Categorie archief: PERSOONLIJKE FAVORIETEN

Door elkaars ogen

Elkaar in de ogen kijken en merken dat je door elkaars ogen in contact komt te staan met een andere wereld.

Ooit zo’n ervaring gehad?

Zo eens in de 2 jaar kom ik een medemens tegen, die blijkbaar “compatibel” met mij is. Iemand die ik in een fractie van een seconde zo diep in de ogen kan kijken, dat wij beiden in een trans komen.

De laatste keer dat het gebeurde was afgelopen jaar. In de Jumbo aan de van Loonstraat te Leeuwarden. De persoon in kwestie was er zo door gefascineerd dat hij nogmaals langsliep om het te ervaren.

En het gebeurde opnieuw.

Wat je ervaart?

Dat is lastig te definiëren, maar ’t is alsof je in een immense zwarte leegte kijkt. ’t Voelt vertrouwd en er is herkenning. Alsof je heel even weer weet wie je werkelijk bent en waarom je hier op aarde ronddoolt.

De volgende keer wil ik de compatibele entiteit aanspreken. Wellicht kunnen we samen een experiment doen, waarbij we niet wegkijken na die fractie van de seconde.

Zien waar we belanden.

Beste Herman

Wij hebben iets gemeen. We stotterden vroeger allebei. Ik nog steeds. Jij bent het verleerd.

Ik was al vroeg bewonderaar van beroemdheden die hebben gestotterd. Ed Nijpels, Mozes…

Ik las eens een interview met Woody Allen, waarin hij beschreef hoe dat onhandige, lelijke eendje, dat hij in zijn jeugdjaren was geweest, had geleerd dat grappig zijn loonde. Hij had een 2e natuur ontwikkeld.

Ik herken dat. Jij misschien ook.

Dat continu bezig zijn met…

Afgelopen jaar liep ik eens een stotteraarster tegen het lijf. Zij begreep in 2 minuten waar de rest van de wereld zich waarschijnlijk wel voor altijd over zal blijven verbazen.

Herman, het ga je goed!

Groeten van Bernardus

Ik wens bij tijden niet langer gepenetreerd te worden

Besloten om mijn telefoon ’s avonds uit te zetten, omdat ongelukkig gekozen momenten om te socialiseren, abrupt, schril met stiltes contrasterende beltonen, die tot in de kieren disharmonieus interveniëren in ensemble met paniekerig-associatief vibreren, zo dikwijls slecht belonen en mijn geboren kalmte, in significante tijden soms ernstig kunnen doen verstoren in mijn huis, ‘t hutje op de hei, ‘t rustoord waarin ik des avonds zo onverstoorbaar en onhoorbaar als mogelijk is, geheel zonder sjablonen genietend van koffiebonen en rumbonen, bewonderend en beoefenend de kunstenarij, de krent in de brij, zinnen probeer te verzetten. Ik wens bij tijden niet langer gepenetreerd te worden door andermans droevige parelglans, overvleugelende cadans of beteugelende balans.

rca

Wortels

wortels eten
wortels trekken
wortels onthouden
wortels van je bestaan
vergeten is jezelf vergeten
ontwortelen is als wortels stekken
blad verlept en niet wortelen is vergaan
je kunt je er in het geheel niet aan onttrekken
je groeit vanuit je wortels, mooi oranje of met schandvlekken

Idee

Zoals je wellicht al hebt opgemerkt, kom ik graag op begraafplaatsen. Ik ben namelijk geïnteresseerd in familie- en streekgeschiedenis, maar ik kom er ook om sfeer te snuiven. De stilte en het idee dat de begravenen nu allemaal van de aardbol verdwenen zijn. Wie weet waart er nog wat rond en kan ik nog wat ontwaren. Interessant, als je er van houdt.

De afgelopen weken – na de verhuizing – ben ik veel te vinden geweest op de begraafplaatsen van Weststellingwerf. Daar is nog veel geschiedenis te vinden. Op het met liefde onderhouden hofje van Oldeholtwolde is zelfs nog een graf uit de 18e eeuw te bewonderen, met schitterend gerestaureerde steen.

Wobbigje 1794 overleden - begraafplaats Oldeholtwolde

Ik vind dat dit veel toevoegt aan een begraafplaats.

Op de meeste begraafplaatsen worden graven geruimd, zodra er niet meer wordt betaald. Er ontstaan dan veel lege plekken. Waarom zou je dat willen als beheerder, zolang je de ruimte nog helemaal niet nodig bent? Waarom moet alles om geld draaien, ja zelfs na de dood nog? Wat is nou mooier, belangrijker en sfeervoller op een begraafplaats dan oeroude grafstenen, een verleden?

Mijn idee is dus om graven niet te ruimen, zolang er ruimte voor is.

Gedroomd

Ik droomde dat ik het gajes van Leeuwarden was. Ik kon mij nergens meer vertonen. Uiteindelijk, na een zoveelste rel in een café, kwam er een vogel op mijn schouder gevlogen. Deze pikte iets uit mijn hoofd. Bij de rechter slaap. Het bleek om een chip in de vorm van een visje te gaan. Maar de vogel plaatste ook een chip terug. Daarop bleek allesomvattende informatie over mijn familiegeschiedenis te staan. Het voelde als ware het een beloning voor mijn verdiensten op dat gebied.

Fascinerend om te zien hoe deze droom mijn leven weerspiegelt. Ik ben niet de best begrepen figuur. In welke kring dan ook.

En de vogel?

Die bezocht mij in de zomer van 2012. In de vorm van een cruciale spirituele ervaring. Ik liep over een begraafplaats en kreeg het antwoord op het raadsel der raadsels in mijn hoofd gelegd.

De andere kant van de poort. Ik kan ze soms bijna horen fluisteren.

Beslommeringen

Gisterochtend een vroege dienst gewerkt en daarna heerlijk excessief barrevoets, rondgezworven in en rond de Schaopedobbe, een natuurreservaat met heide, vennen en bosranden. Google het maar even. Na thuiskomst begonnen met het weghalen van de bestrating uit mijn nieuwe tuintje.

De dag er voor was het schuurtje al weggehaald door de vorige bewoners. Daaronder bleek helaas een dikke witte zandlaag te liggen, met daaronder een harde, puinachtige, zwarte grondlaag. Mooie biotoop voor zeldzame flora dus, maar niet voor…

Vanmorgen de tweede vroege dienst van de cyclus gedraaid. Waarop ik naar Emlichheim ben gereden voor wat gelanterfanter. Wat daarbij opviel is dat ik tot 2 keer toe de verkeerde afslag pakte, terwijl de Mio vol in bedrijf was. Sinds wanneer betekent “rechts aanhouden” niet meer rechts afslaan?

Bij thuiskomst kon ik het toch weer niet laten om de schep nog even ter hand te nemen. Zo ben ik nu eenmaal. Begonnen met het onderspitten van de witte zandlaag. Heidens karwei.

Oké dan. Nu de foto’s van vandaag nog even uitzoeken.

Het buitengewoon mooie nazomerweer geeft mij het gevoel, dat het toch een goed jaar was…