Tagarchief: beschouwelijk

Een INFJ

In 1921, gepubliceerde Carl Jung psychologische typen, waarin hij mensen gecategoriseerde in primaire vormen van psychologische functies. In de jaren 1940 bouwden Katharine Cook Briggs en haar dochter, Isabel Briggs Myers voort op het door Jung ontwikkelde onderzoek en ontwikkelden hun eigen theorie over psychologische types waarin 16 persoonlijkheden werden opgevoerd. Nu ben ik niet zo van de persoonlijkheidstests, maar een artikel op LinkedIN haalde mij over. De uitslag verraste mij omdat deze zo treffend is. Echt een eyeopener.

Advertentie in de krant?

Het speelt al een tijdje door mijn gedachten. Gaan wonen bij, bijvoorbeeld in een boerderijtje wonende bejaarden, zodat wij de gezelligheid van elkaar hebben, zodat ik vrij kan wonen en zij iemand hebben voor het zware werk en de klusjes, waardoor ze er veel langer kunnen blijven wonen. We zouden ook meer betekenis aan elkaars leven kunnen geven. Hoeveel ouderen creperen er immers niet van de eenzaamheid? Ik ken mensen die uit verveling om 19:00 uur naar bed gaan. ’t Gaat om een symbiotische vorm van huren dus. ’t Lijkt me geweldig, maar praktisch ook best wel onuitvoerbaar. Want waar vind je immers zo’n plekje? Ik weet dat er genoeg bejaarden zijn die dit graag zouden willen, maar hoe kom je die tegen? Het draait dan om vertrouwen en dit is immers een wereld waarin iedereen elkaar belazert. Hoe kan men leren dat mijn bedoelingen zuiver zijn? Maar men moet zelf natuurlijk ook te vertrouwen zijn. Dat mes moet aan 2 kanten snijden. Misschien moet ik eens een advertentie in de krant zetten. Als Fries sprekende boerenzoon met goede baan bij een zuivelfabriek zou je toch vertrouwen moeten kunnen wekken bij een bepaalde groep mensen. Ik kan ook uitleggen waarom dit voor mij een lonende constructie zou zijn. Ik stotter namelijk wat, waardoor ik minder snel nieuwe contacten aan ga. Ik heb ook wel affiniteit met bejaarden. Zo bezoek ik dikwijls een lieve oude mevrouw in Lindestede. Als hobbymatig geschiedschrijver ben ik daarnaast bijzonder geïnteresseerd in de verhalen over vroeger. Kunnen ze op dat vlak ook hun ei kwijt. Als ’t uiteindelijk gebeurd is vertrek ik gewoon weer. Dat zou ook zwart op wit kunnen.

Ongelukkig onder gelukkige omstandigheden

Ontevreden of ongelukkig zijn in de rijke wereld waarin ik werd geboren. Het maakt dat ik mij soms schuldig voel. Maar misschien is de welvaart wel juist het probleem. Mensen hebben elkaar immers niet meer nodig. Waar mensen vroeger druk moesten samenwerken om de eindjes aan elkaar te knopen, waar men ’s avonds gezellig met zijn allen rond de tafel zat en waar iedereen in ’t zelfde schuitje zat, is ’t tegenwoordig iedereen voor zich. Televisies, computers en mobieltjes hebben wat dat betreft ook weinig goeds gebracht. We zitten liever voor een slechte tv-serie of in een chatsessie over niks, dan in een warm persoonlijk gesprek op de bank. Neem alleen het buurtje waar ik sinds 10 maanden woon eens in ogenschouw. ’t Is in een middelgroot dorp, maar ’t doet aan als stadsbuurt. Ik weet de namen van mijn aanwonende buren niet eens. ’t Is allemaal import. Niks praatjes over de heg. Behalve mij is er maar 1 persoon in de straat die geïnteresseerd lijkt te zijn. Dat individualistische zorgt er ook voor dat je niks meer voor elkaar over hebt. Je kunt immers veel meer van elkaar hebben als je elkaar mag. Niet dat ik als ongelukkig te boek sta of wil staan overigens. Meestal is ’t geluk wel van mijn gezicht te lezen. Maar, we hebben allemaal weleens zo’n momentje. Interessant is ook dat het geluksgevoel verschilt per regio / werelddeel. Een bevriende Belg zei eens dat hij vond dat men in de stad Groningen allemaal zo somber voor zich uit keek. Hij werkte daar ad interim en was Brusselaar. Ik herken dat ook van mijn reizen. In bepaalde streken stralen de ogen van mensen veel meer, terwijl zij soms vele malen minder dan ons bezitten. Geld maakt dus helemaal niet gelukkig. Maar goed, dat wisten we natuurlijk ook al. Ik tenminste wel. Elkaar nodig hebben is wat gelukkig maakt.

Door elkaars ogen

Elkaar in de ogen kijken en merken dat je door elkaars ogen in contact komt te staan met een andere wereld.

Ooit zo’n ervaring gehad?

Zo eens in de 2 jaar kom ik een medemens tegen, die blijkbaar “compatibel” met mij is. Iemand die ik in een fractie van een seconde zo diep in de ogen kan kijken, dat wij beiden in een trans komen.

De laatste keer dat het gebeurde was afgelopen jaar. In de Jumbo aan de van Loonstraat te Leeuwarden. De persoon in kwestie was er zo door gefascineerd dat hij nogmaals langsliep om het te ervaren.

En het gebeurde opnieuw.

Wat je ervaart?

Dat is lastig te definiëren, maar ’t is alsof je in een immense zwarte leegte kijkt. ’t Voelt vertrouwd en er is herkenning. Alsof je heel even weer weet wie je werkelijk bent en waarom je hier op aarde ronddoolt.

