De smartphone: Een killer uitvinding

In mijn studententijd leerde ik gitaarspelen, zodat ik mijzelf kon begeleiden. Ik zong namelijk graag. Liedjes van Bob Dylan, Simon & Garfunkel en dergelijke, maar ook wel klassieke stukken. Op een gegeven ogenblik begon ik op te nemen en nog later compileerde ik er zelfs een viertal cd’s van. En hoewel dat erg leuk en leerzaam was om te doen, spijt het me geweldig dat ik zo kwistig ben geweest met het uitdelen van de werkjes. Het werden stokken om mee te slaan. De kwaliteit en nummerkeuze waren veelal belabberd. Toch was niet alles bagger. Hierbij wat highlights / samples.

Iemand opperde eens dat mijn openheid mij kwetsbaar maakt. “Men kan je overal op pakken Bernard.” Ik wist dat wel. Dan moet je sterk zijn. Ik herinner mij ineens weer hoe ik mijn nogal wat omvattende website van destijds verruilde voor een fotoblog, om niet meer op woorden te kunnen worden gepakt.

Ik blink uit in creativiteit en dat uit zich, behalve in mijn muziek en teksten, ook in mijn tekeningen. Ik houd van het snelle werk en gebruik het liefst pastelkrijt of houtskool op groot formaat. Maar ik teken ook wel met potlood. De hoogtepunten.

Mijn creativiteit komt verder nog tot bloei door middel van fotografie, webontwikkeling en de ontwikkeling van familiekronieken. Gelukkig levert de muziek de enige stok waarmee men echt kan slaan. Want de rest is bij vlagen best wel heel erg goed. En wat is er mooier dan openheid?

Mooie anekdote is dat verhaal over die collega bij Frico Cheese Wolvega van destijds (2002?). Tussen de stellingen in dat kaaspakhuis zong hij “De vlieger” voor mij. Het hele nummer. Dat werd toch een gedenkwaardig moment in mijn carrière. Waarom? Omdat het vertrouwen er was. Tegenwoordig zou men zo’n persoon al snel belachelijk maken door er stiekem opnames te maken en die rond te sturen. De smartphone had er nooit moeten komen.