Beslommeringen

Vanmorgen kwam mijn moeder op visite met haar vriend. Ze had een ouderwets lekker maaltje voor mij gekookt en het was erg gezellig. Toch bleef de opmerking niet uit: “Goh Bernard, ik hoor niks hoor.” Dit in reactie op de overlast die ik gezegd had soms te ervaren. Van die elektrische gitaarspelende buurman, die alleen ’s middags speelt.

Dat laatste leidde er al toe dat ik mijn huis ben gaan ontlopen tussen 14:30 en 18:00 uur. Fout natuurlijk, maar goed. Zo was ik van de laatste 30 middagen dus maar 4 thuis geweest, waarbij het alle keren stevig raak was. Nee, dat vertrouwen is wel verdwenen.

Het aantal voorvallen per tijdseenheid is vanaf enkele weken geleden ook nog eens explosief gestegen. Ik denk daarom dat meneer werkloos is geworden. Maar ’t kan natuurlijk ook een alternatieve manier van klantenwerving zijn, want hij zegt van origine psycholoog te zijn.

Bij een van die laatste 4 keren heb ik hem ook geappt, een idee dat hijzelf had aangedragen. Hij zegde daarbij toe dan te zullen stoppen, maar blijkt dat in de praktijk niet te doen. De andere 3 keren het huis danmaar ontvlucht, waarvan 2 keer de regen in.

Enfin. Ik had het huurcontract helaas net getekend, toen ik het niet bijsterstille genie ontdekte. De 9 al aangeschafte rollen behang teruggebracht. Mede op aanraden van mijn moeder. Waarom behangplakken als je er nu toch niet meer wilt blijven Bernard? We spreken begin augustus 2016. Zo kwam het dat ik nu in een huis met kale muren woon.

Nee, ’t is code rood, om ’t even in weersomstandigheden uit te drukken. Ik was juist in Wolvega komen wonen om van die wat getroebleerde buurman in Heerenveen af te zijn. Nu zit ik met zijn elektrische gitaarspelende psycholoog opgescheept. En ’t werk gaat ook al niet geweldig. Ik mis Beilen.

Niet dat ik kale muren niet mooi vind. Sterker nog, ik denk dat ik nooit weer ga behangplakken.