Vanmiddag sprak ik een toevallige voorbijganger op een terras. Hij vertelde over zijn met gps uitgezette wandeling over het Drentse pad en ik vertelde dat ik navigeerde met behulp van de zon. Meneer vond dat opzienbarend. Het bracht mij op het idee van deze cursus.

Welnu.

Wat je moet weten is dat de zon ongeveer in het oosten tot zuidoosten opkomt, dat deze rond het middaguur ongeveer in het zuiden staat, halverwege de middag in het westen en bij zonsondergang in het noordwesten. Meer is het niet.

Na 1 of 2 keer oefenen merk je dat het heel snel in je systeem gaat zitten. Je gaat ongemerkt letten op waar de zon staat. Als je ergens halverwege de middag vertrekt en de zon staat rechts van je, dan weet je dus dat je zuidwaarts gaat. Dan weet je automatisch ook dat je de zon links van je moet krijgen als je terug wilt. Als de reistijd vele uren is, dan moet je iets rekening houden met de draaiing van de zon om de aarde. Als je bijvoorbeeld rond het middaguur vertrekt met de zon loodrecht op je linkerzijde (je gaat dan naar het westen) en je keert pas aan het einde van de middag terug, dan moet je de zon linksachter je zien te krijgen.

Als je dit begrijpt, dan kun je navigeren met behulp van de zon. Gefeliciteerd. Zo simpel is het dus.

Nee, dan die cursus ’s nachts navigeren met sterren. Honderd keer moeilijker.

Vanmiddag stond ik in de rij voor de kassa van Lidl. Er was een Turkse mevrouw voor mij. Het viel mij op dat ze niets ongezonds kocht.

’t Leek wel een knappe vrouw, al had dat haar hoofddoek dat misschien moeten verhullen. Haar tanden waren witter dan wit en ze straalde als een engeltje. Ze leek de glimlach niet van haar gezicht te kunnen krijgen.

Net toen ik wat respect voor haar begon te voelen, kocht ze echter een plastic tas. ’t Ergerde mij, want ze had klaarblijkelijk ook helemaal geen moeite gedaan om een tas mee te nemen.

Turken / moslims zijn vaak zo overdreven burgerlijk. Geen drank, luisteren naar de wijze raad van de ouders… Als je in een soek winkelt, krijg je vaak ook het gevoel dat je stoort in een familiefeestje, omdat men zo overdreven vriendelijk met elkaar omgaat en daarbij de eigen taal spreekt. Men moet speciaal voor jou Nederlands gaan praten.

Ik heb ook eens samenwerkt met een Marokkaanse moslim. Zijn tanden waren ook witter dan wit en gedurende pauze’s deed hij niets anders dan fruit schillen en oppeuzelen. De beste man had nog nooit een druppel alcohol gehad. Hoe wereldvreemd kan een mens zijn?

Een andere vroegere collega van mij, Soedanees en moslim, ontzettend aardige jongen overigens, vertelde eens dat men geen alcohol mocht drinken omdat men dan mensen zou kunnen vermoorden. Dat zou in het hoofd van een gemiddelde inheemse Nederlander niet opkomen.

Ik ben overigens niet tegen religie-gekleurde mensen.

Wat een aankoop van een plastic tas al niet teweeg kan brengen…

Elkaar in de ogen kijken en merken dat je door elkaars ogen in contact komt te staan met een andere wereld.

Ooit zo’n ervaring gehad?

Zo eens in de 2 jaar kom ik een medemens tegen, die blijkbaar “compatibel” met mij is. Iemand die ik in een fractie van een seconde zo diep in de ogen kan kijken, dat wij beiden in een trans komen.

De laatste keer dat het gebeurde was afgelopen jaar. In de Jumbo aan de van Loonstraat te Leeuwarden. De persoon in kwestie was er zo door gefascineerd dat hij nogmaals langsliep om het te ervaren.

En het gebeurde opnieuw.

Wat je ervaart?

Dat is lastig te definiëren, maar ’t is alsof je in een immense zwarte leegte kijkt. ’t Voelt vertrouwd en er is herkenning. Alsof je heel even weer weet wie je werkelijk bent en waarom je hier op aarde ronddoolt.

De volgende keer wil ik de compatibele entiteit aanspreken. Wellicht kunnen we samen een experiment doen, waarbij we niet wegkijken na die fractie van de seconde.

Zien waar we belanden.

