Jan Splinter

Eereergisteren fietste ik bij Epe, eergisteren door de Weerribben en gisteren en vandaag door Leeuwarden en wijde omgeving. De uitsmijter in Kalenberg was overigens noemenswaardig lekker.

Bij deze aangelegenheden signaleerde ik 2 eerste tuintjemaaiende mensen, 2 lieveheersbeestjes, een allereerste vlinder, speenkruid, krokussen, sneeuwklokjes, bijna ontluikende narcissen, de eerste madeliefjes en een eerste klein hoefblad. Maar ’t eerste, beschut liggende stukje grasland, leek ook al welig te tieren en op te veren in het warme zonlicht. En de wilgenkatjes zijn natuurlijk alweer oud nieuws.

Beste mensen, de trui kan uit.

Bye bye winter.

Blow, blow, thou winter wind,  Shakespeare
thou art not so unkind
as man’s ingratitude;
thy tooth is not so keen,
because thou art not seen,
although thy breath be rude.

Freeze, freeze, thou bitter sky,
that dost not bite so nigh
as benefits forgot:
though thou the waters warp,
thy sting is not so sharp
as friend remembered not.

Achillespezen

Vanavond mijn nette schoenen weer eens gedragen en weer thuisgekomen merk ik dat dit geen goed idee is geweest. Begin december deed het fenomeen zich voor ’t eerst voor. Ontstoken achillespezen. Twee weken daarvoor was ik gestart in een nieuwe baan. Met nieuwe, bij de hielen wat te strak zittende werkschoenen.

Teken aan de wand?

Ik ben fervent blotevoetenloper, maar was daar omwille van de carrièreswitch even mee gestopt. In Beilen veroorzaakte het namelijk weleens wat reuring.

Blootsvoets wandelen kan bij temperaturen hoger dan -5°C.  Ik doe het dus ook ’s winters graag. Het idee is dat de contacten met de ondergrond je warme bloed door de voeten doet masseren.

Het is maar goed dat op 1 maart de meteorologische lente aanbreekt. Dan heb ik tenminste weer een excuus.

Count your blessings

De verhoudingen op het werk beginnen inmiddels wat uit te kristalliseren. Ik ben zo’n type dat nieuwe mensen aanvankelijk meestal veel te positief inschat. Ik denk dat de wens om goede bedoelingen in mensen te zien hierbij een rol speelt.

Als de eerste indruk toch negatief blijkt te zijn, dan hoeft dat overigens ook helemaal ook helemaal nog niet te betekenen dat het negatief blijft. Mensen hebben immers vaak ook eventjes wat tijd nodig om het licht te zien / zich voor je te durven openstellen. Dat vind ik eerlijk gezegd wel een positieve eigenschap. Ik heb het niet zo op allemansvriendjes.

Voor dit proces van totstandkoming van verstandhoudingen staat gemiddeld zo’n 3 maanden, zo leerde ik al. Ik heb veel banen gehad.

’t Sijpelt overigens al door dat FrieslandCampina Leeuwarden mij ook geen vaste baan zal brengen. Maar goed, mooi dat daar duidelijkheid over is.

Count your blessings.

Rhenen

Vanmiddag stapte ik in mijn auto voor een ritje naar Wageningen en omstreken. Het weer was bijzonder mooi. Bij Arnhem miste ik de afslag Rotterdam, zodat ik om moest rijden en uiteindelijk parkeerde ik mijn auto rond 15:00 uur bij een fietsverhuurbedrijf in het centrum van Wageningen.

Ik stapte opgelucht uit, maar zag toen dat ik er maximaal 1,5 uur zou mogen staan. Tja, dat was echt te kort voor een fietstocht. Het was echter knetterdruk in het stadje en de naburige parkeergelegenheid bleek al uit te puilen, zodat ik weer instapte om door te rijden naar Rhenen. Ik had het fietstochtje al uit mijn hoofd gezet toen ik aldaar een fietsenzaak spotte en mij 10 minuten later op een fiets vond.

