Categorie archief: IMPRESSIE

Advertentie in de krant?

Het speelt al een tijdje door mijn gedachten. Gaan wonen bij, bijvoorbeeld in een boerderijtje wonende bejaarden, zodat wij de gezelligheid van elkaar hebben, zodat ik vrij kan wonen en zij iemand hebben voor het zware werk en de klusjes, waardoor ze er veel langer kunnen blijven wonen. We zouden ook meer betekenis aan elkaars leven kunnen geven. Hoeveel ouderen creperen er immers niet van de eenzaamheid? Ik ken mensen die uit verveling om 19:00 uur naar bed gaan. ’t Gaat om een symbiotische vorm van huren dus. ’t Lijkt me geweldig, maar praktisch ook best wel onuitvoerbaar. Want waar vind je immers zo’n plekje? Ik weet dat er genoeg bejaarden zijn die dit graag zouden willen, maar hoe kom je die tegen? Het draait dan om vertrouwen en dit is immers een wereld waarin iedereen elkaar belazert. Hoe kan men leren dat mijn bedoelingen zuiver zijn? Maar men moet zelf natuurlijk ook te vertrouwen zijn. Dat mes moet aan 2 kanten snijden. Misschien moet ik eens een advertentie in de krant zetten. Als Fries sprekende boerenzoon met goede baan bij een zuivelfabriek zou je toch vertrouwen moeten kunnen wekken bij een bepaalde groep mensen. Ik kan ook uitleggen waarom dit voor mij een lonende constructie zou zijn. Ik stotter namelijk wat, waardoor ik minder snel nieuwe contacten aan ga. Ik heb ook wel affiniteit met bejaarden. Zo bezoek ik dikwijls een lieve oude mevrouw in Lindestede. Als hobbymatig geschiedschrijver ben ik daarnaast bijzonder geïnteresseerd in de verhalen over vroeger. Kunnen ze op dat vlak ook hun ei kwijt. Als ’t uiteindelijk gebeurd is vertrek ik gewoon weer. Dat zou ook zwart op wit kunnen.

Door elkaars ogen

Elkaar in de ogen kijken en merken dat je door elkaars ogen in contact komt te staan met een andere wereld.

Ooit zo’n ervaring gehad?

Zo eens in de 2 jaar kom ik een medemens tegen, die blijkbaar “compatibel” met mij is. Iemand die ik in een fractie van een seconde zo diep in de ogen kan kijken, dat wij beiden in een trans komen.

De laatste keer dat het gebeurde was afgelopen jaar. In de Jumbo aan de van Loonstraat te Leeuwarden. De persoon in kwestie was er zo door gefascineerd dat hij nogmaals langsliep om het te ervaren.

En het gebeurde opnieuw.

Wat je ervaart?

Dat is lastig te definiëren, maar ’t is alsof je in een immense zwarte leegte kijkt. ’t Voelt vertrouwd en er is herkenning. Alsof je heel even weer weet wie je werkelijk bent en waarom je hier op aarde ronddoolt.

De volgende keer wil ik de compatibele entiteit aanspreken. Wellicht kunnen we samen een experiment doen, waarbij we niet wegkijken na die fractie van de seconde.

Zien waar we belanden.

Beste Herman

Wij hebben iets gemeen. We stotterden vroeger allebei. Ik nog steeds. Jij bent het verleerd.

Ik was al vroeg bewonderaar van beroemdheden die hebben gestotterd. Ed Nijpels, Mozes…

Ik las eens een interview met Woody Allen, waarin hij beschreef hoe dat onhandige, lelijke eendje, dat hij in zijn jeugdjaren was geweest, had geleerd dat grappig zijn loonde. Hij had een 2e natuur ontwikkeld.

Ik herken dat. Jij misschien ook.

Dat continu bezig zijn met…

Afgelopen jaar liep ik eens een stotteraarster tegen het lijf. Zij begreep in 2 minuten waar de rest van de wereld zich waarschijnlijk wel voor altijd over zal blijven verbazen.

Herman, het ga je goed!

Groeten van Bernardus

Beslommeringen

De eerste onweersstormen van dit jaar zijn een feit en gisteren mochten we ook de eerste tropische dag al turven. Ik leef er helemaal van op. Zodanig zelfs dat ik ben begonnen met een gezondheidskuurtje. Ik was wat aangekomen, zodat ik mij maar nauwelijks meer met ontblote torso durfde te vertonen. Eventjes geen biertjes meer dus. En de app van Biernet verwijderd. Snel even wat kilo’s kwijtraken nu. Een ietsje ijdel zijn is goed voor de mens, want zien dat je er goed uitziet is immers goed voor je zelfbeeld.

