wetenschappelijk ook aangetoond. Radonstraling. Het zit ook in modder. Nee, Marti was wel een man van de natuur / het oude stempel. Een van zijn andere tips was om een pol gras in de mond te doen als je onverhoopt in een wespennest was gelopen. Dan laten ze je met rust. De tip bleek te werken. Misschien omdat planteneters geen bedreiging zijn. Ik kan mij voorstellen dat je ’t niet gelooft, maar onthoud het toch maar. De kans dat je ooit eens aan een zwerm ten prooi valt is groot.

Maaien met de zeis. Dagelijkse kost. De stier vrat een kruiwagen per dag. Mijn vader was er een meester in.

Ik had niet veel privacy, voelde daar ook niet veel behoefte toe, maar had wel mijn eigen slaapkamertje op zolder. Naast dat harde bed met de ouderwetse sprei en het opgeslagen antieke meubilair, stond daar een zilverkleurig jaren 60-radiootje met cassettespeler. Ik kom ter zake, want ik zou de opnames die ik daar mee maakte later grijs komen te draaien. Het ging om enkele opvallend hartstochtelijk uitgevoerde werken voor piano. Chopin. Daaronder was ook dat meesterwerk, het Nocturno opus 27 no 2, waar ik verder eigenlijk geen mij aansprekende opname van ken. Omdat de presentatie van de uitzending Finstalig was, kon ik er helaas niet uit opmaken om welke pianist het ging. En deze vraag zou mij daarna niet meer loslaten. Het toeval wil dat ik het mysterie pas zeer onlangs, ruim 24 jaar na dato, wist te ontrafelen.

Het blijkt om Youri Egorov te gaan. De heel erg jong-ogende foto op de inlay zaaide nog even verwarring, maar er is er echt maar één die het op deze manier speelde. Speelde, want de Rus blijkt al in 1988 te zijn overleden. Vijf jaar voor mijn trip naar Finland, in Amsterdam. Zijn urn werd bijgezet te Driehuis. Misschien dat ik de site nog eens bezoek. Ik heb wel iets met begraafplaatsen.

Het wonder is geschied.

Onderstaand mijn opname van cassette verses de geremasterde op Spotify.

Praatje over de heg

Vanavond was ik eventjes in de voortuin aan het werk toen er een man met een hondje langs liep. Jaar of 50, beetje dikkig, krullend maar kalend. Ik heb het over de man, de hond had ook krullen.

Ik groette, zoals ik iedereen die ik voorbij kom groet, en meneer bleef staan voor een praatje. Het ging al snel (weer) over mijn blote voeten. Of ik soms ook van sauna’s hield of nudist was. Nee, vertelde ik in veel teveel woorden. Ik houd gewoon van de natuur en de beste manier om natuur te beleven is op blote voeten. Immers, je voelt tot in detail waar je loopt, hoe warm of koud het is, hoe nat en hoe hard en hoe vloeibaar of rul het is. Een volmaakte prikkeling van de sensoren en de bloedcirculatie.

Meneer sliep naakt, zo liet hij in respons weten. En hij zou na ons praatje weer met zijn vrienden op Facebook worden herenigd. Hij filosofeerde dat een dagbesteding op sociale media soms best een zinvolle dag kan opleveren. “Alles hangt af van wat je krijgt voorgeschoteld.”, aldus meneer. We werden het daarover niet eens.

Naarmate het gesprek vorderde kreeg ik er een, in toenemende mate, vervelende bijsmaak bij. Wat wilde de man eigenlijk? Was het weer zo’n, natuurliefhebberij met geilheid verwisselende, blote voeten-fetisjist? Nou goed, whatever, laat hem mij maar opzoeken op Facebook. Ik zit er op, evenmin als hij zal zijn te vinden in de natuurgebieden, die ik zo dikwijls bezoek.

Nope, no problem here!

Een mannen onderonsje...