Prachtig langs de Rijn gefietst en over heuvels en door dalen en daarbij Wageningen ook nog even aangedaan. Ik heb daar destijds een tijdje gestudeerd aan de hogere agrarische laboratoriumschool. Ik was toen echter nog maar 19 en bleek helemaal verkeerd voorgelicht te zijn door de decaan van de vooropleiding en mijn ouders hadden mij in een kosthuis geholpen waar men zwarte kousen was gewend. We spreken Ederveen, 1989. Een foutere start had ik nooit kunnen maken. Na een halfjaartje de stekker er dus uit getrokken en begonnen aan de agrarische hogeschool in Leeuwarden. Dat ook afgemaakt overigens. Het eerste jaar in een halfjaar gehaald en mijn afstudeeropdracht bestond uit het programmeren van een database-georiënteerd pakket dat de waterhuishouding van polders kon registreren en presenteren. Daarop vervolmaakte ik het programma nog in betaalde dienst van school, terwijl ik er nog studeerde. Dat was ongehoord.

Er liggen dus nog best wel wat herinneringen in de regio Wageningen. Het was helaas te kort dag voor een bezoekje aan het gerestaureerde kasteel Renswoude, dat destijds gedeeltelijk was uitgebrand. ’t Was altijd mijn favoriete stek om wat te mediteren en te mijmeren. Onderstaande foto geeft een idee, maar de duiventil en de tuin met de monumentale bomen maakten het helemaal af. Je waande er je in een andere wereld.

Pizza gescoord om 18:00 uur en daarna de Mio weer aangezet om een koers huiswaarts voor mij uit te stippelen. Daaruit bleek wel weer dat de mens stopt met denken als de navigator aan staat, want het apparaatje stuurde mij van de wal in de sloot: Vanuit Rhenen over de Rijn, waarna ik over een weg zou moeten mèt versperring waar alleen een grote personenbus overheen kan. En de weg terug naar Rhenen kon het zelfs helemaal niet vinden, terwijl ik wist dat ik via Wageningen en Renkum weer richting Arnhem en Apeldoorn moest. Dat uiteindelijk ook gedaan, waarbij ’t ding stevig protesteerde. “Neem bij de volgende rotonde de 4e afslag.”. Jawel. Het betrof een rotonde met 3 afslagen. “Probeer een wending te maken.”. Gelukkig bleef het beleefd en verhief het haar stem nooit. Dat dan weer wel.

Ik had de voor mij bekende regio Zwolle als eindbestemming ingesteld en toen ik daar voorbijreed besloot ik om het apparaat aan te laten staan, gedurende het laatste stuk naar Wolvega. Eens testen hoe irritant het was om te rijden, met de navigator ingesteld op tegengestelde richting. Conclusie is dat je best wel stressbestendig moet zijn om dat heel lang vol te houden. Ik bleek het al na enkele opties om te keren al zat te zijn.

Mooi dagje beleefd, maar mij daarbij wel gerealiseerd dat het nu echt anders moet in mijn leven. Ik moet vaart maken met de verhuizing en als ik toch elders dan in Fryslân mocht komen te wonen, dan is een baan bij een andere plant van FrieslandCampina ook geen enkel punt. Gelderland is schitterend, maar het zuiden van Limburg trekt ook best wel. Ik ben op dit moment naarstig op zoek naar een vrijstaande koopwoning en kom dus een beetje tot de conclusie dat ik liever naar elders ga. Een mens moet misschien niet teveel gevoelsmatig / instinctief handelen, want de mens wil van nature niet veranderen. Een ellendige situatie geeft ook zekerheid. We moeten af en toe ook even ons verstand gebruiken.

De winter loopt weer teneinde en vanaf heden wil ik weer blootsvoets door ’t leven. Het kan weer.

Wortels

wortels eten
wortels trekken
wortels onthouden
wortels van je bestaan
vergeten is jezelf vergeten
ontwortelen is als wortels stekken
blad verlept en niet wortelen is vergaan
je kunt je er in het geheel niet aan onttrekken
je groeit vanuit je wortels, mooi oranje of met schandvlekken

Intermezzo

Het leuke van Spotify is dat je radiozenders kunt beginnen op basis van een favoriet nummer, zodat je soortgelijks krijgt voorgeschoteld.

Josephine Foster. Ze ademt iets heel erg buitengewoons.


01. Sugarpie, I’m Not the Same 0:00
02. No One’s Calling Your Name 3:26
03. My Wandering Heart 7:22
04. I’m A Dreamer 11:16
05. Amuse A Muse 14:54
06. Blue Roses 16:49
07. Pretty Please 20:44
08. Magenta 23:58
09. This Is Where The Dreams Head, Maude 29:32
10. Cabin In The Sky 34:22


Blog, Poëzie, Gedichten, Rymsels, Poetry en Impressies