De volgende keer wil ik de compatibele entiteit aanspreken. Wellicht kunnen we samen een experiment doen, waarbij we niet wegkijken na die fractie van de seconde.

Zien waar we belanden.

Beste Herman

Wij hebben iets gemeen. We stotterden vroeger allebei. Ik nog steeds. Jij bent het verleerd.

Ik was al vroeg bewonderaar van beroemdheden die hebben gestotterd. Ed Nijpels, Mozes…

Ik las eens een interview met Woody Allen, waarin hij beschreef hoe dat onhandige, lelijke eendje, dat hij in zijn jeugdjaren was geweest, had geleerd dat grappig zijn loonde. Hij had een 2e natuur ontwikkeld.

Ik herken dat. Jij misschien ook.

Dat continu bezig zijn met…

Afgelopen jaar liep ik eens een stotteraarster tegen het lijf. Zij begreep in 2 minuten waar de rest van de wereld zich waarschijnlijk wel voor altijd over zal blijven verbazen.

Herman, het ga je goed!

Groeten van Bernardus

Beslommeringen

Vanmorgen kwam mijn moeder op visite met haar vriend. Ze had een ouderwets lekker maaltje voor mij gekookt en het was erg gezellig. Toch bleef de opmerking niet uit: “Goh Bernard, ik hoor niks hoor.” Dit in reactie op de overlast die ik gezegd had soms te ervaren. Van die elektrische gitaarspelende buurman, die alleen ’s middags speelt.

Dat laatste leidde er al toe dat ik mijn huis ben gaan ontlopen tussen 14:30 en 18:00 uur. Fout natuurlijk, maar goed. Zo was ik van de laatste 30 middagen dus maar 4 thuis geweest, waarbij het alle keren stevig raak was. Nee, dat vertrouwen is wel verdwenen.

Het aantal voorvallen per tijdseenheid is vanaf enkele weken geleden ook nog eens explosief gestegen. Ik denk daarom dat meneer werkloos is geworden. Maar ’t kan natuurlijk ook een alternatieve manier van klantenwerving zijn, want hij zegt van origine psycholoog te zijn.

Bij een van die laatste 4 keren heb ik hem ook geappt, een idee dat hijzelf had aangedragen. Hij zegde daarbij toe dan te zullen stoppen, maar blijkt dat in de praktijk niet te doen. De andere 3 keren het huis danmaar ontvlucht, waarvan 2 keer de regen in.

Enfin. Ik had het huurcontract helaas net getekend, toen ik het niet bijsterstille genie ontdekte. De 9 al aangeschafte rollen behang teruggebracht. Mede op aanraden van mijn moeder. Waarom behangplakken als je er nu toch niet meer wilt blijven Bernard? We spreken begin augustus 2016. Zo kwam het dat ik nu in een huis met kale muren woon.

Nee, ’t is code rood, om ’t even in weersomstandigheden uit te drukken. Ik was juist in Wolvega komen wonen om van die wat getroebleerde buurman in Heerenveen af te zijn. Nu zit ik met zijn elektrische gitaarspelende psycholoog opgescheept. En ’t werk gaat ook al niet geweldig. Ik mis Beilen.

Niet dat ik kale muren niet mooi vind. Sterker nog, ik denk dat ik nooit weer ga behangplakken.

De donkere winternachten

Van de week sprak ik met een collega over het leven. Hij vertelde dat het mijne ongecompliceerd aandeed, omdat ik als vrijgezel immers kon doen wat ik wilde. Maar de beste man is zelf altijd getrouwd geweest en heeft al kleinkinderen. Hij hoeft zijn status quo alleen nog maar te behouden. Als hij die eeuwige vrijgezel was geweest die ik ben, dan zou hij wel hebben geweten van ’t lege huis en de donkere winternachten, ’t sterk moeten zijn voor jezelf alleen. Maar goed, hij is helemaal verweven met dit bestaan, terwijl ik mijn heil juist zie in onthechten. Alzo redenerende scoorde hij toch een onbedoeld punt. Mijn leven ondervindt weinig complicaties. Nee, ’t is een en al stimulans.

Ik wens bij tijden niet langer gepenetreerd te worden

Besloten om mijn telefoon ’s avonds uit te zetten, omdat ongelukkig gekozen momenten om te socialiseren, abrupt, schril met stiltes contrasterende beltonen, die tot in de kieren disharmonieus interveniëren in ensemble met paniekerig-associatief vibreren, zo dikwijls slecht belonen en mijn geboren kalmte, in significante tijden soms ernstig kunnen doen verstoren in mijn huis, ‘t hutje op de hei, ‘t rustoord waarin ik des avonds zo onverstoorbaar en onhoorbaar als mogelijk is, geheel zonder sjablonen genietend van koffiebonen en rumbonen, bewonderend en beoefenend de kunstenarij, de krent in de brij, zinnen probeer te verzetten. Ik wens bij tijden niet langer gepenetreerd te worden door andermans droevige parelglans, overvleugelende cadans of beteugelende balans.

rca

Beslommeringen

Vanmiddag heerlijk gefietst in Drenthe. ’t Zonnetje kwam er maar nauwelijks door, maar volgens het KNMI was het de eerste warme dag van het jaar. Op de weg terug mijn moeders gazon nog even gemaaid en na thuiskomst gedoucht en een serie achterstallige rekeningen betaald. Daarbij ’t huis overhoop gehaald tot het kwartje viel. De bescheiden van de waterschapsheffingen krijg je tegenwoordig immers digitaal. In dat moment van euforie, 555 en Wakker Dier ook nog even verblijd met een gift. We hebben het hier zo goed in Nederland. En ’t staat anders toch maar renteloos op de rekening.