Schrijversblok

Vanmorgen kreeg ik de inspecteur van de woningstichting op bezoek. “Hey, je hebt geen behang!” Hij keek verwonderd om zich heen. Waarop ik het even uitlegde. Over de teruggebrachte 9 rollen behang en de conclusie na 2 dagen bombastisch gitaargeweld van de nieuwe b…

Kijk, daar kreeg het relaas alweer een te negatieve draai, terwijl het onderwerp zich zo bij uitstek leende voor een dartel stukje proza.

Ik kamp met een schrijversblok.

Alleen als je voelt wat je schrijft vloeit er goeds uit je pen.

Het gebruik van proxyservers en VPN neemt bovendien toe in mijn bezoekersstatistieken. Allemaal stiekeme voyeurs die zichzelf volzuigen met mijn leven. Zonder zich ooit bloot te geven. Maar goed, anoniem surfen is sowieso helemaal in opkomst momenteel.

Daar staat echter tegenover dat mijn blog bestaat uit oké geschreven bijdragen, die over mij en mijn kijk op het leven gaan. Ik wil exposeren, zoals musici, fotografen, beeldhouwers en schilders dat willen. Een bekende schrijver – ik denk Joost Zwagerman – vertelde eens dat hij schreef, in essentie om troost te vinden. Mineurstemmingen zijn perfecte inspiratiebronnen en zulks vertalen naar beeldschone teksten is troostend. Maria Callas ventileerde op haar beurt eens dat ze expressie belangrijker vond dan (muzikale) perfectie. Zij was weergaloos in haar werk. Soms moeten iets minder geschreven, veelzeggende teksten toch worden geplaatst.

Nog even het prachtige plaatje teruggetoverd, dat ik bij de aanvankelijke tekst had willen plaatsen.

Kale muren kunnen overigens erg mooi zijn, om nog heel even op dat eerste onderwerp terug te komen. Leuke anekdote daarbij is dat ik onlangs in het Waagmuseum te Deventer was. En waar ik eigenlijk kwam om het monumentale gebouw (uit 1528) te bekijken, bleek men ’t helemaal te hebben gerenoveerd. Effen witte rolgordijnen voor oeroude glas-in-lood-ramen. Tja mensen, deze waag herbergt een geschiedenis verstoppend museum. ’t Was mij de €9 niet waard.