Drenthe

Folders en kranten. De nee-nee-sticker zit er al op. De verhuizingen zijn gewoon geworden. Zelfs zo gewoon dat ik geen verhuiskaarten meer krijg. Mijn adres in veler adresboek. Getypext & herschreven. Pleisterlagen. Tot minimeters dik. Men vind ’t wel best. Mij deed het herleven. Ik denk alweer aan een volgend gewest.

Heel apart dagje

De dag van het sollicitatiegesprek bij Gemeente Emmen, waarbij diepgaande vragen inzake BGT werden gesteld, terwijl de cursus nog moest plaatsvinden en terwijl ik er nog nooit mee had gewerkt. Slechts 1 van de 3 kandidaten – het was een groepsgesprek met 3 kandidaten voor evenzoveel vacatures – kon er iets zinnigs over zeggen, waarop men opperde dat wij direct al volop productie moesten kunnen draaien. Men keek vertwijfeld. Ik vond het fascinerend. Een korte demonstratie wees vervolgens uit dat het om sterk repetitieve werkzaamheden ging. Of we daar wel mee konden leven. Tja, nou…

De volgende dag vernam ik dat men geen brood in mij zag. Een andere kandidaat had de eer al aan zichzelf gehouden. Slimme jongen. Nee, ’t is wel best zo. We bevinden ons in hoogconjunctuur en de uitmuntende referenties stapelen zich op. ’t Zal toch eens weer goed moeten komen.

Door elkaars ogen

Elkaar in de ogen kijken en merken dat je door elkaars ogen in contact komt te staan met een andere wereld.

Ooit zo’n ervaring gehad?

Zo eens in de 2 jaar kom ik een medemens tegen, die blijkbaar “compatibel” met mij is. Iemand die ik in een fractie van een seconde zo diep in de ogen kan kijken, dat wij beiden in een trans komen.

De laatste keer dat het gebeurde was afgelopen jaar. In de Jumbo aan de van Loonstraat te Leeuwarden. De persoon in kwestie was er zo door gefascineerd dat hij nogmaals langsliep om het te ervaren.

En het gebeurde opnieuw.

Wat je ervaart?

Dat is lastig te definiëren, maar ’t is alsof je in een immense zwarte leegte kijkt. ’t Voelt vertrouwd en er is herkenning. Alsof je heel even weer weet wie je werkelijk bent en waarom je hier op aarde ronddoolt.

De volgende keer wil ik de compatibele entiteit aanspreken. Wellicht kunnen we samen een experiment doen, waarbij we niet wegkijken na die fractie van de seconde.

Zien waar we belanden.

Zij kocht een plastic tas

Vanmiddag stond ik in de rij voor de kassa van Lidl. Er was een Turkse mevrouw voor mij. Het viel mij op dat ze niets ongezonds kocht.

’t Leek wel een knappe vrouw, al had dat haar hoofddoek dat misschien moeten verhullen. Haar tanden waren witter dan wit en ze straalde als een engeltje. Ze leek de glimlach niet van haar gezicht te kunnen krijgen.

Net toen ik wat respect voor haar begon te voelen, kocht ze echter een plastic tas. Dat ergerde mij, want ze had klaarblijkelijk ook helemaal geen moeite gedaan om een tas mee te nemen.

Turken / moslims zijn vaak zo overdreven burgerlijk. Geen drank, luisteren naar de wijze raad van de ouders… Als je in een soek winkelt, krijg je vaak ook het gevoel dat je stoort in een familiefeestje, omdat men zo overdreven vriendelijk met elkaar omgaat en daarbij de eigen taal spreekt. Men moet speciaal voor jou Nederlands gaan praten.

Ik heb eens samenwerkt met een Marokkaanse moslim. Zijn tanden waren ook witter dan wit en gedurende pauze’s deed hij niets anders dan fruit schillen en oppeuzelen. De beste man had nog nooit een druppel alcohol gehad. Hoe wereldvreemd kan een mens zijn?