Blij zijn met jezelf is goed.

Mijn jacht op huis en vast werk is ook nog volop in bedrijf. Omdat ik niet te overhaast tot die aankoop van dat nog te vinden droomhuisje wil overgaan, ga ik tussendoor nog even voor een huurwoning. Dan ben ik wat sneller weg uit de situatie van nu en dat creëert weer tijd. Qua banen is het overigens ook een kwestie van, er even tegenaan lopen. De passende vaste baan is nog steeds de speld in de hooiberg.

Hoe dan ook: Change is on its way.

Beslommeringen

Vanmorgen kwam mijn moeder op visite met haar vriend. Ze had een ouderwets lekker maaltje voor mij gekookt en het was erg gezellig. Toch bleef de opmerking niet uit: “Goh Bernard, ik hoor niks hoor.” Dit in reactie op de overlast die ik gezegd had soms te ervaren. Van die elektrische gitaarspelende buurman, die alleen ’s middags speelt.

Dat laatste leidde er al toe dat ik mijn huis ben gaan ontlopen tussen 14:30 en 18:00 uur. Fout natuurlijk, maar goed. Zo was ik van de laatste 30 middagen dus maar 4 thuis geweest, waarbij het alle keren stevig raak was. Nee, dat vertrouwen is wel verdwenen.

Het aantal voorvallen per tijdseenheid is vanaf enkele weken geleden ook nog eens explosief gestegen. Ik denk daarom dat meneer werkloos is geworden. Maar ’t kan natuurlijk ook een alternatieve manier van klantenwerving zijn, want hij zegt van origine psycholoog te zijn.

Bij een van die laatste 4 keren heb ik hem ook geappt, een idee dat hijzelf had aangedragen. Hij zegde daarbij toe dan te zullen stoppen, maar blijkt dat in de praktijk niet te doen. De andere 3 keren het huis danmaar ontvlucht, waarvan 2 keer de regen in.

Enfin. Ik had het huurcontract helaas net getekend, toen ik het niet bijsterstille genie ontdekte. De 9 al aangeschafte rollen behang teruggebracht. Mede op aanraden van mijn moeder. Waarom behangplakken als je er nu toch niet meer wilt blijven Bernard? We spreken begin augustus 2016. Zo kwam het dat ik nu in een huis met kale muren woon.

Nee, ’t is code rood, om ’t even in weersomstandigheden uit te drukken. Ik was juist in Wolvega komen wonen om van die wat getroebleerde buurman in Heerenveen af te zijn. Nu zit ik met zijn elektrische gitaarspelende psycholoog opgescheept. En ’t werk gaat ook al niet geweldig. Ik mis Beilen.

Niet dat ik kale muren niet mooi vind. Sterker nog, ik denk dat ik nooit weer ga behangplakken.

De donkere winternachten

Van de week sprak ik met een collega over het leven. Hij vertelde dat het mijne ongecompliceerd aandeed, omdat ik als vrijgezel immers kon doen wat ik wilde. Maar de beste man is zelf altijd getrouwd geweest en heeft al kleinkinderen. Hij hoeft zijn status quo alleen nog maar te behouden. Als hij die eeuwige vrijgezel was geweest die ik ben, dan zou hij wel hebben geweten van ’t lege huis en de donkere winternachten, ’t sterk moeten zijn voor jezelf alleen. Maar goed, hij is helemaal verweven met dit bestaan, terwijl ik mijn heil juist zie in onthechten. Alzo redenerende scoorde hij toch een onbedoeld punt. Mijn leven ondervindt weinig complicaties. Nee, ’t is een en al stimulans.

Beslommeringen

Vanmiddag heerlijk gefietst in Drenthe. ’t Zonnetje kwam er maar nauwelijks door, maar volgens het KNMI was het de eerste warme dag van het jaar. Op de weg terug mijn moeders gazon nog even gemaaid en na thuiskomst gedoucht en een serie achterstallige rekeningen betaald. Daarbij ’t huis overhoop gehaald tot het kwartje viel. De bescheiden van de waterschapsheffingen krijg je tegenwoordig immers digitaal. In dat moment van euforie, 555 en Wakker Dier ook nog even verblijd met een gift. We hebben het hier zo goed in Nederland. En ’t staat anders toch maar renteloos op de rekening.

