Beslommeringen

Vanmorgen kwam mijn moeder op visite met haar vriend. Ze had een ouderwets lekker maaltje voor mij gekookt en het was erg gezellig. Toch bleef de opmerking niet uit: “Goh Bernard, ik hoor niks hoor.” Dit in reactie op de overlast die ik gezegd had soms te ervaren. Van die elektrische gitaarspelende buurman, die alleen ’s middags speelt.

Dat laatste leidde er al toe dat ik mijn huis ben gaan ontlopen tussen 14:30 en 18:00 uur. Fout natuurlijk, maar goed. Zo was ik van de laatste 30 middagen dus maar 4 thuis geweest, waarbij het alle keren stevig raak was. Nee, dat vertrouwen is wel verdwenen.

Het aantal voorvallen per tijdseenheid is vanaf enkele weken geleden ook nog eens explosief gestegen. Ik denk daarom dat meneer werkloos is geworden. Maar ’t kan natuurlijk ook een alternatieve manier van klantenwerving zijn, want hij zegt van origine psycholoog te zijn.

Bij een van die laatste 4 keren heb ik hem ook geappt, een idee dat hijzelf had aangedragen. Hij zegde daarbij toe dan te zullen stoppen, maar blijkt dat in de praktijk niet te doen. De andere 3 keren het huis danmaar ontvlucht, waarvan 2 keer de regen in.

Enfin. Ik had het huurcontract helaas net getekend, toen ik het niet bijsterstille genie ontdekte. De 9 al aangeschafte rollen behang teruggebracht. Mede op aanraden van mijn moeder. Waarom behangplakken als je er nu toch niet meer wilt blijven Bernard? We spreken begin augustus 2016. Zo kwam het dat ik nu in een huis met kale muren woon.

Nee, ’t is code rood, om ’t even in weersomstandigheden uit te drukken. Ik was juist in Wolvega komen wonen om van die wat getroebleerde buurman in Heerenveen af te zijn. Nu zit ik met zijn elektrische gitaarspelende psycholoog opgescheept. En ’t werk gaat ook al niet geweldig. Ik mis Beilen.

Niet dat ik kale muren niet mooi vind. Sterker nog, ik denk dat ik nooit weer ga behangplakken.

De donkere winternachten

Van de week sprak ik met een collega over het leven. Hij vertelde dat het mijne ongecompliceerd aandeed, omdat ik als vrijgezel immers kon doen wat ik wilde. Maar de beste man is zelf altijd getrouwd geweest en heeft al kleinkinderen. Hij hoeft zijn status quo alleen nog maar te behouden. Als hij die eeuwige vrijgezel was geweest die ik ben, dan zou hij wel hebben geweten van ’t lege huis en de donkere winternachten, ’t sterk moeten zijn voor jezelf alleen. Maar goed, hij is helemaal verweven met dit bestaan, terwijl ik mijn heil juist zie in onthechten. Alzo redenerende scoorde hij toch een onbedoeld punt. Mijn leven ondervindt weinig complicaties. Nee, ’t is een en al stimulans.

Ik wens bij tijden niet langer gepenetreerd te worden

Besloten om mijn telefoon ’s avonds uit te zetten, omdat ongelukkig gekozen momenten om te socialiseren, abrupt, schril met stiltes contrasterende beltonen, die tot in de kieren disharmonieus interveniëren in ensemble met paniekerig-associatief vibreren, zo dikwijls slecht belonen en mijn geboren kalmte, in significante tijden soms ernstig kunnen doen verstoren in mijn huis, ‘t hutje op de hei, ‘t rustoord waarin ik des avonds zo onverstoorbaar en onhoorbaar als mogelijk is, geheel zonder sjablonen genietend van koffiebonen en rumbonen, bewonderend en beoefenend de kunstenarij, de krent in de brij, zinnen probeer te verzetten. Ik wens bij tijden niet langer gepenetreerd te worden door andermans droevige parelglans, overvleugelende cadans of beteugelende balans.

rca

Beslommeringen

Vanmiddag heerlijk gefietst in Drenthe. ’t Zonnetje kwam er maar nauwelijks door, maar volgens het KNMI was het de eerste warme dag van het jaar. Op de weg terug mijn moeders gazon nog even gemaaid en na thuiskomst gedoucht en een serie achterstallige rekeningen betaald. Daarbij ’t huis overhoop gehaald tot het kwartje viel. De bescheiden van de waterschapsheffingen krijg je tegenwoordig immers digitaal. In dat moment van euforie, 555 en Wakker Dier ook nog even verblijd met een gift. We hebben het hier zo goed in Nederland. En ’t staat anders toch maar renteloos op de rekening.

Verregend weekend

Afgelopen vrijdagochtend kwam ik uit de laatste nachtdienst. Daarop begon het te regenen. En hoewel ik de hele week overdag niet thuis was geweest, vond de buurman het toch nodig om juist op die compleet verregende vrije zaterdagmiddag de elektrische gitaar ter hand te nemen. Het deed mij opspringen uit mijn middagslaapje en het huis ontvluchten. Om danmaar even bij mijn moeder te buurten.

Vanmiddag – de maandag daarop – gebeurde hetzelfde. Het regende aldoor en rond 15:30 uur begon de buurman weer van leer te trekken, zodat ik het hazenpad weer koos. Deze keer deed mij dat uiteindelijk in ’t Drents-Friese wold belanden, omdat de ondergrond daar sterk zanderig en dus altijd droog is. Dat is belangrijk als je blootsvoets wandelt, omdat je broekspijpen anders helemaal onder de drek komen te zitten. Een geluk bij een ongeluk was dat het na een kwartiertje droog werd, zodat ik de harde wind niet langer met paraplu hoefde te trotseren. Zo werd het toch nog een leuke middag.

Morgenvroeg weer beginnen. Het zonnetje is voornemens om er ’s middags weer door te komen. Het veroorzaakt toch wel veel stress.

Jan Splinter

Eereergisteren fietste ik bij Epe, eergisteren door de Weerribben en gisteren en vandaag door Leeuwarden en wijde omgeving. De uitsmijter in Kalenberg was overigens noemenswaardig lekker.

Bij deze aangelegenheden signaleerde ik 2 eerste tuintjemaaiende mensen, 2 lieveheersbeestjes, een allereerste vlinder, speenkruid, krokussen, sneeuwklokjes, bijna ontluikende narcissen, de eerste madeliefjes en een eerste klein hoefblad. Maar ’t eerste, beschut liggende stukje grasland, leek ook al welig te tieren en op te veren in het warme zonlicht. En de wilgenkatjes zijn natuurlijk alweer oud nieuws.

Beste mensen, de trui kan uit.

Bye bye winter.

Blow, blow, thou winter wind,  Shakespeare
thou art not so unkind
as man’s ingratitude;
thy tooth is not so keen,
because thou art not seen,
although thy breath be rude.

Freeze, freeze, thou bitter sky,
that dost not bite so nigh
as benefits forgot:
though thou the waters warp,
thy sting is not so sharp
as friend remembered not.

Blog, Poëzie, Gedichten, Rymsels, Poetry en Impressies