Zij kocht een plastic tas

Vanmiddag stond ik in de rij voor de kassa van Lidl. Er was een Turkse mevrouw voor mij. Het viel mij op dat ze niets ongezonds kocht.

’t Leek wel een knappe vrouw, al had dat haar hoofddoek dat misschien moeten verhullen. Haar tanden waren witter dan wit en ze straalde als een engeltje. Ze leek de glimlach niet van haar gezicht te kunnen krijgen.

Net toen ik wat respect voor haar begon te voelen, kocht ze echter een plastic tas. Dat ergerde mij, want ze had klaarblijkelijk ook helemaal geen moeite gedaan om een tas mee te nemen.

Turken / moslims zijn vaak zo overdreven burgerlijk. Geen drank, luisteren naar de wijze raad van de ouders. Als je in een soek winkelt, krijg je vaak ook het gevoel dat je stoort in een familiefeestje, omdat men zo overdreven vriendelijk met elkaar omgaat en daarbij de eigen taal spreekt. Men moet speciaal voor jou Nederlands gaan praten.

Ik heb eens samenwerkt met een Marokkaanse moslim. Ook zijn tanden waren witter dan wit en gedurende pauze’s deed hij niets anders dan fruit schillen en eten. De beste man had nog nooit een druppel alcohol gehad. Hoe wereldvreemd kan een mens zijn?

Ik herinner me zijn verhaal over die avond met 2 collega’s in een hotel nog goed. Die waren beide zo dronken geworden dat ze niet meer aanspreekbaar waren. Om mee te doen had hij ze in wc-papier gewikkeld.

Een andere vroegere collega van mij, Soedanees en moslim, ontzettend aardige jongen overigens, vertelde eens dat men geen alcohol mocht drinken omdat men dan mensen zou kunnen vermoorden. Dat zou in het hoofd van een gemiddelde inheemse Nederlander niet opkomen.

Ik ben overigens niet tegen religie-gekleurde mensen.

Wat een aankoop van een plastic tas al niet teweeg kan brengen…

Wild gefladder in het dwarrelende stof

Daar was onlangs die knuppel in het hoenderhok, waardoor ik eigenlijk al niet meer terug naar Fryslân wilde verhuizen. Gisteren zorgde een sterke nummer 2 voor stampei op de werkvloer. Op de (officieel) 1e werkdag in de nieuwe baan. En ’t meningsverschil met die huisarts maakte ’t feest compleet. Maar waar gisteren de donderstorm nog brulde, er ging zelfs een sollicitatie de deur uit, daalden de engeltjes vandaag in groten getale bij mij neder. Ooh, was ik maar helderziende.

’t Opspringende hert is me weleens wat teveel wie ik ben.

Ik vlieg om neder te dalen

Ik vlieg om neder te dalen, daal neder om te ontstijgen. Ik drink om verdrinking te voorkomen, ga als een ploeg door de aarde, terwijl ik maar nauwelijks leef. Ik onthecht om te construeren en leef solitair om mij niet eenzaam te voelen. Ik pieker om zorgeloos te worden en span mij in om te ontspannen. Ik praat teveel omdat ik het gesprek liever ontloop, ga blootsvoets door de sneeuw om de koude te ontberen en draag laarzen, alleen maar om het omstanders te vergemakkelijken. Ik zoek de duisternis om het zonlicht te intensiveren en het onbegrip om mij heen is mijn weg naar verlichting. Ik ben die hardliner om dat zachte in mijzelf te behouden en het kost mij moeite om dat moeiteloos vast te houden. Moeiteloos, omdat het in mijn ogen niet anders kan. Want de weg van de waarheid is compromisloos, waar het wereldse zoveel gemakkelijker uitvalswegen biedt. Maar de wereld is de wereld, waar ik zuiver wil zijn. Gemakkelijker is gemakkelijker, maar zo zelden beter.

ICE-nummer?

Een dierbare, die mij wegzet als zorgenkindje om aandacht te krijgen en haar trawanten, met name haar oudste dochter praten het goed. De gevolgen zijn niet van de lucht. Zo begeef ik mij allang niet meer in familiekringen omdat ik mij daar niet meer kan vertonen. En die  lekkere goedbedoelde maaltjes die ik allemaal van haar kreeg voorgeschoteld, maken het nog eens 100.000 keer moeilijker.

Ik ben eens overspannen geweest. Decennia geleden inmiddels.

Dat stotteren, die naïviteit en dat excentrieke gooien olie op het vuur.

Wat de mens niet begrijpt veroordeelt hij graag.

Maar goed, mijn nieuwe werkgever wil nu dus dat ik een ICE-nummer opgeef voor noodgevallen. Wie o wie? De pc was al versleuteld. Nu de rest nog.

Cursus navigeren met de zon

Vanmiddag sprak ik een toevallige voorbijganger op een terras. Hij vertelde over zijn met gps uitgezette wandeling over het Drentse pad en ik vertelde dat ik navigeerde met behulp van de zon. Meneer vond dat opzienbarend. Het bracht mij op het idee van deze cursus.

Welnu.

Wat je moet weten is dat de zon ongeveer in het oosten tot zuidoosten opkomt, dat deze rond het middaguur ongeveer in het zuiden staat, halverwege de middag in het westen en bij zonsondergang in het noordwesten. Meer is het niet.

Na 1 of 2 keer oefenen merk je dat het heel snel in je systeem gaat zitten. Je gaat ongemerkt letten op waar de zon staat. Als je ergens halverwege de middag vertrekt en de zon staat rechts van je, dan weet je dus dat je zuidwaarts gaat. Dan weet je automatisch ook dat je de zon links van je moet krijgen als je terug wilt. Als de reistijd vele uren is, dan moet je iets rekening houden met de draaiing van de zon om de aarde. Als je bijvoorbeeld rond het middaguur vertrekt met de zon loodrecht op je linkerzijde (je gaat dan naar het westen) en je keert pas aan het einde van de middag terug, dan moet je de zon linksachter je zien te krijgen.

Als je dit begrijpt, dan kun je navigeren met behulp van de zon. Gefeliciteerd. Zo simpel is het dus.

Nee, dan die cursus ’s nachts navigeren met sterren. Honderd keer moeilijker.