Een andere vroegere collega van mij, Soedanees en moslim, ontzettend aardige jongen overigens, vertelde eens dat men geen alcohol mocht drinken omdat men dan mensen zou kunnen vermoorden. Dat zou in het hoofd van een gemiddelde inheemse Nederlander niet opkomen.

Ik ben overigens niet tegen religie-gekleurde mensen.

Wat een aankoop van een plastic tas al niet teweeg kan brengen…

Beslommeringen

De eerste onweersstormen van dit jaar zijn een feit en gisteren mochten we ook de eerste tropische dag al turven. Ik leef er helemaal van op. Zodanig zelfs dat ik ben begonnen met een gezondheidskuurtje. Ik was wat aangekomen, zodat ik mij maar nauwelijks meer met ontblote torso durfde te vertonen. Eventjes geen biertjes meer dus. En de app van Biernet verwijderd. Snel even wat kilo’s kwijtraken nu. Een ietsje ijdel zijn is goed voor de mens, want zien dat je er goed uitziet is immers goed voor je zelfbeeld.

Blij zijn met jezelf is goed.

Mijn jacht op huis en vast werk is ook nog volop in bedrijf. Omdat ik niet te overhaast tot die aankoop van dat nog te vinden droomhuisje wil overgaan, ga ik tussendoor nog even voor een huurwoning. Dan ben ik wat sneller weg uit de situatie van nu en dat creëert weer tijd. Qua banen is het overigens ook een kwestie van, er even tegenaan lopen. De passende vaste baan is nog steeds de speld in de hooiberg.

Hoe dan ook: Change is on its way.

Beslommeringen

Vanmorgen kwam mijn moeder op visite met haar vriend. Ze had een ouderwets lekker maaltje voor mij gekookt en het was erg gezellig. Toch bleef de opmerking niet uit: “Goh Bernard, ik hoor niks hoor.” Dit in reactie op de overlast die ik gezegd had soms te ervaren. Van die elektrische gitaarspelende buurman, die alleen ’s middags speelt.

Dat laatste leidde er al toe dat ik mijn huis ben gaan ontlopen tussen 14:30 en 18:00 uur. Fout natuurlijk, maar goed. Zo was ik van de laatste 30 middagen dus maar 4 thuis geweest, waarbij het alle keren stevig raak was. Nee, dat vertrouwen is wel verdwenen.

Het aantal voorvallen per tijdseenheid is vanaf enkele weken geleden ook nog eens explosief gestegen. Ik denk daarom dat meneer werkloos is geworden. Maar ’t kan natuurlijk ook een alternatieve manier van klantenwerving zijn, want hij zegt van origine psycholoog te zijn.

Bij een van die laatste 4 keren heb ik hem ook geappt, een idee dat hijzelf had aangedragen. Hij zegde daarbij toe dan te zullen stoppen, maar blijkt dat in de praktijk niet te doen. De andere 3 keren het huis danmaar ontvlucht, waarvan 2 keer de regen in.

Enfin. Ik had het huurcontract helaas net getekend, toen ik het niet bijsterstille genie ontdekte. De 9 al aangeschafte rollen behang teruggebracht. Mede op aanraden van mijn moeder. Waarom behangplakken als je er nu toch niet meer wilt blijven Bernard? We spreken begin augustus 2016. Zo kwam het dat ik nu in een huis met kale muren woon.

Nee, ’t is code rood, om ’t even in weersomstandigheden uit te drukken. Ik was juist in Wolvega komen wonen om van die wat getroebleerde buurman in Heerenveen af te zijn. Nu zit ik met zijn elektrische gitaarspelende psycholoog opgescheept. En ’t werk gaat ook al niet geweldig. Ik mis Beilen.

Niet dat ik kale muren niet mooi vind. Sterker nog, ik denk dat ik nooit weer ga behangplakken.