De eerste onweersstormen van dit jaar zijn een feit en gisteren mochten we ook de eerste tropische dag al turven. Ik leef er helemaal van op. Zodanig zelfs dat ik ben begonnen met een gezondheidskuurtje. Ik was wat aangekomen, zodat ik mij maar nauwelijks meer met ontblote torso durfde te vertonen. Eventjes geen biertjes meer dus. En de app van Biernet verwijderd. Snel even wat kilo’s kwijtraken nu. Een ietsje ijdel zijn is goed voor de mens, want zien dat je er goed uitziet is immers goed voor je zelfbeeld.

Blij zijn met jezelf is goed.

Mijn jacht op huis en vast werk is ook nog volop in bedrijf. Omdat ik niet te overhaast tot die aankoop van dat nog te vinden droomhuisje wil overgaan, ga ik tussendoor nog even voor een huurwoning. Dan ben ik wat sneller weg uit de situatie van nu en dat creëert weer tijd. Qua banen is het overigens ook een kwestie van, er even tegenaan lopen. De passende vaste baan is nog steeds de speld in de hooiberg.

Hoe dan ook: Change is on its way.

Van de week sprak ik met een collega over het leven. Hij vertelde dat het mijne ongecompliceerd aandeed, omdat ik als vrijgezel immers kon doen wat ik wilde. Maar de beste man is zelf altijd getrouwd geweest en heeft al kleinkinderen. Hij hoeft zijn status quo alleen nog maar te behouden. Als hij die eeuwige vrijgezel was geweest die ik ben, dan zou hij wel hebben geweten van ’t lege huis en de donkere winternachten, ’t sterk moeten zijn voor jezelf alleen. Maar goed, hij is helemaal verweven met dit bestaan, terwijl ik mijn heil juist zie in onthechten. Alzo redenerende scoorde hij toch een onbedoeld punt. Mijn leven ondervindt weinig complicaties. Nee, ’t is een en al stimulans.

Vanmiddag stapte ik in mijn auto voor een ritje naar Wageningen en omstreken. Het weer was bijzonder mooi. Bij Arnhem miste ik de afslag Rotterdam, zodat ik om moest rijden en uiteindelijk parkeerde ik mijn auto rond 15:00 uur bij een fietsverhuurbedrijf in het centrum van Wageningen.

Ik stapte opgelucht uit, maar zag toen dat ik er maximaal 1,5 uur zou mogen staan. Tja, dat was echt te kort voor een fietstocht. Het was echter knetterdruk in het stadje en de naburige parkeergelegenheid bleek al uit te puilen, zodat ik weer instapte om door te rijden naar Rhenen. Ik had het fietstochtje al uit mijn hoofd gezet toen ik aldaar een fietsenzaak spotte en mij 10 minuten later op een fiets vond.

Prachtig langs de Rijn gefietst en over heuvels en door dalen en daarbij Wageningen ook nog even aangedaan. Ik heb daar destijds een tijdje gestudeerd aan de hogere agrarische laboratoriumschool. Ik was toen echter nog maar 19 en bleek helemaal verkeerd voorgelicht te zijn door de decaan van de vooropleiding en mijn ouders hadden mij in een kosthuis geholpen waar men zwarte kousen was gewend. We spreken Ederveen, 1989. Een foutere start had ik nooit kunnen maken. Na een halfjaartje de stekker er dus uit getrokken en begonnen aan de agrarische hogeschool in Leeuwarden. Dat ook afgemaakt overigens. Het eerste jaar in een halfjaar gehaald en mijn afstudeeropdracht bestond uit het programmeren van een database-georiënteerd pakket dat de waterhuishouding van polders kon registreren en presenteren. Daarop vervolmaakte ik het programma nog in betaalde dienst van school, terwijl ik er nog studeerde. Dat was ongehoord.

Er liggen dus nog best wel wat herinneringen in de regio Wageningen. Het was helaas te kort dag voor een bezoekje aan het gerestaureerde kasteel Renswoude, dat destijds gedeeltelijk was uitgebrand. ’t Was altijd mijn favoriete stek om wat te mediteren en te mijmeren. Onderstaande foto geeft een idee, maar de duiventil en de tuin met de monumentale bomen maakten het helemaal af. Je waande er je in een andere wereld.

Pizza gescoord om 18:00 uur en daarna de Mio weer aangezet om een koers huiswaarts voor mij uit te stippelen. Daaruit bleek wel weer dat de mens stopt met denken als de navigator aan staat, want het apparaatje stuurde mij van de wal in de sloot: Vanuit Rhenen over de Rijn, waarna ik over een weg zou moeten mèt versperring waar alleen een grote personenbus overheen kan. En de weg terug naar Rhenen kon het zelfs helemaal niet vinden, terwijl ik wist dat ik via Wageningen en Renkum weer richting Arnhem en Apeldoorn moest. Dat uiteindelijk ook gedaan, waarbij ’t ding stevig protesteerde. “Neem bij de volgende rotonde de 4e afslag.”. Jawel. Het betrof een rotonde met 3 afslagen. “Probeer een wending te maken.”. Gelukkig bleef het beleefd en verhief het haar stem nooit. Dat dan weer wel.

