Tagarchief: beschouwelijk

Teneer

De atmosfeer broeit en er is niets dan de directe omgeving en mijn slaperigheid dat mij nog boeit. Ik hoor het gerommel in de onrustige luchtlagen. Uitstervende leefgeluiden uit de verte en een laatste koe die van zich laat horen. De zwaartekracht lijkt opgeschroefd en alles wat leeft lijkt er van doordrongen. Ik leg mijzelf te ruste in ’t lange gras. Koesterend het verlangen, dat het voor eeuwig is.

To stay alive – A method / A feel good movie about suffering

Herkenbaar. Klik op de link om de film te bekijken. Iggy Pop presenteert een handleiding om als eigenzinnig individu te kunnen overleven in deze onpersoonlijke wereld. Hij baseert zich daarbij op ‘Overleven – een handleiding’ van Michel Houellebecq.

“As you approach the truth, your solitude will increase.”

Heel apart dagje

De dag van het sollicitatiegesprek bij Gemeente Emmen, waarbij diepgaande vragen inzake BGT werden gesteld, terwijl de cursus nog moest plaatsvinden en terwijl ik er nog nooit mee had gewerkt. Slechts 1 van de 3 kandidaten – het was een groepsgesprek met 3 kandidaten voor evenzoveel vacatures – kon er iets zinnigs over zeggen, waarop men opperde dat wij direct al volop productie moesten kunnen draaien. Men keek vertwijfeld. Ik vond het fascinerend. Een korte demonstratie wees vervolgens uit dat het om sterk repetitieve werkzaamheden ging. Of we daar wel mee konden leven. Tja, nou…

De volgende dag vernam ik dat men geen brood in mij zag. Een andere kandidaat had de eer al aan zichzelf gehouden. Slimme jongen. Nee, ’t is wel best zo. We bevinden ons in hoogconjunctuur en de uitmuntende referenties stapelen zich op. ’t Zal toch eens weer goed moeten komen.

Schrijversblok

Vanmorgen kreeg ik de inspecteur van de woningstichting op bezoek. “Hey, je hebt geen behang!” Hij keek verwonderd om zich heen. Waarop ik het even uitlegde. Over de teruggebrachte 9 rollen behang en de conclusie na 2 dagen bombastisch gitaargeweld van de nieuwe b…

Kijk, daar kreeg het relaas alweer een te negatieve draai, terwijl het onderwerp zich zo bij uitstek leende voor een dartel stukje proza.

Ik kamp met een schrijversblok.

Alleen als je voelt wat je schrijft vloeit er goeds uit je pen.

Het gebruik van proxyservers en VPN neemt bovendien toe in mijn bezoekersstatistieken. Allemaal stiekeme voyeurs die zichzelf volzuigen met mijn leven. Zonder zich ooit bloot te geven. Maar goed, anoniem surfen is sowieso helemaal in opkomst momenteel.

Daar staat echter tegenover dat mijn blog bestaat uit oké geschreven bijdragen, die over mij en mijn kijk op het leven gaan. Ik wil exposeren, zoals musici, fotografen, beeldhouwers en schilders dat willen. Een bekende schrijver – ik denk Joost Zwagerman – vertelde eens dat hij schreef, in essentie om troost te vinden. Mineurstemmingen zijn perfecte inspiratiebronnen en zulks vertalen naar beeldschone teksten is troostend. Maria Callas ventileerde op haar beurt eens dat ze expressie belangrijker vond dan (muzikale) perfectie. Zij was weergaloos in haar werk. Soms moeten iets minder geschreven, veelzeggende teksten toch worden geplaatst.

Nog even het prachtige plaatje teruggetoverd, dat ik bij de aanvankelijke tekst had willen plaatsen.

Kale muren kunnen overigens erg mooi zijn, om nog heel even op dat eerste onderwerp terug te komen. Leuke anekdote daarbij is dat ik onlangs in het Waagmuseum te Deventer was. En waar ik eigenlijk kwam om het monumentale gebouw (uit 1528) te bekijken, bleek men ’t helemaal te hebben gerenoveerd. Effen witte rolgordijnen voor oeroude glas-in-lood-ramen. Tja mensen, deze waag herbergt een geschiedenis verstoppend museum. ’t Was mij de €9 niet waard.

Barefoot

the bright light
was out of sight
all through the cold
and wintery night

a year of my life
again has been sold
but it’s spring all right
and I’m ending the fight

let us rewrite
and let us turn
black into white and
white or pink into sunburn

let us glow
and flow
beyond our shadow
and let us be understood
barefoot
as we are

Een INFJ

In 1921, gepubliceerde Carl Jung psychologische typen, waarin hij mensen gecategoriseerde in primaire vormen van psychologische functies. In de jaren 1940 bouwden Katharine Cook Briggs en haar dochter, Isabel Briggs Myers voort op het door Jung ontwikkelde onderzoek en ontwikkelden hun eigen theorie over psychologische types waarin 16 persoonlijkheden werden opgevoerd. Nu ben ik niet zo van de persoonlijkheidstests, maar een artikel op LinkedIN haalde mij over. De uitslag was treffend. Echt een eyeopener.

Advertentie in de krant?