Verregend weekend

Afgelopen vrijdagochtend kwam ik uit de laatste nachtdienst. Daarop begon het te regenen. En hoewel ik de hele week overdag niet thuis was geweest, vond de buurman het toch nodig om juist op die compleet verregende vrije zaterdagmiddag de elektrische gitaar ter hand te nemen. Het deed mij opspringen uit mijn middagslaapje en het huis ontvluchten. Om danmaar even bij mijn moeder te buurten.

Vanmiddag – de maandag daarop – gebeurde hetzelfde. Het regende aldoor en rond 15:30 uur begon de buurman weer van leer te trekken, zodat ik het hazenpad weer koos. Deze keer deed mij dat uiteindelijk in ’t Drents-Friese wold belanden, omdat de ondergrond daar sterk zanderig en dus altijd droog is. Dat is belangrijk als je blootsvoets wandelt, omdat je broekspijpen anders helemaal onder de drek komen te zitten. Een geluk bij een ongeluk was dat het na een kwartiertje droog werd, zodat ik de harde wind niet langer met paraplu hoefde te trotseren. Zo werd het toch nog een leuke middag.

Morgenvroeg weer beginnen. Het zonnetje is voornemens om er ’s middags weer door te komen. Het veroorzaakt toch wel veel stress.

Jan Splinter

Eereergisteren fietste ik bij Epe, eergisteren door de Weerribben en gisteren en vandaag door Leeuwarden en wijde omgeving. De uitsmijter in Kalenberg was overigens noemenswaardig lekker.

Bij deze aangelegenheden signaleerde ik 2 eerste tuintjemaaiende mensen, 2 lieveheersbeestjes, een allereerste vlinder, speenkruid, krokussen, sneeuwklokjes, bijna ontluikende narcissen, de eerste madeliefjes en een eerste klein hoefblad. Maar ’t eerste, beschut liggende stukje grasland, leek ook al welig te tieren en op te veren in het warme zonlicht. En de wilgenkatjes zijn natuurlijk alweer oud nieuws.

Beste mensen, de trui kan uit.

Bye bye winter.

Blow, blow, thou winter wind,  Shakespeare
thou art not so unkind
as man’s ingratitude;
thy tooth is not so keen,
because thou art not seen,
although thy breath be rude.

Freeze, freeze, thou bitter sky,
that dost not bite so nigh
as benefits forgot:
though thou the waters warp,
thy sting is not so sharp
as friend remembered not.

Achillespezen

Vanavond mijn nette schoenen weer eens gedragen en weer thuisgekomen merk ik dat dit geen goed idee is geweest. Begin december deed het fenomeen zich voor ’t eerst voor. Ontstoken achillespezen. Twee weken daarvoor was ik gestart in een nieuwe baan. Met nieuwe, bij de hielen wat te strak zittende werkschoenen.

Teken aan de wand?

Ik ben fervent blotevoetenloper, maar was daar omwille van de carrièreswitch even mee gestopt. In Beilen veroorzaakte het namelijk weleens wat reuring.

Blootsvoets wandelen kan bij temperaturen hoger dan -5°C.  Ik doe het dus ook ’s winters graag. Het idee is dat de contacten met de ondergrond je warme bloed door de voeten doet masseren.

Het is maar goed dat op 1 maart de meteorologische lente aanbreekt. Dan heb ik tenminste weer een excuus.

Count your blessings

De verhoudingen op het werk beginnen inmiddels wat uit te kristalliseren. Ik ben zo’n type dat nieuwe mensen aanvankelijk meestal veel te positief inschat. Ik denk dat de wens om goede bedoelingen in mensen te zien hierbij een rol speelt.

Als de eerste indruk toch negatief blijkt te zijn, dan hoeft dat overigens ook helemaal ook helemaal nog niet te betekenen dat het negatief blijft. Mensen hebben immers vaak ook eventjes wat tijd nodig om het licht te zien / zich voor je te durven openstellen. Dat vind ik eerlijk gezegd wel een positieve eigenschap. Ik heb het niet zo op allemansvriendjes.

Voor dit proces van totstandkoming van verstandhoudingen staat gemiddeld zo’n 3 maanden, zo leerde ik al. Ik heb veel banen gehad.

’t Sijpelt overigens al door dat FrieslandCampina Leeuwarden mij ook geen vaste baan zal brengen. Maar goed, mooi dat daar duidelijkheid over is.

Count your blessings.