Ik had de voor mij bekende regio Zwolle als eindbestemming ingesteld en toen ik daar voorbijreed besloot ik om het apparaat aan te laten staan, gedurende het laatste stuk naar Wolvega. Eens testen hoe irritant het was om te rijden, met de navigator ingesteld op tegengestelde richting. Conclusie is dat je best wel stressbestendig moet zijn om dat heel lang vol te houden. Ik bleek het al na enkele opties om te keren al zat te zijn.

Mooi dagje beleefd, maar mij daarbij wel gerealiseerd dat het nu echt anders moet in mijn leven. Ik moet vaart maken met de verhuizing en als ik toch elders dan in Fryslân mocht komen te wonen, dan is een baan bij een andere plant van FrieslandCampina ook geen enkel punt. Gelderland is schitterend, maar het zuiden van Limburg trekt ook best wel. Ik ben op dit moment naarstig op zoek naar een vrijstaande koopwoning en kom dus een beetje tot de conclusie dat ik liever naar elders ga. Een mens moet misschien niet teveel gevoelsmatig / instinctief handelen, want de mens wil van nature niet veranderen. Een ellendige situatie geeft ook zekerheid. We moeten af en toe ook even ons verstand gebruiken.

De winter loopt weer teneinde en vanaf heden wil ik weer blootsvoets door ’t leven. Het kan weer.

Het jaar waarin ik weer werk vond. Vooral dat. FrieslandCampina Beilen bood mij de kans en ik greep deze met beide handen aan. Ik had 3 jaar zonder werk gezeten en ik had in die periode zo’n 1200 sollicitaties verstuurd. Waarom ik niks kon vinden? De moeder der recessies en leeftijd, maar ik kom ook niet zo vlot uit de woorden. De tijden zijn veranderd en dit is een tijd waarin een schaapherder zelfs al over educatieve kwaliteiten dient te beschikken. Wat te doen als je bodem- en milieukundige, maar geen type voor relatiebeheer of het binnenhalen van nieuwe projecten bent? Wat als je in hart en nieren echter IT’er bent, maar daartoe de opleiding niet hebt? Er bestond toentertijd nog geen IT-gerelateerde hbo-opleiding.

Wat te doen als je 2 rechterhanden hebt?

Met de baan bloeide mijn hele leven weer op en in de daaropvolgende werkzame periode, nam ik dus ook maar een handjevol aan vrije dagen op. Er was een duidelijke klik, maar ’t was direct ook wel bekend dat men het met minder personeel wilde gaan doen. Mijn contract liep ten einde en per 1 december vertrok ik dan dus maar naar FrieslandCampina Leeuwarden. Maar ook daar zullen mijn verdiensten vermoedelijk wel nooit kunnen worden verzilverd met een vaste aanstelling. Het concern is aan het automatiseren geslagen en daarmee zullen veel van mijn collega’s boventallig worden.

Het gaat goed, materialistisch gezien. Ik denk zelfs al aan het kopen van een huisje. Komend jaar misschien. Lekker vrijstaand, ergens in de rimboe. Een collega van mij wees mij op het concept. Hij is zelf schoonmaker op uitzendbasis en had onlangs ook zijn eigen huisje weten te kopen. Nationale hypotheekgarantie; alleen betalen als je verdient. Toen we het over het salaris kregen, bleek overigens dat schoonmakers – hij tenminste – bijna net zoveel als mij verdienen, terwijl ik best heel erg goed verdien en terwijl ik altijd het idee heb gehad dat schoonmakers het zo slecht hadden. Dat is immers de indruk die bestaat. Wel kan hij altijd fulltime en in 5-ploegensysteem werken, wat ook een flinke slok op een borrel scheelt natuurlijk. Wat minder lullen en wat meer poetsen dus. En ’t liefst op incourante tijden, want die zijn ’t lucratiefst. Ik was blij met de tip, want die was best wel horizonverbredend.

Vanavond, op weg naar de nachtdienst, bij het oprijden van de oprit naar de A32, voelde ik ineens dat de auto ging glijden. Ik remde, schrok en in minder dan een seconde hervond ik mijzelf weer. In mijn dan 180º gedraaide auto, geparkeerd in de berm. Zo zie je maar weer. ’t Zit soms in een klein hoekje. Geen schade gelukkig.