Het speelt al een tijdje door mijn gedachten. Gaan wonen bij, bijvoorbeeld in een boerderijtje wonende bejaarden, zodat wij de gezelligheid van elkaar hebben, zodat ik vrij kan wonen en zij iemand hebben voor het zware werk en de klusjes, waardoor ze er veel langer kunnen blijven wonen. We zouden ook meer betekenis aan elkaars leven kunnen geven. Hoeveel ouderen creperen er immers niet van de eenzaamheid? Ik ken mensen die uit verveling om 19:00 uur naar bed gaan. ’t Gaat om een symbiotische vorm van huren dus. ’t Lijkt me geweldig, maar praktisch ook best wel onuitvoerbaar. Want waar vind je immers zo’n plekje? Ik weet dat er genoeg bejaarden zijn die dit graag zouden willen, maar hoe kom je die tegen? Het draait dan om vertrouwen en dit is immers een wereld waarin iedereen elkaar belazert. Hoe kan men leren dat mijn bedoelingen zuiver zijn? Maar men moet zelf natuurlijk ook te vertrouwen zijn. Dat mes moet aan 2 kanten snijden. Misschien moet ik eens een advertentie in de krant zetten. Als Fries sprekende boerenzoon met goede baan bij een zuivelfabriek zou je toch vertrouwen moeten kunnen wekken bij een bepaalde groep mensen. Ik kan ook uitleggen waarom dit voor mij een lonende constructie zou zijn. Ik stotter namelijk wat, waardoor ik minder snel nieuwe contacten aan ga. Ik heb ook wel affiniteit met bejaarden. Zo bezoek ik dikwijls een lieve oude mevrouw in Lindestede. Als hobbymatig geschiedschrijver ben ik daarnaast bijzonder geïnteresseerd in de verhalen over vroeger. Kunnen ze op dat vlak ook hun ei kwijt. Als ’t uiteindelijk gebeurd is vertrek ik gewoon weer. Dat zou ook zwart op wit kunnen.

Ongelukkig onder gelukkige omstandigheden

Ontevreden of ongelukkig zijn in de rijke wereld waarin ik werd geboren. Het maakt dat ik mij soms schuldig voel. Maar misschien is de welvaart wel juist het probleem. Mensen hebben elkaar immers niet meer nodig. Waar mensen vroeger druk moesten samenwerken om de eindjes aan elkaar te knopen, waar men ’s avonds gezellig met zijn allen rond de tafel zat en waar iedereen in ’t zelfde schuitje zat, is ’t tegenwoordig iedereen voor zich. Televisies, computers en mobieltjes hebben wat dat betreft ook weinig goeds gebracht. We zitten liever voor een slechte tv-serie of in een chatsessie over niks, dan in een warm persoonlijk gesprek op de bank. Neem alleen het buurtje waar ik sinds 10 maanden woon eens in ogenschouw. ’t Is in een middelgroot dorp, maar ’t doet aan als stadsbuurt. Ik weet de namen van mijn aanwonende buren niet eens. ’t Is allemaal import. Niks praatjes over de heg. Behalve mij is er maar 1 persoon in de straat die geïnteresseerd lijkt te zijn. Dat individualistische zorgt er ook voor dat je niks meer voor elkaar over hebt. Je kunt immers veel meer van elkaar hebben als je elkaar mag. Niet dat ik als ongelukkig te boek sta of wil staan overigens. Meestal is ’t geluk wel van mijn gezicht te lezen. Maar, we hebben allemaal weleens zo’n momentje. Interessant is ook dat het geluksgevoel verschilt per regio / werelddeel. Een bevriende Belg zei eens dat hij vond dat men in de stad Groningen allemaal zo somber voor zich uit keek. Hij werkte daar ad interim en was Brusselaar. Ik herken dat ook van mijn reizen. In bepaalde streken stralen de ogen van mensen veel meer, terwijl zij soms vele malen minder dan ons bezitten. Geld maakt dus helemaal niet gelukkig. Maar goed, dat wisten we natuurlijk ook al. Ik tenminste wel. Elkaar nodig hebben is wat gelukkig maakt.

Door elkaars ogen

Elkaar in de ogen kijken en merken dat je door elkaars ogen in contact komt te staan met een andere wereld.

Ooit zo’n ervaring gehad?

Zo eens in de 2 jaar kom ik een medemens tegen, die blijkbaar “compatibel” met mij is. Iemand die ik in een fractie van een seconde zo diep in de ogen kan kijken, dat wij beiden in een trans komen.

De laatste keer dat het gebeurde was afgelopen jaar. In de Jumbo aan de van Loonstraat te Leeuwarden. De persoon in kwestie was er zo door gefascineerd dat hij nogmaals langsliep om het te ervaren.

En het gebeurde opnieuw.

Wat je ervaart?

Dat is lastig te definiëren, maar ’t is alsof je in een immense zwarte leegte kijkt. ’t Voelt vertrouwd en er is herkenning. Alsof je heel even weer weet wie je werkelijk bent en waarom je hier op aarde ronddoolt.

De volgende keer wil ik de compatibele entiteit aanspreken. Wellicht kunnen we samen een experiment doen, waarbij we niet wegkijken na die fractie van de seconde.

Zien waar we belanden.